Volgen, liken, sharen

Ik kom wel eens mensen tegen die me zeggen dat ze mijn blog lezen maar geen tijd hebben om hem te volgen. Dit berichtje is voor deze mensen, als ze tenminste menen wat ze zeggen. Als ze dat niet doen, en mij dat zeggen uit beleefdheid, is dat hun volste recht. Niemand hoeft mijn blog te lezen als hij dat niet graag doet. Ik ben natuurlijk blij met elke bezoeker en die 82 volgers mogen er gerust 100 worden. Maar ik ben nog gelukkiger als is de vraag krijg of een blogitem mag gebruikt worden in een opleiding. Of om het een beetje populistisch uit te drukken: het is niet de kwaliteit maar de kwantiteit die telt.

Toch doe ik nu een poging om het aantal volgers te verhogen en om af en toe ook eens iets van jullie te horen. Wie is er niet gelukkig met een positieve reactie? Bovendien is dat een goede barometer om de interesse van mijn “lezers” te meten. Niet dat ik nu ga beginnen te schrijven in functie van een groot publiek want dat werkt toch niet. Ik schrijf over wat mij bezighoudt en ik blijf dat doen zolang er iemand dit wil lezen.

Ik zou het wel jammer vinden dat ik iemand die wel geïnteresseerd is, niet kan bereiken omdat hij niet op de hoogte is van de technologie. Want die technologie is zeer eenvoudig. Wie een webpagina en een mailbericht kan openen, kan mij volgen en dat is in één minuut gebeurd. In feite moet jij me niet volgen maar volg ik jullie. Het enige wat je moet doen om mij te volgen is op de knop “volg” te klikken. Als je dat gedaan hebt, krijg je een berichtje telkens een nieuw item gepubliceerd wordt. Je vindt deze knop in de rechterkolom van het scherm onder de boodschap “VOLG BLOG VIA E-MAIL. Klik om deze blog te volgen en om notificaties van nieuwe berichten per e-mail te ontvangen. Doe mee met ### andere volgers.”

Je ontvangt de berichten in je mailbox (en/of je reader, afhankelijk van de instellingen op je pc.) Je kan vragen ook een berichtje te krijgen wanneer er een reactie geplaatst wordt en je kan bepalen hoe vaak de berichten verstuurd worden (direct, dagelijks of wekelijks). Hoe je dit kan aanpassen, hangt af van de programma’s die je gebruikt en van de instellingen op je pc. Als je dit één maal hebt ingesteld, gebeurt de rest automatisch.

Een tijd geleden, bij het opstarten van deze blog, heb ik uitgelegd hoe je kan reageren op deze blog (“Reageren op de spinsels”).

Zo zijn al twee van de drie titelwoorden verklaard. Het derde woord “sharen” is gekend bij de Facebookadepten en gebruikers van andere sociale media. Voor de leken op dit vlak een kort woordje uitleg: door een van de share-knoppen te gebruiken leg je een link naar de blog op je Facebook-tijdlijn of in je profiel van een andere sociale netwerksite.

Dit zou moeten voldoende zijn om eenvoudig te volgen. Wie meer informatie wil, kan altijd iets laten weten. Dan zoeken we wel een oplossing.

Ik wil met deze uitleg niemand verplichten. Ik zou het jammer vinden dat ik iemand niet kan bereiken omdat hij of zij niet voldoende vertrouwd is met de gebruikte technieken. Wie dit wil lezen, moet dit kunnen lezen. Voor wie niet wil, moet niets.

Veel meer dan een bewegingsstoornis

De aanleiding tot dit Spinsel zijn de zeer interessante uitzendingen van ParkinsonTV die je kunt bekijken op het internet. In elke aflevering wordt een aspect van de ziekte van Parkinson besproken met een specialist, een betrokkene, meestal een patiënt en een vaste gast, de neuroloog en Parkinsonspecialist Bas Bloem. Een aanrader voor al wie rechtstreeks of onrechtstreeks te maken heeft met de ziekte van Parkinson. Je kan de uitzendingen bekijken door te surfen naar de website http://www.parkinsontv.nl/ of via YouTube waar je ze terugvindt in het kanaal van ParkinsonNet (https://www.youtube.com/user/parkinsonnet1).

