Maandelijks archief: september 2015

Buitenkans

Beste vrienden,

Waar een bescheiden blog toe leiden kan. Dankzij deze blog heb ik de uitnodiging gekregen om mee na te denken over de toekomstige zorgorganisatie voor Parkinsonpatiënten, dit in het kader van Parkinson Zorgwijzer Vlaanderen.

Ik ben vast van plan deze buitenkans niet te laten liggen en ga met veel enthousiasme deze nieuwe uitdaging aan. Ik heb ten minste drie zeer goede redenen om hierop een positief antwoord te geven.

  1. Ik ben Greet zeer dankbaar voor het vertrouwen dat ze blijkbaar in me heeft. Ik wil dan ook mijn uiterste best doen dat vertrouwen niet te beschadigen. Mijn medisch-wetenschappelijke achtergrond is beperkt. Ik heb wel het “geluk” mijn ervaringen met de ziekte van Parkinson te kunnen toetsen aan wetenschappelijke informatie. Ik heb de misschien uitzonderlijke combinatie van informatie, ervaringen als patiënt, informatievaardigheden en een attitude van kritisch denken. Blijkbaar heeft mijn cocktail genoeg inhoud om te kunnen spreken van kennis. Die kennis wil ik graag doorgeven als informatie in de strijd tegen deze ingrijpende ziekte.
  2. Ik heb ook via dit kanaal al uitvoerig proberen uit te leggen hoe belangrijk informatie is voor de patiënt. In de moderne gezondheidszorg krijgt de patiënt steeds meer verantwoordelijkheid in het zorgtraject. Je zou kunnen spreken van een patiëntenemancipatie binnen de gezondheidszorg. Patiënten kunnen deze verantwoordelijkheid alleen maar opnemen als ze voldoende geïnformeerd zijn. Daarom zijn gezondheidsvaardigheden (informatievaardigheden toegepast op de gezondheid) even belangrijk voor potentiële patiënten in een moderne verzorgingsmaatschappij als politieke en sociale vaardigheden voor actieve burgers in een moderne democratie. Als ik nu de kans krijg informatievaardigheden ter sprake te brengen in de discussie rond zorgmanagement en zorgbeleid, dan mag ik die kans niet laten liggen.
  3. Als er één ziekte is waarbij informatie een belangrijke rol speelt, is het de ziekte van Parkinson. Hier is informatie gewoon een onderdeel van de ziekte. Ik heb er al uitgebreid op gewezen dat de ziekte van Parkinson veel meer is dan een bewegingsstoornis. Een groot aantal “nevenverschijnselen” worden geklasseerd onder de noemer van cognitieve stoornissen. In feite zijn dit allemaal problemen die te maken hebben met het verwerken van informatie in de hersenen. We zouden dus ook kunnen spreken van informatiestoornissen. Ik ben van mening dat informatieverwerking zo essentieel is voor het mens zijn dat we hier niet meer kunnen spreken van een nevenverschijnsel. Het verwondert me dan ook dat in de diagnose en de opvolging van de ziekte nauwelijks aandacht is voor deze symptomen. Je wordt wel telkens opnieuw getest op het functioneren van het neuromusculair stelsel maar de werking van het denkend brein wordt nauwelijks gecontroleerd. Ik heb de eerste neuropsychologische testen ondergaan wanneer DBS in het vooruitzicht gesteld werd. Ik hoop dan ook dat ik via deze weg dit aspect van de ziekte onder de aandacht van de Parkinsonzorgspecialisten kan brengen.

Greet, ik wil dus zeer graag op je uitnodiging ingaan. We zullen wel nog moeten bekijken hoe we dit concreet kunnen organiseren, rekening houdend met de beperkingen eigen aan Parkinson, waarbij de onvoorspelbaarheid misschien de moeilijkst te nemen hindernis is.

Ik zal al gelukkig zijn als dit initiatief een fractie krijgt van de aandacht die nu besteed wordt aan de “Parkinsonmoorden”. Via deze blog hou ik jullie natuurlijk op de hoogte.

