Eindelijk

“Eindelijk…” hoor ik al een aantal onder jullie zeggen: “eindelijk nog eens een gewoon spinsel”. Want veel nieuws heb je de jongste maanden van mij niet opgevangen. Buiten enkele speciale spinsels is het opvallend stil gebleven op deze blog. Ik zal dan ook beginnen met proberen een verklaring te geven voor deze stilte. Ik zal daarna ook proberen uit te leggen waarom ik nu toch terug opnieuw begin. Maar laten we beginnen bij het begin en eerst uitleggen waarom jullie zo lang hebben moeten wachten.

In de eerste plaats is dit omdat ik er niet toe kom een gewoon spinsel te schrijven. Ik ben meestal wel met iets anders bezig. Vooral het organiseren van activiteiten voor het dagcentrum van Dijlehof, de hertog van Brabant, houdt me wel bezig. Daar steek ik de nodige tijd in. Toen ik nog in Pamel verbleef, had ik meer “vrije” tijd – misschien is dode tijd een betere manier van zeggen – om mijn overpeinzingen op papier te zetten. Ik moet zeggen dat ik toen ook meer tijd had om overpeinzingen te bedenken. De tijd van zwaar filosofisch gepieker is – gelukkig zou ik zeggen – ook voorbij.

Ten tweede: het schrijven van teksten “gaat me niet meer zo af”, zoals ze in het dialect zeggen. Het kost me tegenwoordig veel meer moeite om een tekst in te typen dan vroeger. Het werken aan de computer is er niet gemakkelijker op geworden. Op dat vlak is Parkinson mij niet genegen. Gelukkig heb ik een manier gevonden om dat gedeeltelijk op te vangen waarover straks meer.

Ten derde heb ik de indruk dat ik minder te zeggen heb. Onder het motto van “geen nieuws is goed nieuws” valt er gelukkig minder te melden. Het leven in Leuven gaat zijn gewone gangetje zonder veel opvallende uitschieters. Je zou kunnen zeggen dat ik niet goed genoeg of niet slecht genoeg ben om het te vertellen. Ik bevind mij in mijn levensloop in een periode met vlakke ritten zonder hoge toppen en diepe dalen.

En toch bekruipt mij het gevoel dat ik jullie, en misschien vooral mezelf, in de steek heb gelaten want ondanks de windstilte merk ik in de statistieken dat mijn blog nog regelmatig lezers aantrekt en die hebben volgens mij recht op informatie. Dat is dan ook de eerste reden om opnieuw te beginnen: ik wil jullie blijven informeren hoe het met mij gaat met goede en slechte tijdingen, want laat dat duidelijk zijn: alles loopt niet van een leien dakje. Ondanks het positieve verloop van een aantal aspecten ondervind ik dagelijks ook een aantal frustraties. En aangezien ik op die ogenblikken meestal alleen ben, heb ik geen klankbord om die frustraties te uiten. Mijn spinsels worden geen goed-nieuws-show. Maar zo krijgen zij die me (te) weinig zien of horen, toch een goed beeld van hoe het met mij gaat. Dat is alvast de bedoeling.

Wanneer ik enkele maanden geleden in het dagcentrum informatie heb gegeven over de ziekte van Parkinson, heb ik dankbaar gebruik gemaakt van mijn oudere spinsels. Ik heb daarbij ondervonden dat deze nog steeds relevant zijn. Zou lijden dan toch een geschikte creatieve voedingsbodem zijn? Het loont in ieder geval de moeite om ook de huidige periode becommentariëren en dit te bewaren voor het nageslacht. Zo krijgen we een volledig beeld van het ziekteverloop.

Dat ik ondanks het moeilijker werken met de computer er toch in slaag teksten “op papier” te zetten, is te danken aan moderne technologie. Ik maak immers gebruik van een inleesprogramma mijn teksten in te lezen. In grote lijnen komt het erop neer dat ik mijn teksten inlees en dat de computer die omzet in geschreven tekst. Het gaat helaas niet perfect en het vraagt dan ook het nodige corrigeerwerk. Om dit te illustreren volgt nu een kleine test: de volgende paragraaf zal ik eerst eens inlezen zonder correctie. Vervolgens wordt dezelfde tekst gecorrigeerd weergegeven.

