Patiënten zonder paperassen

Ik wil met dit spinsel twee dingen duidelijk maken. Ik wil in de eerst plaats een misverstand uit de wereld helpen dat blijkens de reacties ontstaan is na het spinsel met de vijftien waaromvragen. Nee, ik was niet ongelukkig op het moment dat ik dat spinsel schreef en nu ben ik nog minder ongelukkig. In feite heb k dat spinsel geschreven op aangeven van mensen die ik hoog acht. Wanneer dezen zeggen dat ik zeker met mijn spinsels moet voortdoen, vind ik dat ik niet alleen goed nieuws mag brengen en af en toe eens de vinger op de zere wond moet durven leggen.

Anderzijds was er vorige week op Radio één een dag aandacht voor “patiënten zonder paperassen” en ik denk dat ik daarover wel wat te zeggen heb. Daarom wil ik hier zeven van de vijftien waaromvragen herhalen maar nu wil ik er ook antwoorden bij geven.

  1. Waarom word ik financieel gestraft als ik om medische redenen ontslag neem? Waarom moet ik hiervoor ontslagen worden?

Als je in België de pech hebt om na een lange carrière ziek te worden, kan je niet zomaar stoppen. Ontslag nemen is geen optie want dat kost je een bom geld. Je moet dus ontslag vragen en daarmee je werkgever voor een moreel probleem stellen. Die kan je trouwens niet zomaar ontslaan en moet “medische overmacht” inroepen met bijhorende attesten en administratieve rompslomp. Waarom kan een chronische zieke niet eenvoudig ontslag nemen. Is hij al niet voldoende gestraft als hij moet stoppen met werken.

  1. Waarom moet een controlearts mij toestemming geven om vrijwilligerswerk te doen?

Officiële reden: om zeker te zijn dat je geen ongezond of gevaarlijk werk zou doen. Alsof een gezond persoon geen ongezond of gevaarlijk werk kan doen. Ik pleit voor het recht op vrijwilligerswerk zonder paperassen voor iedereen.

  1. Waarom zijn er überhaupt controleartsen nodig als ze toch alleen maar vaststellen wat een huisarts ook kan vaststellen?

Mijn voorstel: schaf af die rotzooi. En als de overheid haar medisch korps niet vertrouwt, kan ze toch ook een second opinion vragen bij een andere huisarts. Controleartsen zorgen niet alleen voor bijkomende lasten, ze gaan mijns inziens ook in tegen het principe van therapeutische vrijheid.

  1. Waarom heb ik drie (of vier) speciale formulieren nodig voor geneesmiddelen voor dezelfde ziekte?

Als je per patiënt registreert welke geneesmiddelen hij gebruikt, heb je toch alle informatie.

  1. Waarom krijg ik geen voorschriften voor voldoende geneesmiddelen tot de volgende consultatie?

Aangezien een chronische ziekte normaal niet verdwijnt, kan je er toch vanuit gaan dat ook de medicatie niet zal stoppen. Waarom dan ook niet werken met continue voorschriften.

  1. Waarom krijgt niet elke Parkinsonpatiënt minstens één onderzoek door de superviserende neuroloog?

Ik begrijp dat een universitair ziekenhuis ook een “educatieve” functie heeft maar één onderzoek is toch een absoluut minimum om een patiënt echt te leren kennen.

  1. Waarom vragen hulpverleners aan mij wat ze voor mij kunnen doen terwijl dat juist de vraag is die zij zouden moeten beantwoorden?

Een collega formuleert het zeer raak: “15 doet me denken aan de architect die op de vraag om advies over geschikte vloerbedekking antwoordt: “Welke had u graag gewild?”.”

De oplossing is nochtans eenvoudig: zorg voor een al dan niet digitaal zorgloket die iedere zorgbehoevende kan verwijzen naar de juiste diensten.

Niet ongelukkig, wel strijdvaardig.