Informatie delen

Vrienden,

De aanleiding voor dit spinsel is een mailconversatie die ik had met Helga, de redacteur van de LGB-krant. Het eigenlijk onderwerp was de toekomst van de krant, en zeker de Leuven+-gidsen onder jullie zullen begrijpen hoe nauw dit mij aan het hart ligt. Zoals ik binnen de (biomedische) bibliotheek een pionier ben van informatievaardigheden, zo ben ik dat binnen LGB/Leuven+ voor informatie delen. En naast de website, was de LGB-krant het kanaal ij uitstek dat ik hiervoor gebruikte. Ik gebruikte deze kanalen niet alleen, ik propageerde ze ook om zo alle gidsen aan te zetten tot informatie delen.

Informatievaardigheden en informatie delen: twee variaties op hetzelfde thema. Het eerste was mijn onderwerp in de bibliotheek, met het tweede was ik vooral in LGB bezig. Maar beide thema’s maken deel uit van eenzelfde groot geheel en zijn ook rechtstreeks met elkaar verbonden. Informatievaardigheden zijn vaardigheden die je nodig hebt om informatie te zoeken, te selecteren en te gebruiken. Informatievaardigheden zijn geen handigheidjes die je wel eens kunt tonen, het zijn essentiële vaardigheden in functie van informatiegebruik en informatie delen is toch een vorm van informatiegebruik, misschien wel de meest sociale manier om informatie te gebruiken. Informatie delen impliceert dus informatievaardigheden. Anderzijds zijn informatievaardigheden ook niet denkbaar zonder informatie delen aangezien alle informatie gedeelde informatie is. Informatie komt niet uit het niets. Het is steeds afkomstig van iemand die kennis doorgeeft als informatie.

Ik heb bij de voorbereiding van dit spinsel een beetje gegoogeld en heb daarbij opvallend weinig informatie gevonden over “informatie delen” en opvallend veel over “kennis delen”. Toch blijf ik bij het begrip “informatie delen” omdat dat nauwer aansluit bij mijn interpretatie van Kennis en Informatie. Weggeman definieert Kennis als een product van Informatie bewerkt met Ervaringen, Vaardigheden en Attitudes: K = I*f(E*V*A). Deze bewerking is een bewust hersenproces. Informatie wordt kennis als het bewust verwerkt wordt. Je zou kunnen stellen dat informatie de grondstof voor de kennisproductie is. Dat verklaart ook de bekende uitgave van Johan Van Benthem (toch bekend bij wie mij een beetje volgt): “Informatie is de enige grondstof die groeit in het gebruik”.

Voor mij is “informatie delen” het beschikbaar maken van verzamelde informatie. Informatie moet dus wel eerst verwerkt zijn tot kennis voor het gedeeld kan worden, maar bij het delen wordt het terug informatie.

Ik ben van mening dat informatie delen een levensnoodzakelijke activiteit is van de bewust levende mens. Als je een beetje doordenkt, merk je dat veel menselijke activiteiten neerkomen op een vorm van informatie delen. Onderwijs, bibliotheekwerk, journalistiek zijn voor de hand liggende voorbeelden maar mijns inziens speelt het ook een fundamentele rol in de gezondheidszorg. Ik heb al verschillende malen gewezen op het belang van informatie voor de levenskwaliteit van de patiënten en gepleit voor het implementeren van gezondheidsinformatiecentra waar geautoriseerde gezondheidsinformatie wordt ter beschikking gesteld van de verschillende partijen betrokken bij de gezondheidszorg: patiënten, huisartsen, specialisten, verpleegkundigen, kinesisten, mutualiteiten… Hoe dat kan gerealiseerd worden, zal waarschijnlijk nog moeten bestudeerd worden.

Mijn activiteiten op het vlak van informatie delen zijn op een bescheidener niveau maar ik durf toch met enige trots zeggen dat ik op beperkte schaal toch iets gerealiseerd heb waarop anderen nu kunnen voortbouwen. Binnen de (biomedische) bibliotheek heb ik zeker mijn steentje bijgedragen tot de organisatie van het onderwijs in informatievaardigheden. Binnen Leuven+ heb ik met de hulp van enkele enthousiaste collega’s een aantal initiatieven genomen die het informatie delen onder de gidsen hebben bevorderd. Ik heb de LGB-krant een redactie gegeven en ik heb aan de website een databank gekoppeld.