Dit is dus een test. Deze tekst zuivering gesproken en die gecorrigeerd weergegeven. De gecorrigeerde tekst vindt u hieronder. Zo krijg je toch een idee van de kracht over de zwakte van dit programma. Persoonlijk vind ik dat het al meevalt maar het nodige verbeterwerk blijft noodzakelijk.

Dit is dus een test. Deze tekst is zuiver ingesproken en niet-gecorrigeerd weergegeven. De gecorrigeerde tekst vind je hieronder. Zo krijg je toch een idee van de kracht of de zwakte van dit programma. Persoonlijk vind ik dat het nogal meevalt maar het nodige verbeterwerk blijft noodzakelijk.

Ik zal mijn spinsels blijven gebruiken om duidelijk te maken wanneer ik gelukkig ben maar ook om mijn ongenoegen over een aantal zaken te spuien. Dat zal je snel genoeg merken want het eerstvolgende spinsel wordt al een voorbeeld van een dergelijke kritische bedenking. Je krijgt dus direct twee spinsels voor de prijs van een.

Jullie weten ondertussen uit ervaring wat een belofte van een Parkinsonpatiënt waard is, en dat durft wel eens tegen te vallen, toch beloof ik tenminste eens per 14 dagen een gewoon spinsel te schrijven. Als dat zou lukken, kunnen jullie mijn toestand blijven volgen en kan ik blijven vertellen over het verloop van mijn ziekte.

Wij (her)beginnen met veel moed en merken wel  hoe lang we het volhouden.

“Eindelijk…” hoor ik al een aantal onder jullie zeggen: “eindelijk nog eens een gewoon spinsel”. Want veel nieuws heb je de jongste maanden van mij niet opgevangen. Buiten enkele speciale spinsels is het opvallend stil gebleven op deze blog. Ik zal dan ook beginnen met proberen een verklaring te geven voor deze stilte. Ik zal daarna ook proberen uit te leggen waarom ik nu toch terug opnieuw begin. Maar laten we beginnen bij het begin en eerst uitleggen waarom jullie zo lang hebben moeten wachten.

In de eerste plaats is dit omdat ik er niet toe kom een gewoon spinsel te schrijven. Ik ben meestal wel met iets anders bezig. Vooral het organiseren van activiteiten voor het dagcentrum van Dijlehof, de hertog van Brabant, houdt me wel bezig. Daar steek ik de nodige tijd in. Toen ik nog in Pamel verbleef, had ik meer “vrije” tijd – misschien is dode tijd een betere manier van zeggen – om mijn overpeinzingen op papier te zetten. Ik moet zeggen dat ik toen ook meer tijd had om overpeinzingen te bedenken. De tijd van zwaar filosofisch gepieker is – gelukkig zou ik zeggen – ook voorbij.

Ten tweede: het schrijven van teksten “gaat me niet meer zo af”, zoals ze in het dialect zeggen. Het kost me tegenwoordig veel meer moeite om een tekst in te typen dan vroeger. Het werken aan de computer is er niet gemakkelijker op geworden. Op dat vlak is Parkinson mij niet genegen. Gelukkig heb ik een manier gevonden om dat gedeeltelijk op te vangen waarover straks meer.

Ten derde heb ik de indruk dat ik minder te zeggen heb. Onder het motto van “geen nieuws is goed nieuws” valt er gelukkig minder te melden. Het leven in Leuven gaat zijn gewone gangetje zonder veel opvallende uitschieters. Je zou kunnen zeggen dat ik niet goed genoeg of niet slecht genoeg ben om het te vertellen. Ik bevind mij in mijn levensloop in een periode met vlakke ritten zonder hoge toppen en diepe dalen.

