Lessen van een parkinsonpatiënt

Een mens vraagt zich soms wel af: waarom ik. Waarom moet mij dit nu overkomen? Waarom moet ik nu Parkinson krijgen? In feite zijn dit even zinnige – of even zinloze – vragen als: waarom ik niet. Waarom ben ik normaal? Waarom heb ik nog geen ongeluk gehad? Want een mens is zo complex dat het al een wonder is dat er niets verkeerds loopt.

Ik heb ondertussen geleerd niet te zoeken naar het antwoord op de waarom-vraag. Dat is vragen naar de oorsprong van een situatie en voor mij is dat zinloos omdat je dat toch niet meer kan veranderen. Ik wil mijn energie liever steken in de vraag naar de toekomst toe: hoe ga ik dit nu aanpakken? Wat kan ik er mee doen?

Je zou kunnen stellen dat deze blog ontstaan is als antwoord op de bovenstaande vragen. Je zou zelfs kunnen zeggen dat het zaad van deze spinsels gegroeid is op de op het eerste zicht zinloze akker van mijn Parkinsonziekte want ik heb ondervonden dat je vanuit een donkere situatie vaak een andere kijk op de werkelijkheid krijgt. Sommige dingen waaraan je voordien veel belang hechtte worden zeer relatief en dingen waar je aan voorbijliep worden ineens zeer belangrijk.

Ik heb uit deze ervaring lessen getrokken en die lessen wil ik voor jullie graag eens samenvatten. Sommige lessen heb ik zelf ondervonden, andere warden mij doorgegeven door collega’s. Oorspronkelijk had ik er een tiental maar als ik even doordacht, kon ik ze reduceren tot drie. Alle andere kon ik terugbrengen tot een van de drie basisstellingen of een combinatie ervan. In feite biedt elk van de drie lessen voldoende stof om een volledig spinsel rond te breien – en dat komt er waarschijnlijk ook wel eens van – maar ik beperk me vandaag tot een korte omschrijving van de “les” en hoe ze relevant wordt in mijn situatie. Zoals de Wet van Murphy verschillende afgeleiden heeft, zo geef ik ook enkele afgeleiden van mijn “levenslessen”.

Ik zou gemakshalve kunnen spreken van de wetten van Parkinson, maar die bestaan al. De meest gekende is de trivialiteitswet van Parkinson die stelt dat “de hoeveelheid tijd die in vergaderingen wordt besteed aan een onderwerp, omgekeerd evenredig is met de hoeveelheid geld die ermee gemoeid is.” De wet heeft niets met de ziekte te maken zoals de auteur van de wet niets te maken heeft met de arts die de ziekte voor het eerst beschreef.

De eerste “les” ligt verrassend dicht bij mijn activiteiten.

Wees informatievaardig.

Sommigen zullen verrast zijn dit woord in deze context te zien opduiken en zullen me een zekere vorm van vakidiotie toeschrijven maar voor mij werd dit abstract begrip zeer concreet. Wij zullen nog werk hebben.

“Iemand is informatievaardig indien hij in staat is een informatiebehoefte te onderkennen, deze informatiebehoefte om te zetten in een zoekvraag, vervolgens de relevante informatiebronnen kan kiezen en raadplegen, de hiervoor benodigde informatietechnologie beheerst en vervolgens in staat is de gevonden informatie te selecteren, te evalueren, te gebruiken en zo nodig verder te verspreiden. Daarbij komt dat ervan uitgegaan wordt dat iemand in staat is dit op een effectieve wijze te doen.”

Deze definitie komt uit het boek “Informatievaardigheden” van Boekhorst, Koers en Kwast.

Voor mij is een informatievaardige patiënt iemand die weet dat hij informatie nodig heeft, die die informatie gaat zoeken bij betrouwbare mensen en in betrouwbare documenten, die die informatie altijd kritisch blijft benaderen, wat de bron ook is, die vooral erg kritisch omgaat met de informatie op het internet en die uit deze informatie de juiste conclusies trekt. Dat laatste betekent onder andere: speel zelf geen doktertje en laat je niet overdonderen door zogenaamde “gezonde” en “ongezonde” levenswijzen.