Hou er wel rekening mee dat het hier gaat om Nederlandse programma’s met Nederlandse gasten die praten over Nederlandse situaties. De ziekte van Parkinson is natuurlijk dezelfde maar er zijn duidelijk verschillen in de manier waarop men ermee omgaat. In deze programma’s wordt duidelijk de nadruk gelegd op een multidisciplinaire aanpak van de ziekte van Parkinson. Het is dan ook niet toevallig dat de vaste gast, Bas Bloem de eerste auteur is van de Nederlandse “Multidisciplinaire richtlijn ziekte van Parkinson”, waarin deze multidisciplinaire aanpak duidelijk wordt aanbevolen.

Ook hier raad ik jullie aan om kritisch te blijven en deze aanpak op zijn mérites te beoordelen maar ook oog te hebben voor de nadelen die aan deze aanpak zijn verbonden. In Vlaanderen is Parkinson Zorgwijzer Vlaanderen begonnen met een gelijkaardig project. In een van de volgende spinsels wil ik de Nederlandse en de Vlaamse benadering eens met elkaar vergelijken.

Een eerste belangrijke boodschap die in elke uitzending van Parkinson-TV doorklinkt is dat de ziekte van Parkinson veel meer is dan een bewegingsstoornis. Die bewegingsstoornissen ogen natuurlijk het spectaculairst maar de ziekte is veel ingrijpender dan deze opvallende kenmerken – beven, maskergelaat, een verkeerde houding… – of een spectaculaire crisis (dystonie) doen vermoeden. De grote boosdoener, dopamine, blijkt in verschilllende hersenprocessen een rol te spelen.

Als je het probleem in detail onderzoekt, merk je vaak wel gelijkaardige basisproblemen. De coördinatie van zogenaamde dubbeltaken is dikwijls verstoord. Dubbeltaken zijn motorische (van de spieren) of cognitieve (van de hersenen) of andere functies die samen een complexere taak uitvoeren. “Normale” mensen zijn zich daar niet van bewust maar Parkinsonpatiënten ondervinden dit omdat bepaalde automatismen wegvallen. Zo is wandelen in feite een samen uitvoeren van arm- en beenbewegingen. Blijkbaar worden de automatismen die het meest zijn “ingeworteld” het vaakst aangetast. Veel Parkinsonpatiënten hebben bij voorbeeld meer problemen met het lopen dan met het fietsen.

Dit coördinatieprobleem speelt niet alleen een rol bij het bewegen maar ook bij andere functies. Parkinsonpatiënten kunnen ook problemen ondervinden bij het uitoefenen van denktaken, bij het praten, bij het eten, bij het slapen… Persoonlijk vind ik de effecten op de cognitieve functies en op de communicatie het meest ingrijpend omdat hier geraakt wordt aan de essentie van het mens zijn: de rede en de intermenselijke interactie. Ik kan nog niet spreken van echte communicatie- of cognitieve stoornissen maar ik ondervind toch ook al dat het denkwerk en de communicatie minder vlot verloopt. Ik slaag er tot nu toe goed in dit op te vangen door mij anders te organiseren. Zo zal ik meer als vroeger communiceren via geschreven boodschappen omdat ik ondervind dat ik me op die manier beter kan uitdrukken.

Daarom ook dat deze spinsels – en de Leuvense Geschiedenissen – zo belangrijk voor mij zijn. Daarom ook dat ik mijn broers en zussen liever informeer over mijn situatie via e-mail dan in een bijeenkomst. Ik hou wel van de gezelligheid van familiale bijeenkomsten maar ik zal er meer van genieten als ik niets moet zeggen.

Omwille van de impact van de ziekte op verschillende levensfunctie is de behandeling minder en minder de zaak van de neuroloog alleen en pleiten vooraanstaande Parkinsonspecialisten voor een multidisciplinaire aanpak. Naast de neuroloog kunnen, afhankelijk van de patiënt, de kinesist, de lopopedist, de slaapdeskundige, de diëtist, de ergotherapeut of de arbeidsspecialist, en/of de (cognitief) psycholoog een rol spelen in de behandeling van de patiënt. In Nederland wordt dit gepropageerd en georganiseerd door ParkinsonNet. Bij ons probeert Parkinson Zorgwijzer Vlaanderen een interdisciplinair zorgtraject te implementeren. In beide systemen speelt de Parkinsonverpleegkundige een centrale rol.  Wie hierover meer weet, is bij deze uitgenodigd dit eens uit te leggen. Haar of hem zal ik met veel plezier dit forum als podium aanbieden.

