Mijn persoonlijk paasfeest

Enkele dagen geleden hoorde ik op de radio toevallig iets over een voorstel om de officiële feestdagen af te schaffen en te vervangen door extra vrij te kiezen feestdagen. Als dit voorstel er ooit zou doorkomen – over de wenselijkheid hiervan doe ik geen uitspraak – wil ik hierbij direct twee persoonlijke feestdagen afkondigen: 23 oktober als mijn persoonlijke kerstmis en 26 februari als mijn persoonlijk paasfeest. Op 23 oktober 1962 ben ik geboren en op 26 februari 2016 ben ik herboren. Zo voel ik me nu toch.

Mijn broers en zussen hebben de vorige maanden een aantal “wonderbaarlijke verrijzenissen” meegemaakt als ik van de ene op de andere moment uit een dystonie (dystonie, wat is dat nu weer?) opstond en weer “fris als de konijn op de plein” verderging, maar wat professor Nuttin en zijn team voor mekaar kregen is volgens mij tien categorieën straffer. Dit is geen verrijzenis, dit is een nieuw leven. Eindelijk weer echt durven dromen en hopen. Eindelijk weer perspectief.

Deze ervaring zegt meer over “levenskwaliteit” als alle artikels over dit onderwerp samen.  Dit is levenskwaliteit: durven plannen, doen wat je wil doen, zinvol bezig zijn, …  Eindelijk weer echt gelukkig kunnen zijn. Het is ook ongelooflijk hoe lichaam en geest elkaar versterken, in de negatieve zin als het slecht gaat, maar ook in de positieve zin als het goed gaat. (Voorlopig) gedaan met de frustraties en de passiviteit, eindelijk weer (bescheiden) plannen en die woorden tussen haakjes gaan de pret niet bederven. Ik ben vast van plan te “genieten” van de goede periodes die mij nog gegund zijn. Genieten betekent voor mij in de eerste plaats zinvol bezig zijn en wat dat betekent dat zullen jullie snel merken.

Want deze Spinsels zijn de eerste werf waarop ik actief wil zijn. Jullie zijn me trouw gebleven in moeilijke tijden.  Daarom zijn jullie ook de eersten die het horen als het goed gaat.

Natuurlijk zullen ook de collega’s van 2Bergen merken dat ik weer onder de levenden zijn. Ik ga bij mijn broer informeren wanneer hij in Leuven moet zijn en ik ga proberen zo vaak mogelijk mee te komen en dan probeer ik telkens een van de 2 “bergen” te bezoeken. We zullen dan ook weleens tijd hebben om over de toekomst te praten.

Maar ook de vrienden van Leuven+ (de Koninklijke Leuvense Gidsenbond) zullen het merken. Vooreerst door een revival van de Leuvense Geschiedenissen. Daaromtrent kan ik nu al aankondigen dat er nog een aantal episodes in het verhaal van het Celestijnenklooster aankomen. Ik ben daar namelijk op een ongelooflijk interessante bron gestoten en die wil ik zeker aanboren. Verder wil ik zeer graag een steentje bijdragen tot de “virtuele wandelingen” waarmee Leuven+ zich richt tot bewoners van rust- en zorghuizen. Ten slotte wil ik nu ook echt werk maken van mijn oude droom: een hedendaagse universiteitswandeling.

Een laatste groep die het zal merken, zijn mijn lotgenoten, Parkinsonpatiënten. Ik wil dankbaar gebruik maken van de Vlaamse Parkinsonliga en haar orgaan (dit is in gewone mensentaal haar tijdschrift) om Parkinsonpatiënten en al wie met hen te maken heeft, informatievaardiger te maken. VPL is voor mij geen doel op zich maar een middel om mijn boodschap te verkopen: informatie is, zeker voor Parkinsonpatiënten, levensnoodzakelijk.

Morgen zet ik de eerste stappen. Stap voor stap komen we een eind.

