Kop op en vooruit

In een vorig spinsel (Wees informatievaardig) heb ik proberen uit te leggen hoe ik rationeel probeer om te gaan met mijn leven en meer specifiek met mijn ziekte en de hindernissen die Parkinson op mijn pad legt. Nu wil ik ingaan op mijn emotionele overlevingsstrategie. Kinesisten die ik de laatste jaren heb ontmoet, dat zijn er wel enkele en het zijn stuk voor stuk goede mensen, wijzen mij op het belang van een goede lichaamshouding: goed rechtop en vooruitkijken. Ik probeer elke dag deze lichaamshouding te vertalen naar een levenshouding: kop op en vooruit.

Natuurlijk klinkt dit mooier dan het in werkelijkheid is. Natuurlijk zijn er minuten, uren, dagen dat ik, letterlijk en figuurlijk, ineengezakt zit en geen zin heb om ervoor te vechten. Gelukkig kan ik ook dan rekenen op familie, collega’s en andere vrienden die op emotioneel vlak doen wat de kinesist doet op lichamelijk vlak: mijn rug rechten en mijn ogen richten op de toekomst. Dit Spinsel is dan ook een oproep aan al mijn vrienden: blijf mijn geestelijke kinesisten en blijf herhalen: “Kop op en vooruit.”

“Kop op” en “Vooruit” zijn de zeer korte en krachtige verwoordingen van de levenshouding die ik probeer te handhaven in mijn hindernissentocht door het leven: optimistisch en vooruitkijkend.

Kop op

Optimisme wordt in Wikipedia omschreven als “het geloof in de beste van alle mogelijke werelden te leven. Tegenwoordig gebruikt men dit begrip vaak voor een afgezwakte vorm van optimisme: het geloven in een goede afloop”. Dit is niet het optimisme dat ik aanhang. Ik geloof niet dat we in de beste van alle mogelijke werelden leven. De “beste wereld” bestaat niet. Er is één wereld en die moeten we nemen zoals hij is. Ik geloof ook niet in een goede afloop. Ik hoop natuurlijk op een goede afloop en ik zal er alles aan doen om de afloop zo goed mogelijk te maken maar ik besef dat ik dat niet in eigen handen heb.

Optimisme is voor mij geen geloof maar een manier om naar het leven te kijken. We leven niet in de beste van alle mogelijke werelden maar ook niet in de slechtste. We leven in een wereld met goede en slechte kanten en voor mij betekent optimisme het zoeken van het goede. De klassieke beeldspraak om optimisme uit te leggen is het halfvolle of het halflege glas. In een “best mogelijke” wereld zou het glas vol zijn maar dat is het niet. In mijn “optimistische” visie ben ik blij dat ik nog een half glas heb en ben ik niet ongelukkig omdat ik al een half glas verloren heb.

Concreet in mijn situatie houdt mijn optimisme in dat ik probeer te benadrukken wat ik – nog – kan en niet wat ik niet – meer – kan. Ik zeg bijvoorbeeld liever dat ik nog met de computer kan werken dan dat ik niet meer kan lesgeven. Ik steek mijn energie liever in het vasthouden wat ik nog heb dan mijn kop te laten hangen. Vandaar de uitdrukking “kop op”. Zoals een rechte rug daadwerkelijk zorgt voor een actievere houding die aanzet tot actie, zo geeft mijn optimistische levenshouding mij de geestelijke kracht de uitdagingen van het leven aan te gaan en de hindernissen van P te nemen.

Vooruit

Ondanks alles wil ik blijven vooruitkijken. Ik heb nood aan een perspectief. Ik wil uitkijken naar iets, werken aan iets, leven voor iets. Dat iets is niet religieus of filosofisch, dat iets is zeer concreet. Ik heb nood aan doelen in mijn leven, geen groot einddoel maar kleine concrete doelen die zin geven aan mijn leven. Ik zie het leven als een reis, ik ken de eindbestemming niet en ik moet ze ook niet kennen. De reis moet wel een richting hebben. Ik wil vandaag leven en werken naar morgen toe en morgen zien we dan wel verder. Ondertussen wil ik genieten van de reis en genieten van wie en wat mijn pad kruisen.

Parkinson heeft er zeker voor gezorgd dat ik op een andere manier naar de toekomst kijk.  De toekomst is veel onzekerder geworden. Ik weet met moeite hoe ik me over een uur zal voelen, laat staan dat ik weet hoe ik mij volgende week, volgende maand, volgend jaar zal voelen. Toch wil ik dat wat ik doe, een doel heeft, ergens toe leidt ook al zal ik het einddoel misschien zelf niet bereiken. Ik wil een bijdrage leveren tot iets. Als ik iets niet kan afwerken, zullen anderen dat wel doen.

Kop op en vooruit

De twee delen horen inderdaad samen: vooruitkijken en vooruitgaan zijn twee activiteiten die samen ervoor zorgen dat de reis verdergezet wordt. De eindbestemming van de reis is niet bekend. Het is een reis in etappes. Ik wil de reis etappe per etappe verderzetten en elke etappe genieten van de reis. Voor mij is de reis belangrijker geworden dan de bestemming.

“Kop en vooruit” staat voor mij ook symbool voor de steun die ik tijdens mijn hindernissenkoers krijg van mijn collega’s. Jullie geven mij moed wanneer ik in een moeilijke periode zit. Telkens als ik met jullie in contact kom, krijg ik het gevoel dat ik er nog bij hoor. Daardoor kijk ik vooruit en maak ik plannen om samen met jullie stappen vooruit te zetten in een etappe van de “Ronde van 2Bergen”. En wees gerust: ik blijf niet stilzitten tot we zij aan zij kunnen samenwerken. Ik hou me op de hoogte van wat er in de twee “Bergen” reilt en probeer ook wat bij te blijven in mijn specifiek vakgebied, in de hoop dat ik de opgeslagen informatie later nog eens kan gebruiken op volgende etappes in de Ronde. Zo probeer ik ook hier vooruitzien en vooruitgaan te combineren.

Ik zou dit Spinsel willen afronden met een oproep aan mijn collega’s. Blijf op jullie manier “Kop op en vooruit” roepen, blijf me het gevoel geven dat ik er nog bij hoor. Jullie helpen me echt vooruit.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s