In de uitzendingen van ParkinsonTV wordt ook regelmatig gewezen op het belang van informatie. Voor wie er nog moest aan twijfelen, wordt hier nog eens duidelijk geïllustreerd dat informatie de levenskwaliteit van de patiënt verbetert. Ik schrijf hier “informatie” want voor mij is “goede informatie” een pleonasme: slechte informatie is voor mij geen informatie. Ik schrijf ook “patiënt” omdat informatie niet alleen voor Parkinsonpatiënten belangrijk is. Mijn gouden raad “Wees informatievaardig” geldt voor alle patiënten.

Omdat informatie zo belangrijk is, zou ik willen pleiten voor de organisatie van gezondheidsinformatiecentra die zich zouden kunnen toeleggen op het verzamelen, ontsluiten en het ter beschikking stellen van gezondheidsinformatie aangepast aan de informatiebehoeften van de verschillende doelgroepen: specialisten, huisartsen, paramedici, patiënten, mantelzorgers, het grote publiek. Naast het verzamelen van informatie zouden deze centra ook een rol kunnen spelen in het detecteren en het opvullen van de hiaten in het informatieaanbod. Ook hier zijn er verschillende aanpakken mogelijk om dit te implementeren en ook hier zijn ideeën van betrokkenen meer dan welkom.

Een positieve boodschap die naar de patiënten toe kan gegeven worden is dat er voor de meeste problemen een oplossing bestaat, zeker als men het probleem onderkent. Daarom is het zeer belangrijk dat zowel patiënten als zorgverstrekkers bewust gemaakt worden over deze problemen en dat deze bespreekbaar zijn tijdens het zorgproces. Informatie is natuurlijk een conditio sine qua non voor het realiseren van deze bewustwording.

De ziekte van Parkinson is een complexe ziekte die een interdisciplinaire benadering vraagt. Hoe deze benadering gerealiseerd moet worden is een vraag waarvoor verschillende antwoorden mogelijk zijn en waar ik zeker nog op terugkom. Inbreng van ervaringsdeskundigen in deze materie wordt zeer sterk geapprecieerd.

Tot 26 februari

Zoals het er nu naar uitziet, zal ik nog een aantal maanden “buiten strijd” zijn. Ik hoop dat ik begin volgend academiejaar (september 2016) voldoende hersteld zal zijn om terug aan het “actieve” leven te kunnen deelnemen. Maar het eerste focusmoment is ongetwijfeld 26 februari. Die dag zal ten minste de agenda voor de rest van 2016 en waarschijnlijk ook voor vele jaren daarna beïnvloeden. Daarom wil ik mij nu beperken tot de periode waarover ik – zonder verrassingen – enige zekerheid heb en dat is dus tot 26 februari.

Ik had beloofd nog iets te zeggen over mijn plannen voor de volgende maanden maar ik merk net dat ik die al heb toegelicht enkele spinsels geleden. Daarom ga ik ze alleen nog eens aanstippen. Mijn twee blogs zijn mijn belangrijkste projecten geworden: wie wil weten hoe het met me gaat, kan dat lezen in de Spinsels. Wie iets meer wil weten over de geschiedenis van Leuven en haar universiteit, nodig ik uit een “Leuvense Geschiedenis” te lezen.

Als informatiespecialist op non-actief wil ik een deel van mijn tijd blijven bezig zijn met Informatievaardigheden. Ik wil werk maken van een plan dat ik aanvankelijk zag als een bijlage bij de “Tutorial Informatievaardigheden”: een checklist voor het gebruik van bibliografische databanken. Ik denk dat dit ook los van de tutorial een nuttig hulpmiddel kan zijn voor de onderwijsactiviteiten op verschillende niveaus in de bibliotheek: in de instructiesessies, op de website, aan de infobalie… Ik bied het aan, mijn collega’s in 2Bergen beslissen autonoom wat ze ermee aanvangen.

Als gids van Leuven* blijf ik informatie delen. Dat zal ik in de eerste plaats doen door de gidsen te blijven voorzien van “internettips”. Ook de blog “Leuvense Geschiedenissen” is een vorm van informatie delen. Wat is gidsen anders dan informatie delen? In afwachting van mijn weerkomst in het straatbeeld blijf ik dit doen via het internet.

