Een uniek moment

Opgedragen aan Jef, een klein mannetje van 88 jaar maar een zeer groot mens.

Laten we Jef eerst voorstellen. Jef is mijn tafelgenoot geworden na mijn verbanning van mijn eerste plaats in Dijlehof. Ook al blijf ik dit een onrechtvaardige maatregel vinden, heeft dit er wel voor gezorgd dat ik Jef heb leren kennen en daar ben ik wel blij om. Ik moet toegeven dat Jef de enige tafelgenoot is waarmee ik altijd heb kunnen praten. Niet dat het een spraakwaterval is maar als hij iets zegt is het samenhangend en hij is altijd aanspreekbaar, iets dat van de andere vaste tafelgenoten niet kan gezegd worden. Ik laat de tijdelijke tafelgast Tom even buiten beschouwing want die hebben we helaas maar een paar dagen mogen meemaken.

Jef is dus 88 jaar maar nog verrassend zelfstandig. ’s Morgens eet hij op zijn kamer, maar ’s middags en ’s namiddags komt hij meestal zonder hulp aan tafel. Het helpt wel dat zijn kamer zich op dezelfde verdieping als de refter bevindt maar in tegenstelling tot de meeste andere bewoners heeft hij geen hulp nodig, elke maaltijd komt hij met zijn rollator en zijn stok rustig afgestapt. Aan tafel heeft hij het meeste plezier met al dan niet bedoeld grappige uitspraken van tafelgenoten en met de onhandigheid van zijn overbuur.

Van zijn verleden weet ik niet zo veel, alleen dat hij apotheker is en altijd een apotheek gehad heeft in de Pakenstraat en dat een van zijn eerste jobs een vervanging (of een stage, dat weet hij zelf niet meer) was in de apotheek in het huis de Ploegh in de Mechelsestraat, waarschijnlijk de apotheek in de mooiste locatie van heel Leuven en de verre omtrek.

Dit manneke van iets meer dan anderhalve meter heeft mij ongetwijfeld onbewust misschien wel het meest ontroerende moment tijdens mijn verblijf in Dijlehof bezorgd. Het was op Vaderdag en na een lekker middagmaal kregen we als dessert een stuk taart en Jef kreeg een stukje met de tekst “voor mijn lieve vader”. Wij zullen wel nooit weten waarom maar plots kwamen er tranen in zijn ogen en Jef huilde als … ik zou zeggen als een klein kind, maar dat is Jef oneer aandoen, want deze emoties waren echt. Dit was zo aandoenlijk, zo natuurlijk, zo gevoelig dat iedereen er stil van werd.

Ik heb me sindsdien al vaak afgevraagd wat er toen in dat hoofdje omging. Welk feit uit een achtentachtigjarige geschiedenis lag aan de basis of was het een combinatie van gedachten en emoties die dit uitbarsten van gevoelens veroorzaakte. We zullen het waarschijnlijk nooit weten en ik moet het ook niet weten. Voor mij blijft dit een moment met meer emotie als in twintig jaar “Thuis” en “Familie” samen. Dit was echt.

Een Reactie op “Een uniek moment

  1. Beste Wim, Een heel leuk stukje over Jef. Zelf heb ik, ouderwordend, ook soms last van opkomende emoties. Om tranen schaam ik mij niet: niets menselijks is mij vreemd….Tot binnenkort. Ik denk er aan om mijn vrijwilligersschap te gaan beperken tot één dag per week. Ik twijfel nog… Vriendelijke groeten, Raf

    Date: Wed, 15 Jun 2016 12:26:15 +0000 To: rafgeusens@hotmail.com

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s