Patiënten zonder paperassen

Ik wil met dit spinsel twee dingen duidelijk maken. Ik wil in de eerst plaats een misverstand uit de wereld helpen dat blijkens de reacties ontstaan is na het spinsel met de vijftien waaromvragen. Nee, ik was niet ongelukkig op het moment dat ik dat spinsel schreef en nu ben ik nog minder ongelukkig. In feite heb k dat spinsel geschreven op aangeven van mensen die ik hoog acht. Wanneer dezen zeggen dat ik zeker met mijn spinsels moet voortdoen, vind ik dat ik niet alleen goed nieuws mag brengen en af en toe eens de vinger op de zere wond moet durven leggen.

Anderzijds was er vorige week op Radio één een dag aandacht voor “patiënten zonder paperassen” en ik denk dat ik daarover wel wat te zeggen heb. Daarom wil ik hier zeven van de vijftien waaromvragen herhalen maar nu wil ik er ook antwoorden bij geven.

  1. Waarom word ik financieel gestraft als ik om medische redenen ontslag neem? Waarom moet ik hiervoor ontslagen worden?

Als je in België de pech hebt om na een lange carrière ziek te worden, kan je niet zomaar stoppen. Ontslag nemen is geen optie want dat kost je een bom geld. Je moet dus ontslag vragen en daarmee je werkgever voor een moreel probleem stellen. Die kan je trouwens niet zomaar ontslaan en moet “medische overmacht” inroepen met bijhorende attesten en administratieve rompslomp. Waarom kan een chronische zieke niet eenvoudig ontslag nemen. Is hij al niet voldoende gestraft als hij moet stoppen met werken.

  1. Waarom moet een controlearts mij toestemming geven om vrijwilligerswerk te doen?

Officiële reden: om zeker te zijn dat je geen ongezond of gevaarlijk werk zou doen. Alsof een gezond persoon geen ongezond of gevaarlijk werk kan doen. Ik pleit voor het reht op vrijwilligerswerk zonder paperassen voor iedereen.

  1. Waarom zijn er überhaupt controleartsen nodig als ze toch alleen maar vaststellen wat een huisarts ook kan vaststellen?

Mijn voorstel: schaf af die rotzooi. En als de overheid haar medisch korps niet vertrouwt, kan ze toch ook een second opinion vragen bij een andere huisarts. Controleartsen zorgen niet alleen voor bijkomende lasten, ze gaan mijns inziens ook in tegen het principe van therapeutische vrijheid.

  1. Waarom heb ik drie (of vier) speciale formulieren nodig voor geneesmiddelen voor dezelfde ziekte?

Als je per patiënt registreert welke geneesmiddelen hij gebruikt, heb je toch alle informatie.

  1. Waarom krijg ik geen voorschriften voor voldoende geneesmiddelen tot de volgende consultatie?

Aangezien een chronische ziekte normaal niet verdwijnt, kan je er toch vanuit gaan dat ook de medicatie niet zal stoppen. Waarom dan ook niet werken met continue voorschriften.

  1. Waarom krijgt niet elke Parkinsonpatiënt minstens één onderzoek door de superviserende neuroloog?

Ik begrijp dat een universitair ziekenhuis ook een “educatieve” functie heeft maar één onderzoek is toch een absoluut minimum om een patiënt echt te leren kennen.

  1. Waarom vragen hulpverleners aan mij wat ze voor mij kunnen doen terwijl dat juist de vraag is die zij zouden moeten beantwoorden?

Een collega formuleert het zeer raak: “15 doet me denken aan de architect die op de vraag om advies over geschikte vloerbedekking antwoordt: “Welke had u graag gewild?”.”

De oplossing is nochtans eenvoudig: zorg voor een al dan niet digitaal zorgloket die iedere zorgbehoevende kan verwijzen naar de juiste diensten.

Niet ongelukkig, wel strijdvaardig.