Maar, ook al ben ik niet meer in de frontlinie aanwezig, ik blijf van op de tweede lijn informatie delen. Ik maak daarbij gebruik van de hulpmiddelen die de huidige informatietechnologie ons aanbiedt. Ik ben Jens eeuwige dankbaarheid verschuldigd omdat hij mij de echte waarde van de sociale media getoond heeft. Mijn twee blogs zijn op dit ogenblik mijn belangrijkste manier om informatie te delen ook al verdiend niet alles wat daarin te lezen is het predicaat informatie.

Gidsen van Leuven+ kunnen erop rekenen dat ik blijf informatie delen, intern via de LGB-krant en de website zolang ik daartoe de kans krijg, voor iedereen die geïnteresseerd is in Leuven via de Leuvense Geschiedenissen zolang ik het volhoud.

Fysiek op een respectabele afstand maar in gedachte vaak dichtbij blijf ik voor de collega’s van 2Bergen beschikbaar als coach, als ze advies kunnen gebruiken van een wijze oude man (schrappen wat niet past).

Je ziet, informatie laat me niet los: informatie-…-ist (… zelf in te vullen) tot in de kist.

Parkinson in het nieuws

Je probeert duidelijk te maken dat Parkinson veel meer is dan een bewegingsziekte. Je probeert ook een genuanceerd beeld te geven over de ziekte en de impact ervan op je persoon en dan word je geconfronteerd met berichten in alle media over “Parkinsonmoorden”!

Omdat het beeld dat hier gecreëerd wordt, even simplistisch is als het beeld van de oude bevende mannetjes, sluit ik me graag aan bij het protest van de Vlaamse Parkinsonliga en druk hier de Open brief aan de media die zij verspreid hebben, af.

In de media van de laatste dagen wordt melding gemaakt van een Parkinson moord. Vele Parkinson patiënten zijn hierdoor gechoqueerd. De vraag is wat de relevantie en meerwaarde van de vermelding Parkinson is. Het is niet bewezen dat deze zaken te maken hebben met het feit dat de betrokkene lijdt aan de Ziekte van Parkinson.

Over kanker of een andere acute ziekten wordt niet op deze manier gesproken. De ziekte van Parkinson wordt nog altijd bekeken als een aandoening van oude bevende mannekens. Het tegendeel is echter waar, ook jonge mensen lijden aan deze degeneratieve hersenziekte. Als Vlaamse Parkinson Liga vzw (www.parkinsonliga.be) trachten we de ziekte in een positief daglicht te brengen en de patiënten en hun omgeving te ondersteunen en te helpen. In België zouden er naar schatting van de neurologen ongeveer 65.000 mensen met Parkinson zijn.

Voor ons als liga en onze leden is het frustrerend dat we enkel negatief in de belangstelling komen. Nooit wordt aan ons verzoek om onze acties, zoals de Parkinson wereld dag of onze acties in de regionale zelfhulpgroepen, ruchtbaarheid te geven, gevolg gegeven. Enkel onze deelname aan de wedstrijd van medialaan, waar we een prijs wonnen, gaf ons de mogelijkheid om op TV te komen. Bij “De madammen” is er ooit een korte tussenkomst geweest waar waarschijnlijk niemand buiten het circuit iets van overhield.

Media spelen in op sensatie om hun verkoop of kijkcijfers op te krikken, maar er is toch nog altijd plaats om minder actuele en sociaal belangrijke thema’s aan bod te laten komen. Het is toch ook de plicht van elke krant, radio of Tv-zender om zijn publiek correct te informeren. Ik hoop dat deze onsmakelijke zaak leidt tot een rechtzetting en een beter beeld van de Ziekte van Parkinson en recht doet aan de mensen die lijden aan deze ziekte.