Enkele dagen geleden hoorde ik op de radio toevallig iets over een voorstel om de officiële feestdagen af te schaffen en te vervangen door extra vrij te kiezen feestdagen. Als dit voorstel er ooit zou doorkomen – over de wenselijkheid hiervan doe ik geen uitspraak – wil ik hierbij direct twee persoonlijke feestdagen afkondigen: 23 oktober als mijn persoonlijke kerstmis en 26 februari als mijn persoonlijk paasfeest. Op 23 oktober 1962 ben ik geboren en op 26 februari 2016 ben ik herboren. Zo voel ik me nu toch.

Mijn broers en zussen hebben de vorige maanden een aantal “wonderbaarlijke verrijzenissen” meegemaakt als ik van de ene op de andere moment uit een dystonie (dystonie, wat is dat nu weer?) opstond en weer “fris als de konijn op de plein” verderging, maar wat professor Nuttin en zijn team voor mekaar kregen is volgens mij tien categorieën straffer. Dit is geen verrijzenis, dit is een nieuw leven. Eindelijk weer echt durven dromen en hopen. Eindelijk weer perspectief.

Deze ervaring zegt meer over “levenskwaliteit” als alle artikels over dit onderwerp samen.  Dit is levenskwaliteit: durven plannen, doen wat je wil doen, zinvol bezig zijn, …  Eindelijk weer echt gelukkig kunnen zijn. Het is ook ongelooflijk hoe lichaam en geest elkaar versterken, in de negatieve zin als het slecht gaat, maar ook in de positieve zin als het goed gaat. (Voorlopig) gedaan met de frustraties en de passiviteit, eindelijk weer (bescheiden) plannen en die woorden tussen haakjes gaan de pret niet bederven. Ik ben vast van plan te “genieten” van de goede periodes die mij nog gegund zijn. Genieten betekent voor mij in de eerste plaats zinvol bezig zijn en wat dat betekent dat zullen jullie snel merken.

Want deze Spinsels zijn de eerste werf waarop ik actief wil zijn. Jullie zijn me trouw gebleven in moeilijke tijden.  Daarom zijn jullie ook de eersten die het horen als het goed gaat.

Natuurlijk zullen ook de collega’s van 2Bergen merken dat ik weer onder de levenden zijn. Ik ga bij mijn broer informeren wanneer hij in Leuven moet zijn en ik ga proberen zo vaak mogelijk mee te komen en dan probeer ik telkens een van de 2 “bergen” te bezoeken. We zullen dan ook weleens tijd hebben om over de toekomst te praten.

Maar ook de vrienden van Leuven+ (de Koninklijke Leuvense Gidsenbond) zullen het merken. Vooreerst door een revival van de Leuvense Geschiedenissen. Daaromtrent kan ik nu al aankondigen dat er nog een aantal episodes in het verhaal van het Celestijnenklooster aankomen. Ik ben daar namelijk op een ongelooflijk interessante bron gestoten en die wil ik zeker aanboren. Verder wil ik zeer graag een steentje bijdragen tot de “virtuele wandelingen” waarmee Leuven+ zich richt tot bewoners van rust- en zorghuizen. Ten slotte wil ik nu ook echt werk maken van mijn oude droom: een hedendaagse universiteitswandeling.

Een laatste groep die het zal merken, zijn mijn lotgenoten, Parkinsonpatiënten. Ik wil dankbaar gebruik maken van de Vlaamse Parkinsonliga en haar orgaan (dit is in gewone mensentaal haar tijdschrift) om Parkinsonpatiënten en al wie met hen te maken heeft, informatievaardiger te maken. VPL is voor mij geen doel op zich maar een middel om mijn boodschap te verkopen: informatie is, zeker voor Parkinsonpatiënten, levensnoodzakelijk.

Morgen zet ik de eerste stappen. Stap voor stap komen we een eind.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s