En toch bekruipt mij het gevoel dat ik jullie, en misschien vooral mezelf, in de steek heb gelaten want ondanks de windstilte merk ik in de statistieken dat mijn blog nog regelmatig lezers aantrekt en die hebben volgens mij recht op informatie. Dat is dan ook de eerste reden om opnieuw te beginnen: ik wil jullie blijven informeren hoe het met mij gaat met goede en slechte tijdingen, want laat dat duidelijk zijn: alles loopt niet van een leien dakje. Ondanks het positieve verloop van een aantal aspecten ondervind ik dagelijks ook een aantal frustraties. En aangezien ik op die ogenblikken meestal alleen ben, heb ik geen klankbord om die frustraties te uiten. Mijn spinsels worden geen goed-nieuws-show. Maar zo krijgen zij die me (te) weinig zien of horen, toch een goed beeld van hoe het met mij gaat. Dat is alvast de bedoeling.

Wanneer ik enkele maanden geleden in het dagcentrum informatie heb gegeven over de ziekte van Parkinson, heb ik dankbaar gebruik gemaakt van mijn oudere spinsels. Ik heb daarbij ondervonden dat deze nog steeds relevant zijn. Zou lijden dan toch een geschikte creatieve voedingsbodem zijn? Het loont in ieder geval de moeite om ook de huidige periode becommentariëren en dit te bewaren voor het nageslacht. Zo krijgen we een volledig beeld van het ziekteverloop.

Dat ik ondanks het moeilijker werken met de computer er toch in slaag teksten “op papier” te zetten, is te danken aan moderne technologie. Ik maak immers gebruik van een inleesprogramma mijn teksten in te lezen. In grote lijnen komt het erop neer dat ik mijn teksten inlees en dat de computer die omzet in geschreven tekst. Het gaat helaas niet perfect en het vraagt dan ook het nodige corrigeerwerk. Om dit te illustreren volgt nu een kleine test: de volgende paragraaf zal ik eerst eens inlezen zonder correctie. Vervolgens wordt dezelfde tekst gecorrigeerd weergegeven.

Dit is dus een test. Deze tekst zuivering gesproken en die gecorrigeerd weergegeven. De gecorrigeerde tekst vindt u hieronder. Zo krijg je toch een idee van de kracht over de zwakte van dit programma. Persoonlijk vind ik dat het al meevalt maar het nodige verbeterwerk blijft noodzakelijk.

Dit is dus een test. Deze tekst is zuiver ingesproken en niet-gecorrigeerd weergegeven. De gecorrigeerde tekst vind je hieronder. Zo krijg je toch een idee van de kracht of de zwakte van dit programma. Persoonlijk vind ik dat het nogal meevalt maar het nodige verbeterwerk blijft noodzakelijk.

Ik zal mijn spinsels blijven gebruiken om duidelijk te maken wanneer ik gelukkig ben maar ook om mijn ongenoegen over een aantal zaken te spuien. Dat zal je snel genoeg merken want het eerstvolgende spinsel wordt al een voorbeeld van een dergelijke kritische bedenking. Je krijgt dus direct twee spinsels voor de prijs van een.

Jullie weten ondertussen uit ervaring wat een belofte van een Parkinsonpatiënt waard is, en dat durft wel eens tegen te vallen, toch beloof ik tenminste eens per 14 dagen een gewoon spinsel te schrijven. Als dat zou lukken, kunnen jullie mijn toestand blijven volgen en kan ik blijven vertellen over het verloop van mijn ziekte.

Wij (her)beginnen met veel moed en merken wel  hoe lang we het volhouden.

“Eindelijk…” hoor ik al een aantal onder jullie zeggen: “eindelijk nog eens een gewoon spinsel”. Want veel nieuws heb je de jongste maanden van mij niet opgevangen. Buiten enkele speciale spinsels is het opvallend stil gebleven op deze blog. Ik zal dan ook beginnen met proberen een verklaring te geven voor deze stilte. Ik zal daarna ook proberen uit te leggen waarom ik nu toch terug opnieuw begin. Maar laten we beginnen bij het begin en eerst uitleggen waarom jullie zo lang hebben moeten wachten.