Ik wil ik de volgende maanden ook enkele projecten opstarten die al een hele tijd op mijn to-do-lijst staan: projecten voor Leuven+ met wortels in mijn bibliotheekverleden. Het eerste project heb ik onlangs nog in de Spinsels vermeld: een nieuwe versie van een oud LGB-document “Van Celestijnenklooster tot Arenbergbibliotheek.” Vooral voor de nieuwste ontwikkelingen reken ik op de medewerking van mijn collega’s van 2Bergen: leercentrum, Blokken in Leuven, 2Bergen… Ook voor een ander project hoop ik op de medewerking van vrienden-collega’s: de publicatie van een document “Van Instituut voor Farmaceutische Wetenschappen tot Agora”. Ik hoop dat Peter en Jens met mij vooral informatie willen delen over het succesverhaal van Agora.

Dan heb ik nog één project op het programma staan dat vandaag een belangrijke emotionele waarde gekregen heeft. Als eerbetoon aan Inge die deze week definitief afscheid heeft genomen, wil ik absoluut werk maken van een publicatie over de “KU Leuven na Bologna” want ik weet dat zij met mij de overtuiging deelde dat Leuven+ nood heeft aan een actuele universiteitswandeling en deze publicatie zou dit mee moeten mogelijk maken.

Vaarwel Inge. Ik zal de goede herinneringen die ik aan jou heb overgehouden, altijd koesteren.

Duizend maal welkom

Van een goede gastheer wordt verwacht dat hij bij elk bezoek zijn gasten welkom heet. Daarom zeg ik nu als gastheer van deze blog duizend maal welkom. Inderdaad, mijn spinsels zijn ondertussen al meer dan duizend maal bezocht en het aantal volgers kruipt stilletjes aan naar de honderd. Ik ben daar zeer blij mee. Niet zozeer de getallen verheugen mij maar vooral de vaststelling dat ik de mensen bereik die ik wilde bereiken en de positieve reacties van deze mensen maken mij ongelooflijk gelukkig.

In den beginne wou ik met deze blog vooral de collega’s van 2Bergen (Bibliotheken Gasthuisberg en Arenberg) bereiken. Deze blog was in de eerste plaats bedoeld als verderzetting van de mails waarmee ik de warme attenties beantwoordde die ik vanuit 2Bergen mocht ontvangen. Ik wou hen op de hoogte houden van mijn situatie en hen bedanken voor de hartelijkheid waarmee ze mij benaderden. Zij bleven mij altijd de indruk geven dat ik er nog bij hoor en dat doet zeer veel deugd. Ik ben ook enorm blij met de positieve reacties die ik uit die hoek opvang.

Ondertussen hebben ook collega’s van andere bibliotheken en leercentra, zelfs uit het buitenland, de weg naar de blog gevonden. Ik weet niet wie de 80 volgers zijn, en zeker niet wie de duizend bezoekers zijn, maar af en toe vang ik via Facebook of via een mailtje een reactie op en heb ik zo weet van enkele volgers. Ik ben zeer blij dat mijn spinsels ook Agora bereiken. Met dit leercentrum heb ik nu eenmaal een speciale historische band. Enerzijds heb ik vijftien à twintig jaar in dat gebouw gewerkt en anderzijds heb ik goede contacten met een deel van het kader omwille van een gemeenschappelijk verleden op de “schoolbanken” en op de werkplek. Een speciale groet aan onze Nederlandse collega’s die ik leren kennen heb bij een professionele uitwisseling acht jaar geleden en waarmee ik nu dankzij de “bemiddeling” van congresgangers terug contact heb gekregen.

Ondertussen heb ik ondervonden dat ook je blogs via Facebook extra in de picture worden geplaatst. Ik ben blij dat gidsen van Leuven+ (de nieuwe naam voor de Koninklijke Leuvense Gidsenbond) op die manier mijn blog gevonden hebben. Het doet zeer veel deugd te ondervinden dat ik ook in die groep vrienden heb die mij niet vergeten zijn. Voor mij zijn dit de Sociale Media op hun best: kanalen om mensen met elkaar in contact te brengen. Daarom ook welkom aan alle gidsen die dit lezen.