In eigen naam als,
Secretaris van de Vlaamse Parkinson Liga vzw

Leo Boermans

Medewerking gevraagd

Ik heb jullie al eerder verteld over een van mijn volgende projecten: een nieuw –beter gezegd een vernieuwd – dossier “Van Celestijenklooster tot leercentrum 2Bergen”, een update van een document dat ik in 2003 schreef met als titel “Van Celestijnenklooster tot Arenbergbibliotheek.” Een update dringt zich op want ondertussen is er wel het een en ander veranderd. Niet alles wat oorspronkelijk gepland was, is ook gerealiseerd maar de bibliotheek is ook verder geëvolueerd en is nauw betrokken bij de nieuwe ontwikkelingen binnen de universiteitsbibliotheek.

Een aantal fragmenten uit dit verhaal wil ik vooraf voorstellen als “Leuvense Geschiedenis”. Zo vang ik twee vliegen in één klap: ik zorg voor extra bijdragen voor mijn blog en ik heb een deel van het nieuwe dossier afgewerkt. Je mag de volgende weken alvast bijdragen over de volgende onderwerpen verwachten:

  • Heverlee en het geslacht de Croy
  • Van Celestijnenklooster tot Arenbergbibliotheek: geschiedenis van het gebouw
  • De kerk van het Celestijnenklooster
  • Het praalgraf van kardinaal Willem van Croy
  • Kunst in de Arenbergbibliotheek

Hierbij had ik graag jullie medewerking gevraagd. Ik zou daarbij willen gebruik maken van de kennis van een aanzienlijk deel van mijn blogpubliek. Ik ben deze blog begonnen om te blijven communiceren met mijn collega’s van 2Bergen, jullie weten ondertussen allemaal dat 2Bergen een samenwerking is van de twee campusbibliotheken Gasthuisberg (Biomedische Wetenschappen) en Arenberg (Wetenschap en Technologie) het is dus vanzelfsprekend dat hier een aantal mensen bij zijn die wel iets afweten van het gebouw en zijn geschiedenis. Bovendien weet ik dat ook enkele collega’s van andere bibliotheken van KU Leuven en (ver) daarbuiten deze blog volgen. Daarnaast tellen we in ons publiek ook een aantal Leuvense Gidsen, waarvan er een – als ik het goed voor heb – een eindwerk gemaakt heeft over Maria Magdalena van Hamale, echtgenote van Willem van Croy. Dan weet je dat je een aantal kenners in je publiek hebt. Ik durf mezelf geen kenner te noemen. Ik beperk mij tot het samenrapen van een aantal gegevens die ik aan elkaar probeer te breien tot leesbare stukjes voor de blog. Die lapjes geschiedenis zal ik dan aan elkaar zal naaien tot een document.

Al deze kenners, ieder op zijn gebied, zou ik willen vragen mijn bijdragen zeer kritisch te lezen en daarbij voor één keer niet zuinig te zijn met hun kritiek. Vul alstublieft mijn gegevens zo veel mogelijk aan en corrigeer waar nodig.

Jullie krijgen in feite de avant-avant-première te lezen. De volgende weken zal ik, naast de gewone Spinsels een klein aantal extra-spinsels versturen die ik jullie vraag na te lezen. Je zou dit een variant op het systeem van peer review kunnen noemen, iets waar wij in de bibliotheek vertrouwd mee zijn. Voor de buitenstaanders: peer review heeft niets met fruit te maken: “peer” is een Engelse term en zou je kunnen vertalen als “collega” of “gelijke” of “gelijkwaardige eenheid” en zowel de gidsen als de bibliotheekmedewerkers noem ik zonder problemen mijn gelijken.

Na de nodige aanpassingen aangebracht op suggestie van mijn gelijken laat ik deze bijdragen los op het “grote publiek”, in een eerste fase nog via het bescheiden kanaal van de Leuvense Geschiedenissen. Ook daar kunnen nog aanvullingen en opmerkingen aangebracht worden. Pas als die verwerkt zijn, is dit stukje klaar voor publicatie. Hoe ik de eindredactie van de rest van het document ga organiseren, weet ik nog niet. Waarschijnlijk zal ik jullie daar nog eens voor aanspreken. Voor sommige stukken zal ik misschien specifieke mensen aanspreken. We zien wel.

Waar en hoe ik het document uiteindelijk ga publiceren, weet ik nog niet. Ik beloof nu wel al dat iedereen die zal meegewerkt hebben een (digitaal) exemplaar van het volledige document krijgt.

