een ruw zelfportret

Ik wil hier een ruwe autobiografische schets geven en kort vertellen wat mij gevormd (misvormd?) heeft tot wie ik nu ben.
Ik heb het immense geluk gehad te kunnen opgroeien “in een warm nest met grote vensters open op de wereld”, zoals ik het omschreef bij het overlijden van onze moeder zeven jaar geleden. Dat wij als broers en zussen nog altijd een zeer goede band hebben, kon je al afleiden uit vorige berichten. Naast deze hechte relatie was de openheid naar de wereld een zeer belangrijke tweede kenmerk van onze opvoeding. Vader en moeder waren beide gepokt en gemazeld in het lokale verenigingsleven en dat engagement hebben ze doorgegeven aan hun kinderen.

Zo ben ik, zoals al mijn broers en zussen, terecht gekomen in de lokale Chiroafdeling. Vooral de jaren in de leiding zijn een ongelooflijke leerschool in organisatievaardigheden en verantwoordelijkheid geweest. Ik heb er ook een groot respect gekregen voor alle jongeren die zich in deze individualistische tijden nog willen inzetten in jeugdbeweging, sportclub, muziekvereniging, … om daar kinderen een zinvolle invulling van hun vrije tijd te geven. Nee, de jeugdbewegingen, laat staan één jeugdbeweging, hebben daar niet het monopolie op. Ik vind het dan ook zeer normaal dat dergelijke eigenschappen meetellen bij het selecteren van nieuw personeel. Over het aandeel hiervan kan natuurlijk gediscussieerd worden.

Via de Chiro ben ik ook bij de organisatie van de lokale 11-11-11-actie betrokken geraakt. Samen met de ervaringen van twee broers als ontwikkelingshelper is dit de belangrijkste voedingsbodem voor mijn betrokkenheid op de Derde Wereld.

Na een kort interludium in het onderwijs ben ik een dik jaar na mijn studies in de Leuvense universiteitsbibliotheek beland. Ik ben begonnen in een van de kleinste deelbibliotheekjes van de universiteit. Zowat iedere prof had meer boeken in zijn afdelingsbibliotheek staan dan ik in “mijn” bibliotheek. Met de verhuis van de faculteit naar Gasthuisberg verhuisde ik ook – ik verhuisde zelfs eerder – en kwam ik plots terecht in een echte bibliotheek. Ondertussen zit ik in nog een grotere eenheid, 2Bergen.

Ook al was de bibliotheek van farmacie niet meer dan een veredelde boekenkast, ik legde daar de fundamenten van wat zou uitgroeien tot de kern van mijn persoonlijkheid: mijn passie voor informatie. In farmacie heb ik de basis gelegd van mijn activiteiten rond informatievaardigheden. Daarmee was ik toen een van de pioniers van “informatievaardigheden” aan de KU Leuven. Ik ben toen begonnen met hands-on-sessies in een computerklas, een formule die is overgenomen en uitgewerkt door Wouter Schallier en nu nog steeds de basis vormt voor de huidige onderwijsactiviteiten in de Campusbibliotheek Biomedische Wetenschappen. Ik heb het concept informatievaardigheden verder uitgediept tijdens de opleiding Informatie- en Bibliotheekwetenschappen aan de universiteit van Antwerpen. Daar heb ik het onderwerp tot het mijne gemaakt door er veel over te lezen in functie van enkele papers en een thesis.

Ik ben er ondertussen van overtuigd geraakt dat informatievaardigheden zeer belangrijk zijn in onze informatiemaatschappij. Informatie is macht geworden, daarom kunnen informatievaardigheden emancipatorisch werken. Ook in richtingen als geneeskunde, bio-ingenieurswetenschappen, … blijft het aanleren van een kritische houding tegenover medische informatie nodig. Dat wordt zonneklaar als je een gediplomeerde bio-ingenieur hoort zeggen dat hij gelooft in de bloedzuiverende werking van planten omdat ze dit al lang wisten.

Door mijn opleiding als gids en mijn activiteiten binnen de Gidsenbond ben ik gebeten door een andere microbe: het verleden en heden van Leuven. De Leuvense gidsenbond is ook de hefboom geweest om van Leuven mijn stad te maken. Kort na onze opname in de Gidsenbond werd ik aangesproken om de bibliotheek te organiseren. Na één jaar werd ik lid van het bestuur en dat ben ik gebleven tot ik voor enkele jaren ontslag genomen heb omwille van Parkinson. Vooral als hoofdredacteur van de LGB-krant en als initiatiefnemer en verantwoordelijke voor de inhoud van de website werd ik de voortrekker van het principe van informatie delen. Ik heb daar jarenlang twee slogans herhaald: “Informatie is als liefde: als je ze deelt, vermenigvuldigt ze zich” en “Informatie is de enige grondstof die groeit in het gebruik” (Johan Van Benthem).

Ik denk dat ondertussen duidelijk geworden is dat één drijfveer al mijn bezigheden stuurt: informatie in al zijn facetten: informatievaardigheden, informatie delen, kritisch denken, …

Helaas is er één bedreiging voor deze in jaren gevormde persoonlijkheid opgetreden: Parkinson. Vooral de onvoorspelbaarheid en de bijhorende onzekerheid die kan uitmonden in angst maken van Parkinson een echte bedreiging voor mijn persoonlijkheid. Maar ik hoop dat ik in deze nieuwsbrief nog eens heb aangetoond dat ik zal blijven vechten om zo lang mogelijk zo normaal mogelijk te kunnen blijven, dat ik niet van plan ben mijn persoonlijkheid zomaar prijs te geven. Ik zal ze blijven verdedigen met hoopvol realisme – door de goede momenten maximaal te benutten om te doen wat ik belangrijk vind en door de nadruk te leggen op wat ik kan – en met de steun van mijn familie en empathisanten. Ik wil blijven wie ik ben: iemand met hechte familiebanden en een sterk sociaal engagement, iemand met veel interesse voor de geschiedenis en/van Leuven, en bovenal iemand met één drijfveer: informatie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s