Maar ook alle andere lezers van deze spinsels zijn van harte welkom: familie en buren, bezoekers die hier via een andere blog terechtgekomen zijn, mensen die de spinsels via mond-aan-mond-reclame leren kennen hebben… Ik wil jullie allemaal een idee geven van wat ik denk, wat mij bezighoudt, wat Parkinson met mij doet… Ik probeer een volledig beeld te geven van wie ik ben, met mijn vreugdes en mijn verdriet, mijn zekerheden en mijn twijfels….

Aangezien mijn activiteit zich in verschillende werelden afspelen, het bibliotheekwereldje en het gidsenwereldje, Leuven, nog altijd mijn officiële woonplaats en Pamel, mijn privé-rustoord… zullen al deze werelden ook aan bod komen. Zo leren bibliothecarissen misschien ook iets van Leuven en gidsen iets van het bibliotheekwereldje en als het je niet interesseert, laat je het gewoon liggen. Ik heb thuis geleerd- of heb ik het gezien op tv – dat je niet moet opeten wat je niet zelf hebt opgeschept. Ik hoop wel dat er af en toe een spinseltje is dat je wel leuk, interessant, ontroerend… vindt.

Volgende keer kijk ik even in de nabije toekomst. Wat zijn mijn plannen voor de periode tot na de operatie en de herstelperiode. Wat daarna komt, zal afhangen van wat op 26 februari gebeurt. Ik kijk er met veel hoop, een klein beetje angst maar ook met veel vertrouwen naar uit.

Ik hoop dat jullie evenveel genoegen beleven aan het lezen van deze spinsels als ik aan het schrijven. Dat zal waarschijnlijk niet altijd lukken Denk dan maar: na regen komt zonneschijn.

26 februari 2016

Dit wordt misschien na het beginpunt en het eindpunt de belangrijkste datum in mijn levensverhaal. Als alles verloopt zoals nu – nog een beetje voorlopig – gepland is, zou die dag de veelbesproken DBS-operatie doorgaan. Dat is het belangrijkste nieuws na het gesprek met professor Bart Nuttin, de neurochirurg die de operatie zal uitvoeren.

De uitleg die professor Nuttin ons gaf, komt bijna volledig overeen met de uitleg die Greet ons gegeven heeft. (Zie “Tien jaar ademruimte”). Sommige getallen zijn licht verschillend. Prof. Nuttin spreekt van een gemiddelde “vertraging van de achteruitgang” van acht jaar in plaats van tien jaar. Hij spreekt ook van een aanpassingsperiode van acht maanden in plaats van tien. Wat mij vooral geruststelde was het feit dat hij in zijn twintigjarige loopbaan nog geen enkele patiënt heeft zien sterven aan een hersenbloeding tijdens de operatie. Dat risico is dus wel heel erg klein.

Zijn daarmee alle vragen en twijfels weggenomen? Nee!

Ik blijf nog steeds een beetje zitten met de vraag hoe groot het positief effect zal zijn. Ik heb ondertussen wel begrepen dat de voorspelbaarheid van het resultaat even groot/klein is als de voorspelbaarheid van het ziekteverloop. Ik hou me vast aan de hoop dat ik bij de zeventig percent zit die volgens een bepaalde studie een relevante verbetering van de levenskwaliteit merken voor een periode van vijf à tien jaar en wat die cijfers precies zeggen zal ik zelf wel eens uitzoeken. Als mijn collega’s in 2Bergen op zoek zijn naar een voorbeeld van een zoekstrategie voor een systematic review, is dit misschien een suggestie. (-;

Ook blijf ik met vragen zitten rond het effect van de ingreep op de cognitieve functies. Ook daarover wil ik de volgende maanden nog meer literatuur verzamelen. Daarbij zal ik ook zeker gebruik maken van de informatie die Greet mij kan aanbieden. Ik denk dat Greet en ik stilaan partners aan het worden zijn in onze gezamenlijke zoektocht naar informatie. Samen vormen we een goed complementair koppel: zij heeft een grondigere inhoudelijke kennis o.a. door haar contacten met de professoren en mijn meerwaarde zit hem vooral in mijn informatievaardigheden. Nog maar eens een bewijs dat bibliotheek en universiteit twee partijen zijn die elkaar nodig hebben.

Ik ben ook nog altijd op zoek naar een duidelijke video over het verloop van DBS. Op YouTube staan er een aantal Engelse filmpjes, maar ik zoek een Nederlands. Als dat niet lukt probeer ik Nederlandse ondertitels te vinden, en als dit ook niet lukt, maken we zelf een ondertiteling. Als je denkt hieraan te kunnen meewerken, laat dan snel iets weten.