Ik kijk nu al uit naar jullie reacties.

Natuur versus cultuur

De idee voor dit filosofisch spinsel ontstond toen ik deze morgen even door het venster keek. Plots was ik getuige van een scéne die zo uit een natuurdocumentaire kon genomen zijn: een roofvogel hield een prooivogel onder controle tussen zijn klauwen. Ik vroeg me even af of ik dit nu mooi en/of wreed moest vinden. Als ik er wat langer bleef bij stilstaan, besefte ik dat dit een typische antropocentrische vraag is: ik bekeek de natuur met “culturele” ogen. Mooi, lelijk, lief, wreed… zijn typisch menselijke etiketten die wij op de natuur plakken. Dit deed me verder nadenken over de relatie tussen cultuur en natuur en zoals zal blijken, bracht deze gedachtestroom mij zelfs bij Parkinson.

Laten we de gedachtestroom volgen zoals die bij me opkwam en beginnen bij de beginvraag: was ik getuige van een mooie of van een wrede scène? In een eerste reactie zullen de mensen dit een wrede scène vinden maar objectief gezien is dit al een partijdig standpunt want we kiezen al partij voor één van de twee strijdende partijen: niet toevallig voor het slachtoffer in deze strijd. Is het partij kiezen voor het slachtoffer geen algemeen menselijk standpunt dat in feite ingaat tegen de universele natuurwet: het recht van de sterkste. Deze natuurwet wordt zeker in onze westerse cultuur als wreed en zelfs onmenselijk aangevoeld. Ik vermoed dat dit aanvoelen grotendeels verklaren waarom velen zich ongemakkelijk voelen bij de evolutietheorie van Darwin.

Als je de evolutietheorie simplistisch voorstelt en dit dan bekijkt vanuit een menslievend standpunt bekijkt, komt ze inderdaad als wreed en egoïstisch over: de sterkste overleeft. In mijn ogen maken we hier een fundamentele denkfout. We proberen natuurwetten te evalueren vanuit een cultureel standpunt en dit is even dom als het menselijk gedrag te willen evalueren op basis van de natuurwetten. Dit is een bedenking die ik wel meer maak als ik bepaalde wetenschappers-wetenschapsjournalisten hoor uitleg geven over het gedrag van dieren. Ik denk dat het even dom is de evolutietheorie te gebruiken als basis voor een morele code als de Bijbel te gebruiken om de natuurwetten te verklaren.

Natuur en cultuur worden hier wel als twee verschillende delen van de “wereld” voorgesteld maar dat betekent geenszins dat dit twee gescheiden werelden zijn. Natuur en cultuur zijn twee delen van de werkelijkheid die elkaar beïnvloeden. De volgende voorbeelden illustreren deze interacties.

Eerst een paar voorbeelden die aantonen dat de cultuur beïnvloed wordt door de natuur.

Suiker is niet toevallig zoet en kinine niet toevallig bitter. De smaak(van voedingsproducten) is in feite niets anders dan een gewaarwording van een chemische interactie tussen een voedingsstof en receptoren en de eerste functie van het smaakzintuig is het beschermen van het individu tegen gevaarlijke stoffen. Daarom moesten gevaarlijke stoffen als onaangenaam aanvaard worden en nuttige stoffen als aangenaam. Daarom zijn suikers zoet, de aangename smaak bij uitstek en zijn vele gifstoffen bitter. Later is de mens in zijn culturele ontwikkeling dit ruwe schema gaan verfijnen en relativeren maar in oorsprong is de smaak een eenvoudig natuurlijk systeem gebaseerd op een in de natuur wijdverspreid mechanisme: de chemoreceptor.

Wij werken niet toevallig met een tientallig rekenstelsel. Ik ben ervan overtuigd dat wij met een tientallig stelsel werken omdat we nu eenmaal tien vingers hebben. Als de mens vier vingers aan één hand zou gehad hebben, is de kans zeer groot dat we zouden gewerkt hebben met een achttallig stelsel, wat in feite universeler is als het tientallig, want acht is een macht van twee en dat is het eenvoudigste en dus ook het meest universele talstelsel.