In de eerste plaats is dit omdat ik er niet toe kom een gewoon spinsel te schrijven. Ik ben meestal wel met iets anders bezig. Vooral het organiseren van activiteiten voor het dagcentrum van Dijlehof, de hertog van Brabant, houdt me wel bezig. Daar steek ik de nodige tijd in. Toen ik nog in Pamel verbleef, had ik meer “vrije” tijd – misschien is dode tijd een betere manier van zeggen – om mijn overpeinzingen op papier te zetten. Ik moet zeggen dat ik toen ook meer tijd had om overpeinzingen te bedenken. De tijd van zwaar filosofisch gepieker is – gelukkig zou ik zeggen – ook voorbij.

Ten tweede: het schrijven van teksten “gaat me niet meer zo af”, zoals ze in het dialect zeggen. Het kost me tegenwoordig veel meer moeite om een tekst in te typen dan vroeger. Het werken aan de computer is er niet gemakkelijker op geworden. Op dat vlak is Parkinson mij niet genegen. Gelukkig heb ik een manier gevonden om dat gedeeltelijk op te vangen waarover straks meer.

Ten derde heb ik de indruk dat ik minder te zeggen heb. Onder het motto van “geen nieuws is goed nieuws” valt er gelukkig minder te melden. Het leven in Leuven gaat zijn gewone gangetje zonder veel opvallende uitschieters. Je zou kunnen zeggen dat ik niet goed genoeg of niet slecht genoeg ben om het te vertellen. Ik bevind mij in mijn levensloop in een periode met vlakke ritten zonder hoge toppen en diepe dalen.

En toch bekruipt mij het gevoel dat ik jullie, en misschien vooral mezelf, in de steek heb gelaten want ondanks de windstilte merk ik in de statistieken dat mijn blog nog regelmatig lezers aantrekt en die hebben volgens mij recht op informatie. Dat is dan ook de eerste reden om opnieuw te beginnen: ik wil jullie blijven informeren hoe het met mij gaat met goede en slechte tijdingen, want laat dat duidelijk zijn: alles loopt niet van een leien dakje. Ondanks het positieve verloop van een aantal aspecten ondervind ik dagelijks ook een aantal frustraties. En aangezien ik op die ogenblikken meestal alleen ben, heb ik geen klankbord om die frustraties te uiten. Mijn spinsels worden geen goed-nieuws-show. Maar zo krijgen zij die me (te) weinig zien of horen, toch een goed beeld van hoe het met mij gaat. Dat is alvast de bedoeling.

Wanneer ik enkele maanden geleden in het dagcentrum informatie heb gegeven over de ziekte van Parkinson, heb ik dankbaar gebruik gemaakt van mijn oudere spinsels. Ik heb daarbij ondervonden dat deze nog steeds relevant zijn. Zou lijden dan toch een geschikte creatieve voedingsbodem zijn? Het loont in ieder geval de moeite om ook de huidige periode becommentariëren en dit te bewaren voor het nageslacht. Zo krijgen we een volledig beeld van het ziekteverloop.

Dat ik ondanks het moeilijker werken met de computer er toch in slaag teksten “op papier” te zetten, is te danken aan moderne technologie. Ik maak immers gebruik van een inleesprogramma mijn teksten in te lezen. In grote lijnen komt het erop neer dat ik mijn teksten inlees en dat de computer die omzet in geschreven tekst. Het gaat helaas niet perfect en het vraagt dan ook het nodige corrigeerwerk. Om dit te illustreren volgt nu een kleine test: de volgende paragraaf zal ik eerst eens inlezen zonder correctie. Vervolgens wordt dezelfde tekst gecorrigeerd weergegeven.

Dit is dus een test. Deze tekst zuivering gesproken en die gecorrigeerd weergegeven. De gecorrigeerde tekst vindt u hieronder. Zo krijg je toch een idee van de kracht over de zwakte van dit programma. Persoonlijk vind ik dat het al meevalt maar het nodige verbeterwerk blijft noodzakelijk.