Ook al is alles nog helemaal niet zeker, denk ik dat we toch al kunnen beginnen nadenken over de toekomst na 26 februari 2016 want een aantal zaken zijn nu al duidelijk. Zo moeten we nu rekening houden met overgangsmaatregelen die veel minder tijdelijk worden dan we aanvankelijk dachten. Ik reken zelf op een onderbreking van het “normale” leven van twee jaar. Dat betekent bij voorbeeld dat ik twee jaar voeling met de werkvloer moet missen. Ik blijf wel in contact met mijn collega’s maar ik kan niet verwachten dat een bepaalde taak in de bibliotheek voor twee jaar stilligt. Ik hoop dat ik in die periode iets nuttigs kan doen dat ook 2Bergen ten goede kan komen maar ik ga ervan uit dat dit zaken zijn die buiten de normale activiteiten vallen, misschien zaken die nuttig maar niet echt nodig zijn, een beetje slagroom op de ijsbeker.

Dit zal ook zijn gevolgen hebben als ik opnieuw zou terug komen werken. Om dan een draad op te pakken die je twee jaar geleden hebt laten liggen, is niet voor de hand liggend en ik hou nu ook rekening met de mogelijkheid dat ik niet meer “normaal” kan komen werken. Ik zit een beetje in een comfortabele positie dat ik kan zeggen dat ik niet meer moet werken om – financieel – te overleven. Indien het enigszins kan, wil ik zeer graag opnieuw komen werken omdat ik het graag doe, omdat ik ondervind dat mijn werk (in de bibliotheek) een deel van mijn identiteit vormt en omdat ik nog altijd geloof dat ik een betekenisvolle bijdrage kan leveren aan de werking van de bibliotheek. Ik kan me zeer moeilijk een verder leven voorstellen zonder verder actief bezig te blijven met informatie, indien mogelijk graag als personeelslid van 2Bergen, maar ik hou ook rekening met een piste waarbij ik in 2Bergen niet meer terugkom als personeelslid. Kortom, voldoende stof om nog eens te bespreken met de teamleiding. En al mijn collega’s mogen – nee, moeten – weten dat ik hen niet loslaat

Voor de gidsen van Leuven+ die dit lezen – ik heb met zeer veel genoegen vastgesteld dat die er ook zijn – wil ik duidelijk maken dat ik hen en Leuven ook niet loslaat. Zo blijf ik hen zeker zolang de voorraad strekt – en die voorraad is onuitputtelijk – voorzien van internettips. Zij weten wel waar ze daarvoor terecht kunnen. Verder blijf ik ook mijn informatiewerk als gids voortzetten in de Leuvense Geschiedenissen.

Want dit zijn ondertussen mijn belangrijkste projecten geworden: mijn twee blogs. Daarmee kan ik jullie blijven informeren over mijn situatie en wat mij bezighoudt, daarmee blijf ik ook actief bezig met het zoeken naar informatie en daarmee kan ik mijn taalvaardigheid onderhouden. Ik steek veel tijd in deze blogs maar ik ben er vast van overtuigd dat dit een nuttige tijdsbesteding is. Dit blijf ik dus zeker doen. Zolang jullie blijven reageren, blijf ik mijn spinsels spinnen en mijn geschiedenissen vertellen.

Als ik toch een beetje tijd overhoud en nog voldoende energie heb om me nog op iets anders te concentreren, wil ik eindelijk eens beginnen aan het waarmaken van een oud plan, een plan dat zich positioneert op het kruispunt van mijn twee belangrijkste levenswegen: bibliotheek en gidsen. Ik zou eindelijk werk willen maken van een nieuwe versie van een document over het verleden en het heden van Campusbibliotheek Arenberg. Het is nu het ogenblik bij uitstek om eraan te beginnen te meer omdat we nu uit onverwachte hoek input krijgen.

Zo zijn jullie terug op de hoogte en tegelijk heb ik nog eens mijn bijgestuurde toekomstplannen uiteengezet.

Hopelijk krijg ik een nieuwe toekomst op 26 februari 2016. Wat die zal brengen moeten we nog afwachten. In afwachting blijf ik met jullie in contact zodat ook de wachtperiode geen tijd van alleen maar wachten wordt.