Maar de cultuur heeft ook de natuur beïnvloed. Denken we alleen maar aan de verschillende voorbeelden van dieren die hun gedrag hebben aangepast aan de menselijke aanwezigheid. Dan denk ik zowel aan huisdieren als aan ongedierte: nuttige of schadelijke dieren, natuurlijk geoordeeld vanuit het standpunt van de mens.

Er zijn ook veel voorbeelden te geven van situaties waarbij de mens verantwoordelijk is voor een ingrijpende verandering in de verspreiding van de soorten. Denken we dan bij voorbeeld maar aan het importeren van de Amerikaanse eik en het effect daarvan op de spreiding van de eigen inlandse eikensoorten. In de dierenwereld zijn er situaties waarbij de mens gezorgd heeft voor het verdwijnen van een soort, een zeer gekend voorbeeld is de dodo, en situaties waarbij de mens precies gezorgd heeft voor een plaag, denken we dan maar aan de rattenplaag in de Middeleeuwen.

Natuur en cultuur zijn dus twee aspecten van eenzelfde werkelijkheid met aparte wetten. Er is dus niets mis met sympathie te betonen voor de zwakkere. Dat is een zeer menselijke en daarom ook een zeer positieve waarde. Daarom ook vind ik dat het ethisch niet fout is dierenlevens op te offeren voor het welzijn van de mens, tenminste als dat leed niet te vermijden is. Ook in de natuur toont de ene soort geen medelijden met de andere. Denken we maar aan de roofvogel en zijn prooi bij de aanvang van dit spinsel. Mensen van Gaia moeten zich misschien eens afvragen of hun leider nog zou leven indien er geen dierenproeven waren uitgevoerd. Mijn boodschap is: “Laten we als mensen goed zijn voor elkaar en zo goed mogelijk voor de natuur, en laten we de natuur natuur zijn.”

Wat is culltuur? Wat is de mens?

Voor alle duidelijkheid, ik gebruik het begrip “cultuur” hier in zijn breedste betekenis: alles wat het resultaat is van menselijk bewust handelen. De vraag wat cultuur is, komt dus neer op de vraag wat de mens is. Het antwoord op die vraag zit volgens mij al in de gebruikte definitie van cultuur. Het is één woord: bewust(zijn), eventueel te specificeren tot zelfbewustzijn.

Bewustzijn betekent dat je als mens zelf keuzes kan maken. Dat kunnen andere dieren niet, andere dieren voeren programmaatjes uit. Als dat erfelijk ingebakken programma’s zijn, spreekt men van instincten, als dat extern ingevoerde programma’s zijn, spreekt men van conditionering, maar zelf bewuste keuzes maken kan een ander dier niet.  Als er in de natuur keuzes moeten gemaakt worden, geldt de wet van de willekeur, de wet van het toeval. De natuur dobbelt, de mens kiest.

De mens kan als enig dier bewust kiezen tegen de willekeur in, voor wat hij goed, waardevol, belangrijk… vindt. Dit is voor mij dan ook de essentie van vrijheid: zelf kunnen kiezen. Zelf kiezen om goed te doen, zelf kiezen om tegen het recht van de sterkste in te gaan, zelf kiezen om de zwakke te helpen…

Deze vrijheid heeft ook zijn consequenties: als we vrij kunnen kiezen, zijn we zelf ook verantwoordelijk voor deze keuze. Daar ligt ook de waarde van deze vrijheid in: wij kunnen niet alleen zelf zeggen wat we willen, wij kunnen ook zeggen waarom. Wij kunnen zelf bepalen wat we belangrijk vinden, wat we waardevol vinden. Als er geen waarom is, is er in feite willekeur en is er ook geen sprake van een bewuste keuze.