Patiënten zonder paperassen

Ik wil met dit spinsel twee dingen duidelijk maken. Ik wil in de eerst plaats een misverstand uit de wereld helpen dat blijkens de reacties ontstaan is na het spinsel met de vijftien waaromvragen. Nee, ik was niet ongelukkig op het moment dat ik dat spinsel schreef en nu ben ik nog minder ongelukkig. In feite heb k dat spinsel geschreven op aangeven van mensen die ik hoog acht. Wanneer dezen zeggen dat ik zeker met mijn spinsels moet voortdoen, vind ik dat ik niet alleen goed nieuws mag brengen en af en toe eens de vinger op de zere wond moet durven leggen.

Anderzijds was er vorige week op Radio één een dag aandacht voor “patiënten zonder paperassen” en ik denk dat ik daarover wel wat te zeggen heb. Daarom wil ik hier zeven van de vijftien waaromvragen herhalen maar nu wil ik er ook antwoorden bij geven.

  1. Waarom word ik financieel gestraft als ik om medische redenen ontslag neem? Waarom moet ik hiervoor ontslagen worden?

Als je in België de pech hebt om na een lange carrière ziek te worden, kan je niet zomaar stoppen. Ontslag nemen is geen optie want dat kost je een bom geld. Je moet dus ontslag vragen en daarmee je werkgever voor een moreel probleem stellen. Die kan je trouwens niet zomaar ontslaan en moet “medische overmacht” inroepen met bijhorende attesten en administratieve rompslomp. Waarom kan een chronische zieke niet eenvoudig ontslag nemen. Is hij al niet voldoende gestraft als hij moet stoppen met werken.

  1. Waarom moet een controlearts mij toestemming geven om vrijwilligerswerk te doen?

Officiële reden: om zeker te zijn dat je geen ongezond of gevaarlijk werk zou doen. Alsof een gezond persoon geen ongezond of gevaarlijk werk kan doen. Ik pleit voor het reht op vrijwilligerswerk zonder paperassen voor iedereen.

  1. Waarom zijn er überhaupt controleartsen nodig als ze toch alleen maar vaststellen wat een huisarts ook kan vaststellen?

Mijn voorstel: schaf af die rotzooi. En als de overheid haar medisch korps niet vertrouwt, kan ze toch ook een second opinion vragen bij een andere huisarts. Controleartsen zorgen niet alleen voor bijkomende lasten, ze gaan mijns inziens ook in tegen het principe van therapeutische vrijheid.

  1. Waarom heb ik drie (of vier) speciale formulieren nodig voor geneesmiddelen voor dezelfde ziekte?

Als je per patiënt registreert welke geneesmiddelen hij gebruikt, heb je toch alle informatie.

  1. Waarom krijg ik geen voorschriften voor voldoende geneesmiddelen tot de volgende consultatie?

Aangezien een chronische ziekte normaal niet verdwijnt, kan je er toch vanuit gaan dat ook de medicatie niet zal stoppen. Waarom dan ook niet werken met continue voorschriften.

  1. Waarom krijgt niet elke Parkinsonpatiënt minstens één onderzoek door de superviserende neuroloog?

Ik begrijp dat een universitair ziekenhuis ook een “educatieve” functie heeft maar één onderzoek is toch een absoluut minimum om een patiënt echt te leren kennen.

  1. Waarom vragen hulpverleners aan mij wat ze voor mij kunnen doen terwijl dat juist de vraag is die zij zouden moeten beantwoorden?

Een collega formuleert het zeer raak: “15 doet me denken aan de architect die op de vraag om advies over geschikte vloerbedekking antwoordt: “Welke had u graag gewild?”.”

De oplossing is nochtans eenvoudig: zorg voor een al dan niet digitaal zorgloket die iedere zorgbehoevende kan verwijzen naar de juiste diensten.

Niet ongelukkig, wel strijdvaardig.