Dit is dus een test. Deze tekst is zuiver ingesproken en niet-gecorrigeerd weergegeven. De gecorrigeerde tekst vind je hieronder. Zo krijg je toch een idee van de kracht of de zwakte van dit programma. Persoonlijk vind ik dat het nogal meevalt maar het nodige verbeterwerk blijft noodzakelijk.

Ik zal mijn spinsels blijven gebruiken om duidelijk te maken wanneer ik gelukkig ben maar ook om mijn ongenoegen over een aantal zaken te spuien. Dat zal je snel genoeg merken want het eerstvolgende spinsel wordt al een voorbeeld van een dergelijke kritische bedenking. Je krijgt dus direct twee spinsels voor de prijs van een.

Jullie weten ondertussen uit ervaring wat een belofte van een Parkinsonpatiënt waard is, en dat durft wel eens tegen te vallen, toch beloof ik tenminste eens per 14 dagen een gewoon spinsel te schrijven. Als dat zou lukken, kunnen jullie mijn toestand blijven volgen en kan ik blijven vertellen over het verloop van mijn ziekte.

Wij (her)beginnen met veel moed en merken wel  hoe lang we het volhouden.

“Eindelijk…” hoor ik al een aantal onder jullie zeggen: “eindelijk nog eens een gewoon spinsel”. Want veel nieuws heb je de jongste maanden van mij niet opgevangen. Buiten enkele speciale spinsels is het opvallend stil gebleven op deze blog. Ik zal dan ook beginnen met proberen een verklaring te geven voor deze stilte. Ik zal daarna ook proberen uit te leggen waarom ik nu toch terug opnieuw begin. Maar laten we beginnen bij het begin en eerst uitleggen waarom jullie zo lang hebben moeten wachten.

In de eerste plaats is dit omdat ik er niet toe kom een gewoon spinsel te schrijven. Ik ben meestal wel met iets anders bezig. Vooral het organiseren van activiteiten voor het dagcentrum van Dijlehof, de hertog van Brabant, houdt me wel bezig. Daar steek ik de nodige tijd in. Toen ik nog in Pamel verbleef, had ik meer “vrije” tijd – misschien is dode tijd een betere manier van zeggen – om mijn overpeinzingen op papier te zetten. Ik moet zeggen dat ik toen ook meer tijd had om overpeinzingen te bedenken. De tijd van zwaar filosofisch gepieker is – gelukkig zou ik zeggen – ook voorbij.

Ten tweede: het schrijven van teksten “gaat me niet meer zo af”, zoals ze in het dialect zeggen. Het kost me tegenwoordig veel meer moeite om een tekst in te typen dan vroeger. Het werken aan de computer is er niet gemakkelijker op geworden. Op dat vlak is Parkinson mij niet genegen. Gelukkig heb ik een manier gevonden om dat gedeeltelijk op te vangen waarover straks meer.

Ten derde heb ik de indruk dat ik minder te zeggen heb. Onder het motto van “geen nieuws is goed nieuws” valt er gelukkig minder te melden. Het leven in Leuven gaat zijn gewone gangetje zonder veel opvallende uitschieters. Je zou kunnen zeggen dat ik niet goed genoeg of niet slecht genoeg ben om het te vertellen. Ik bevind mij in mijn levensloop in een periode met vlakke ritten zonder hoge toppen en diepe dalen.

En toch bekruipt mij het gevoel dat ik jullie, en misschien vooral mezelf, in de steek heb gelaten want ondanks de windstilte merk ik in de statistieken dat mijn blog nog regelmatig lezers aantrekt en die hebben volgens mij recht op informatie. Dat is dan ook de eerste reden om opnieuw te beginnen: ik wil jullie blijven informeren hoe het met mij gaat met goede en slechte tijdingen, want laat dat duidelijk zijn: alles loopt niet van een leien dakje. Ondanks het positieve verloop van een aantal aspecten ondervind ik dagelijks ook een aantal frustraties. En aangezien ik op die ogenblikken meestal alleen ben, heb ik geen klankbord om die frustraties te uiten. Mijn spinsels worden geen goed-nieuws-show. Maar zo krijgen zij die me (te) weinig zien of horen, toch een goed beeld van hoe het met mij gaat. Dat is alvast de bedoeling.

