Hersenspinsels

Fragment uit e-mail “Nieuws uit Pamel” 15 april 2015

Onder deze ondertitel wil ik vanaf nu dus mijn eerder beschouwende spinsels kwijt. Wie alleen maar geïnteresseerd is in de feiten, kan na het eerste deel van deze documentjes (zijn dit wel documenten? Dit zou het onderwerp van zo een spinsel kunnen zijn.) stoppen. Wie ook geïnteresseerd is in wat ik denk en wat ik voel, geef ik in deze spinsels een inkijkje in mijn ziel en in mijn geest (Waar ligt het verschil: nog een spinselthema). De thema’s kunnen zeer uiteenlopend zijn: daar zullen af en toe “professionele” spinsels bij zijn die over ons vakgebied gaan, maar er zullen ook emotionele spinsels tussen zitten, of filosofische, wetenschappelijke, sociaal-politieke, …

In dit eerste spinsel wil ik het verder hebben over… deze hersenspinsel, je zou dit dus een meta-spinsel kunnen noemen.
De oorsprong van deze spinsels zijn zeer divers. De grondstof, de basisgedachte, gaat soms terug tot het begin van mijn professionele loopbaan, andere ideeën zijn ontstaan in recente periodes van gedwongen inactiviteit. Je zal begrijpen dat deze laatste wel eens een minder optimistisch karakter kunnen hebben. Niet alleen de thematiek zal dus zeer divers zijn, maar ook de toonaard en wat daar vaak aan gekoppeld is, de stijl.
Over de stijl seffens iets meer, eerst iets over de toonaard. Zoals ik net aangaf, wordt de toonaard vaak bepaald door de emoties die ik meemaak op het ogenblik dat de idee ontstaat. Over het geheel beschouwd krijgen jullie een “verhaal” dat een beetje verloopt zoals het leven van een Parkinsonpatiënt: met emotionele bergen en dalen, en met de nodige verrassingen en onverwachte (onvoorspelbare) wendingen. Ik probeer zo veel mogelijk uit te drukken wat ik denk en wat ik voel. Dit is dus mijn wereld gezien door mijn ogen met mijn bril met mijn gekleurde glazen. Ik wil hier niet zeggen dat mijn werkelijkheid, mijn ideeën, mijn gevoelens, … belangrijker zijn dan die van om het even wie. Maar ik kan maar ik kan alleen maar voelen wat ik zelf meemaak. Zeker Parkinson is een zeer individuele ziekte, een bevriende arts zei eens: “Er zijn even veel Parkinsonziektebeelden als er patiënten zijn. Ik ondervind zelf regelmatig hoe moeilijk ik het zelf heb uit te drukken wat ik voel. Hoe veel moeilijker is het dan niet de gevoelens van iemand anders uit te drukken.
Ik krijg af en toe lovende woorden over mijn “natuurlijke” of “vloeiende” schrijfstijl. Dat streelt natuurlijk mijn ijdelheid. Zeggen dat dit mij niets doet, zou een leugen zijn. Ik wil hier wel aangeven dat deze “onderhoudende” stukken er vaak komen na lang zwoegen. De vlotheid kan om verschillende redenen schone schijn zijn. De inspiratie is niet altijd voor handen. Soms weet ik vrijdagavond nog niet waarover ik zaterdag ga schrijven. Maar zelfs als ik weet wat ik wil schrijven, is het vaak nog corvee om dit op een aanvaardbare manier op het scherm te krijgen. Ik hou zelf te veel van taal en ik erger me te vaak aan slordig taalgebruik om me te laten verleiden tot banale turbotaal. Ik denk dat dit nog een blijvend effect is van mijn veelvuldig theaterbezoek vele jaren geleden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s