Patiënten zonder paperassen

Ik wil met dit spinsel twee dingen duidelijk maken. Ik wil in de eerst plaats een misverstand uit de wereld helpen dat blijkens de reacties ontstaan is na het spinsel met de vijftien waaromvragen. Nee, ik was niet ongelukkig op het moment dat ik dat spinsel schreef en nu ben ik nog minder ongelukkig. In feite heb k dat spinsel geschreven op aangeven van mensen die ik hoog acht. Wanneer dezen zeggen dat ik zeker met mijn spinsels moet voortdoen, vind ik dat ik niet alleen goed nieuws mag brengen en af en toe eens de vinger op de zere wond moet durven leggen.

Anderzijds was er vorige week op Radio één een dag aandacht voor “patiënten zonder paperassen” en ik denk dat ik daarover wel wat te zeggen heb. Daarom wil ik hier zeven van de vijftien waaromvragen herhalen maar nu wil ik er ook antwoorden bij geven.

  1. Waarom word ik financieel gestraft als ik om medische redenen ontslag neem? Waarom moet ik hiervoor ontslagen worden?

Als je in België de pech hebt om na een lange carrière ziek te worden, kan je niet zomaar stoppen. Ontslag nemen is geen optie want dat kost je een bom geld. Je moet dus ontslag vragen en daarmee je werkgever voor een moreel probleem stellen. Die kan je trouwens niet zomaar ontslaan en moet “medische overmacht” inroepen met bijhorende attesten en administratieve rompslomp. Waarom kan een chronische zieke niet eenvoudig ontslag nemen. Is hij al niet voldoende gestraft als hij moet stoppen met werken.

  1. Waarom moet een controlearts mij toestemming geven om vrijwilligerswerk te doen?

Officiële reden: om zeker te zijn dat je geen ongezond of gevaarlijk werk zou doen. Alsof een gezond persoon geen ongezond of gevaarlijk werk kan doen. Ik pleit voor het reht op vrijwilligerswerk zonder paperassen voor iedereen.

  1. Waarom zijn er überhaupt controleartsen nodig als ze toch alleen maar vaststellen wat een huisarts ook kan vaststellen?

Mijn voorstel: schaf af die rotzooi. En als de overheid haar medisch korps niet vertrouwt, kan ze toch ook een second opinion vragen bij een andere huisarts. Controleartsen zorgen niet alleen voor bijkomende lasten, ze gaan mijns inziens ook in tegen het principe van therapeutische vrijheid.

  1. Waarom heb ik drie (of vier) speciale formulieren nodig voor geneesmiddelen voor dezelfde ziekte?

Als je per patiënt registreert welke geneesmiddelen hij gebruikt, heb je toch alle informatie.

  1. Waarom krijg ik geen voorschriften voor voldoende geneesmiddelen tot de volgende consultatie?

Aangezien een chronische ziekte normaal niet verdwijnt, kan je er toch vanuit gaan dat ook de medicatie niet zal stoppen. Waarom dan ook niet werken met continue voorschriften.

  1. Waarom krijgt niet elke Parkinsonpatiënt minstens één onderzoek door de superviserende neuroloog?

Ik begrijp dat een universitair ziekenhuis ook een “educatieve” functie heeft maar één onderzoek is toch een absoluut minimum om een patiënt echt te leren kennen.

  1. Waarom vragen hulpverleners aan mij wat ze voor mij kunnen doen terwijl dat juist de vraag is die zij zouden moeten beantwoorden?

Een collega formuleert het zeer raak: “15 doet me denken aan de architect die op de vraag om advies over geschikte vloerbedekking antwoordt: “Welke had u graag gewild?”.”

De oplossing is nochtans eenvoudig: zorg voor een al dan niet digitaal zorgloket die iedere zorgbehoevende kan verwijzen naar de juiste diensten.

Niet ongelukkig, wel strijdvaardig.