Wanneer ik enkele maanden geleden in het dagcentrum informatie heb gegeven over de ziekte van Parkinson, heb ik dankbaar gebruik gemaakt van mijn oudere spinsels. Ik heb daarbij ondervonden dat deze nog steeds relevant zijn. Zou lijden dan toch een geschikte creatieve voedingsbodem zijn? Het loont in ieder geval de moeite om ook de huidige periode becommentariëren en dit te bewaren voor het nageslacht. Zo krijgen we een volledig beeld van het ziekteverloop.

Dat ik ondanks het moeilijker werken met de computer er toch in slaag teksten “op papier” te zetten, is te danken aan moderne technologie. Ik maak immers gebruik van een inleesprogramma mijn teksten in te lezen. In grote lijnen komt het erop neer dat ik mijn teksten inlees en dat de computer die omzet in geschreven tekst. Het gaat helaas niet perfect en het vraagt dan ook het nodige corrigeerwerk. Om dit te illustreren volgt nu een kleine test: de volgende paragraaf zal ik eerst eens inlezen zonder correctie. Vervolgens wordt dezelfde tekst gecorrigeerd weergegeven.

Dit is dus een test. Deze tekst zuivering gesproken en die gecorrigeerd weergegeven. De gecorrigeerde tekst vindt u hieronder. Zo krijg je toch een idee van de kracht over de zwakte van dit programma. Persoonlijk vind ik dat het al meevalt maar het nodige verbeterwerk blijft noodzakelijk.

Dit is dus een test. Deze tekst is zuiver ingesproken en niet-gecorrigeerd weergegeven. De gecorrigeerde tekst vind je hieronder. Zo krijg je toch een idee van de kracht of de zwakte van dit programma. Persoonlijk vind ik dat het nogal meevalt maar het nodige verbeterwerk blijft noodzakelijk.

Ik zal mijn spinsels blijven gebruiken om duidelijk te maken wanneer ik gelukkig ben maar ook om mijn ongenoegen over een aantal zaken te spuien. Dat zal je snel genoeg merken want het eerstvolgende spinsel wordt al een voorbeeld van een dergelijke kritische bedenking. Je krijgt dus direct twee spinsels voor de prijs van een.

Jullie weten ondertussen uit ervaring wat een belofte van een Parkinsonpatiënt waard is, en dat durft wel eens tegen te vallen, toch beloof ik tenminste eens per 14 dagen een gewoon spinsel te schrijven. Als dat zou lukken, kunnen jullie mijn toestand blijven volgen en kan ik blijven vertellen over het verloop van mijn ziekte.

Wij (her)beginnen met veel moed en merken wel  hoe lang we het volhouden.

“Eindelijk…” hoor ik al een aantal onder jullie zeggen: “eindelijk nog eens een gewoon spinsel”. Want veel nieuws heb je de jongste maanden van mij niet opgevangen. Buiten enkele speciale spinsels is het opvallend stil gebleven op deze blog. Ik zal dan ook beginnen met proberen een verklaring te geven voor deze stilte. Ik zal daarna ook proberen uit te leggen waarom ik nu toch terug opnieuw begin. Maar laten we beginnen bij het begin en eerst uitleggen waarom jullie zo lang hebben moeten wachten.

In de eerste plaats is dit omdat ik er niet toe kom een gewoon spinsel te schrijven. Ik ben meestal wel met iets anders bezig. Vooral het organiseren van activiteiten voor het dagcentrum van Dijlehof, de hertog van Brabant, houdt me wel bezig. Daar steek ik de nodige tijd in. Toen ik nog in Pamel verbleef, had ik meer “vrije” tijd – misschien is dode tijd een betere manier van zeggen – om mijn overpeinzingen op papier te zetten. Ik moet zeggen dat ik toen ook meer tijd had om overpeinzingen te bedenken. De tijd van zwaar filosofisch gepieker is – gelukkig zou ik zeggen – ook voorbij.