Een tweede les is meer filosofisch van aard:

Herinner je gisteren, droom van morgen, leef vandaag.

In Nederland is er zelfs een Facebookpagina die deze slogan als inspiratiebron gebruikt. Voor mij bevat hij een perfecte combinatie van optimisme, positivisme en realisme. Dit is ook de echte boodschap achter “Pluk de dag” zoals je kunt lezen in deze vertaling van Horatius’ gekende (?) gedicht.

Tracht niet te achterhalen (dat brengt ongeluk) welk einde jou
en mij de goden hebben toebedeeld, Leuconoë, vertrouw
geen horoscopen. Beter is het wat gebeurt te ondergaan.
Of Jupiter nog vele winters biedt dan wel de laatste aan
de rand van de Tyrrheense Zee op de verweerde rotsen stuk
laat slaan, geniet en zeef de wijn, besnoei de hoop op lang geluk
binnen een kort bestek. Terwijl wij staan te spreken, vlucht vol spijt
het leven. Pluk de dag, verwacht maar weinig van de morgentijd.

Vertaling: Paul Claes

Dit is voor mij ook de boodschap in de volgende verrassend Epicuristische zin uit het Evangelie:

“Maak je dus niet bezorgd over de dag van morgen, want de dag van morgen zal zich wel bezorgd maken over zichzelf. Iedere dag heeft genoeg aan zijn eigen kwaad.” (Matteus, 9, vers 34)

Ik herken ook dezelfde boodschap in deze songtekst van Phil Ochs

There’s no place in this world where I’ll belong when I’m gone
And I won’t know the right from the wrong when I’m gone
And you won’t find me singin’ on this song when I’m gone
So I guess I’ll have to do it while I’m here

And I won’t feel the flowing of the time when I’m gone
All the pleasures of love will not be mine when I’m gone
My pen won’t pour out a lyric line when I’m gone
So I guess I’ll have to do it while I’m here

And I won’t breathe the bracing air when I’m gone
And I can’t even worry ‘bout my cares when I’m gone
Won’t be asked to do my share when I’m gone
So I guess I’ll have to do it while I’m here

And I won’t be running from the rain when I’m gone
And I can’t even suffer from the pain when I’m gone
Can’t say who’s to praise and who’s to blame when I’m gone
So I guess I’ll have to do it while I’m here

Won’t see the golden of the sun when I’m gone
And the evenings and the mornings will be one when I’m gone
Can’t be singing louder than the guns when I’m gone
So I guess I’ll have to do it while I’m here

All my days won’t be dances of delight when I’m gone
And the sands will be shifting from my sight when I’m gone
Can’t add my name into the fight while I’m gone
So I guess I’ll have to do it while I’m here

And I won’t be laughing at the lies when I’m gone
And I can’t question how or when or why when I’m gone
Can’t live proud enough to die when I’m gone
So I guess I’ll have to do it while I’m here

Vandaag leven en dromen van morgen gaan perfect samen. Vandaag leven betekent voor mij niet wachten met het realiseren van je dromen. Begin vandaag te werken aan de dromen van morgen. Ook naar het verleden kan je kijken met een blik op morgen. Dat doe je door te kijken met een positieve bril, een bril die je laat zien wat je nog kunt en die niet uitvergroot wat je niet meer kunt.

In feite is deze blog een perfecte veruiterlijking van de manier waarop ik deze les probeer toe te passen in mijn situatie. Deze blog is ook de concretisering van de derde les, de les die mij het nauwst aan het hart ligt en ook een les waaraan je liever vandaag dan morgen begint:

Koester je vrienden.

Ik ben een fan van Facebook maar het zijn niet die vrienden die je moet koesteren. Het zijn de mensen met wie je elke dag samenleeft, met wie je samen lacht en samen huilt, de mensen die elke dag naast je staan.

Veel verduidelijking is hierbij niet nodig. Zo is deze wet dan toch een variant op een wet van Parkinson, de hierboven vermelde trivialiteitswet.

Misschien nog één raad: wacht niet tot jij hen nodig hebt of zij jou nodig hebben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s