Patiënten zonder paperassen

Ik wil met dit spinsel twee dingen duidelijk maken. Ik wil in de eerst plaats een misverstand uit de wereld helpen dat blijkens de reacties ontstaan is na het spinsel met de vijftien waaromvragen. Nee, ik was niet ongelukkig op het moment dat ik dat spinsel schreef en nu ben ik nog minder ongelukkig. In feite heb k dat spinsel geschreven op aangeven van mensen die ik hoog acht. Wanneer dezen zeggen dat ik zeker met mijn spinsels moet voortdoen, vind ik dat ik niet alleen goed nieuws mag brengen en af en toe eens de vinger op de zere wond moet durven leggen.

Anderzijds was er vorige week op Radio één een dag aandacht voor “patiënten zonder paperassen” en ik denk dat ik daarover wel wat te zeggen heb. Daarom wil ik hier zeven van de vijftien waaromvragen herhalen maar nu wil ik er ook antwoorden bij geven.

  1. Waarom word ik financieel gestraft als ik om medische redenen ontslag neem? Waarom moet ik hiervoor ontslagen worden?

Als je in België de pech hebt om na een lange carrière ziek te worden, kan je niet zomaar stoppen. Ontslag nemen is geen optie want dat kost je een bom geld. Je moet dus ontslag vragen en daarmee je werkgever voor een moreel probleem stellen. Die kan je trouwens niet zomaar ontslaan en moet “medische overmacht” inroepen met bijhorende attesten en administratieve rompslomp. Waarom kan een chronische zieke niet eenvoudig ontslag nemen. Is hij al niet voldoende gestraft als hij moet stoppen met werken.

  1. Waarom moet een controlearts mij toestemming geven om vrijwilligerswerk te doen?

Officiële reden: om zeker te zijn dat je geen ongezond of gevaarlijk werk zou doen. Alsof een gezond persoon geen ongezond of gevaarlijk werk kan doen. Ik pleit voor het reht op vrijwilligerswerk zonder paperassen voor iedereen.

  1. Waarom zijn er überhaupt controleartsen nodig als ze toch alleen maar vaststellen wat een huisarts ook kan vaststellen?

Mijn voorstel: schaf af die rotzooi. En als de overheid haar medisch korps niet vertrouwt, kan ze toch ook een second opinion vragen bij een andere huisarts. Controleartsen zorgen niet alleen voor bijkomende lasten, ze gaan mijns inziens ook in tegen het principe van therapeutische vrijheid.

  1. Waarom heb ik drie (of vier) speciale formulieren nodig voor geneesmiddelen voor dezelfde ziekte?

Als je per patiënt registreert welke geneesmiddelen hij gebruikt, heb je toch alle informatie.

  1. Waarom krijg ik geen voorschriften voor voldoende geneesmiddelen tot de volgende consultatie?

Aangezien een chronische ziekte normaal niet verdwijnt, kan je er toch vanuit gaan dat ook de medicatie niet zal stoppen. Waarom dan ook niet werken met continue voorschriften.

  1. Waarom krijgt niet elke Parkinsonpatiënt minstens één onderzoek door de superviserende neuroloog?

Ik begrijp dat een universitair ziekenhuis ook een “educatieve” functie heeft maar één onderzoek is toch een absoluut minimum om een patiënt echt te leren kennen.

  1. Waarom vragen hulpverleners aan mij wat ze voor mij kunnen doen terwijl dat juist de vraag is die zij zouden moeten beantwoorden?

Een collega formuleert het zeer raak: “15 doet me denken aan de architect die op de vraag om advies over geschikte vloerbedekking antwoordt: “Welke had u graag gewild?”.”

De oplossing is nochtans eenvoudig: zorg voor een al dan niet digitaal zorgloket die iedere zorgbehoevende kan verwijzen naar de juiste diensten.

Niet ongelukkig, wel strijdvaardig.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s