Natuurlijk is deze vrijheid begrensd. De medemens, individueel of in groep, kan grenzen aan deze vrijheid vastleggen – de vrijheid van de ene eindigt waar de vrijheid van de ander begint – en ook de natuur zal deze vrijheid beperken. Als de natuur de vrije wil beperkt, gelden weer de natuurwetten: het recht van de sterkste en/of de willekeur. Ziekte kan zo een willekeurige factor zijn. Ziekte kan ook een gevolg zijn van menselijk handelen maar vaak is het niet zo. Er zijn ziektes die je “krijgt” zonder reden. Je krijgt ze bij wijze van spreken omdat iemand ze moet krijgen. Verschillende besmettelijke ziektes (mazelen, pokken, griep…), kinderkanker, ziekte van Parkinson… zijn maar enkele voorbeelden. In dat geval is er ook niemand verantwoordelijk en moeten er ook geen zondebokken gezocht worden, niet onder de mensen maar ook niet daarbuiten. Niemand kiest wie er Parkinson krijgt, ook God of de Duivel niet. Als de natuur toeslaat, is niemand verantwoordelijk.

Mensen zijn wel verantwoordelijk voor de manier waarop ze met hun medemensen omgaan, en dan in het bijzonder met de zwakken en de gekwetsten. Mensen kunnen bewust kiezen niet toe te geven aan het recht van de sterkste en andere waarden als norm gebruiken. Er i niets mis mee het belang van de opvoeding van kinderen te laten primeren op het belang van de economie, er is ook niets mis mee om als je kind kanker heeft, elke dag te vechten voor een menswaardig leven ook al is het terminaal en weet je dat de strijd vanuit darwinistisch standpunt hopeloos is. De mens kan hier zelf beslissen dat elke dag langer leven meer waarde heeft dan een reis, een auto, een huis…

Die vrije keuze is voor mij de basis van echt menselijk geluk. Echt geluk is zelf kunnen kiezen wat je belangrijk vindt, zelf kunnen kiezen waarvoor je wil leven, kiezen voor een leven dat de moeite waard is. Voor mij is dit geluk de basis voor wat ik goed en slecht vind. Goed zijn betekent mensen meer mogelijkheden geven de waarden te kiezen die zij belangrijk vinden en hen meer kansen geven om voor deze keuzes te leven.

Als de natuur mij belemmert het leven te leven dat ik waardevol vind, dan ben ik fundamenteel ongelukkig. Gelukkig zijn er dan mensen die mij ondersteunen, die ervoor zorgen dat ik nieuwe doelen kan vastleggen, dat ik opnieuw iets vind dat waardevol is. Als ik dat niet meer kan, als ik niet meer bewust kan kiezen wat ik belangrijk genoeg vind om voor te leven, dan verlies ik mijn menselijke waardigheid. Dan is de mens Wim Van Isterdael verleden tijd.

Dit lijkt allemaal vergezocht maar het is soms concreter als je zelf zou denken. Ook deze blog is voor mij een manier om het leven te leven dat ik belangrijk vind. Ik ben er – precies door de ziekte van Parkinson – nog meer van overtuigd dan vroeger dat meer informatie een mens beter kan maken. Ik wil dan ook blijven proberen om mensen informatie te geven zodat zij bewuster kunnen kiezen waarvoor zij willen leven. De manier waarop ik dit doel probeer te realiseren, heb ik wel moeten aanpassen aan de limieten die de natuur, geconcretiseerd in de gestalte van Parkinson, mij oplegt. Ik heb de indruk dat ik met deze blog een geschikt medium gevonden heb om deze doelstelling te realiseren.

In dit spinsel hebben we draden getrokken tussen een aandoenlijke natuurscène en de vrijheid. Ook andere thema’s die tot nadenken stemmen, werden aan ons spinsel verbonden. Dit spinsel is gebaseerd op wetenschappelijke kennis die – tegen mijn principes in – niet geverifieerd is. Zij komt rechtstreeks uit de kennisbank tussen mijn twee oren. De filosofische ideeën zijn persoonlijke interpretaties van wat ik ooit wel ergens gehoord of gelezen heb. Ik heb allerminst de pretentie een coherent denksysteem te ontwikkelen. Alle wetenschappelijke en/of filosofische correcties zijn van harte welkom. Het was allerminst mijn bedoeling jullie mijn wijsheid op te dringen. Als ik jullie maar eventjes bij deze onderwerpen heb doen stilstaan, ben ik al in mijn opzet geslaagd.