Ten tweede: het schrijven van teksten “gaat me niet meer zo af”, zoals ze in het dialect zeggen. Het kost me tegenwoordig veel meer moeite om een tekst in te typen dan vroeger. Het werken aan de computer is er niet gemakkelijker op geworden. Op dat vlak is Parkinson mij niet genegen. Gelukkig heb ik een manier gevonden om dat gedeeltelijk op te vangen waarover straks meer.

Ten derde heb ik de indruk dat ik minder te zeggen heb. Onder het motto van “geen nieuws is goed nieuws” valt er gelukkig minder te melden. Het leven in Leuven gaat zijn gewone gangetje zonder veel opvallende uitschieters. Je zou kunnen zeggen dat ik niet goed genoeg of niet slecht genoeg ben om het te vertellen. Ik bevind mij in mijn levensloop in een periode met vlakke ritten zonder hoge toppen en diepe dalen.

En toch bekruipt mij het gevoel dat ik jullie, en misschien vooral mezelf, in de steek heb gelaten want ondanks de windstilte merk ik in de statistieken dat mijn blog nog regelmatig lezers aantrekt en die hebben volgens mij recht op informatie. Dat is dan ook de eerste reden om opnieuw te beginnen: ik wil jullie blijven informeren hoe het met mij gaat met goede en slechte tijdingen, want laat dat duidelijk zijn: alles loopt niet van een leien dakje. Ondanks het positieve verloop van een aantal aspecten ondervind ik dagelijks ook een aantal frustraties. En aangezien ik op die ogenblikken meestal alleen ben, heb ik geen klankbord om die frustraties te uiten. Mijn spinsels worden geen goed-nieuws-show. Maar zo krijgen zij die me (te) weinig zien of horen, toch een goed beeld van hoe het met mij gaat. Dat is alvast de bedoeling.

Wanneer ik enkele maanden geleden in het dagcentrum informatie heb gegeven over de ziekte van Parkinson, heb ik dankbaar gebruik gemaakt van mijn oudere spinsels. Ik heb daarbij ondervonden dat deze nog steeds relevant zijn. Zou lijden dan toch een geschikte creatieve voedingsbodem zijn? Het loont in ieder geval de moeite om ook de huidige periode becommentariëren en dit te bewaren voor het nageslacht. Zo krijgen we een volledig beeld van het ziekteverloop.

Dat ik ondanks het moeilijker werken met de computer er toch in slaag teksten “op papier” te zetten, is te danken aan moderne technologie. Ik maak immers gebruik van een inleesprogramma mijn teksten in te lezen. In grote lijnen komt het erop neer dat ik mijn teksten inlees en dat de computer die omzet in geschreven tekst. Het gaat helaas niet perfect en het vraagt dan ook het nodige corrigeerwerk. Om dit te illustreren volgt nu een kleine test: de volgende paragraaf zal ik eerst eens inlezen zonder correctie. Vervolgens wordt dezelfde tekst gecorrigeerd weergegeven.

Dit is dus een test. Deze tekst zuivering gesproken en die gecorrigeerd weergegeven. De gecorrigeerde tekst vindt u hieronder. Zo krijg je toch een idee van de kracht over de zwakte van dit programma. Persoonlijk vind ik dat het al meevalt maar het nodige verbeterwerk blijft noodzakelijk.

Dit is dus een test. Deze tekst is zuiver ingesproken en niet-gecorrigeerd weergegeven. De gecorrigeerde tekst vind je hieronder. Zo krijg je toch een idee van de kracht of de zwakte van dit programma. Persoonlijk vind ik dat het nogal meevalt maar het nodige verbeterwerk blijft noodzakelijk.

Ik zal mijn spinsels blijven gebruiken om duidelijk te maken wanneer ik gelukkig ben maar ook om mijn ongenoegen over een aantal zaken te spuien. Dat zal je snel genoeg merken want het eerstvolgende spinsel wordt al een voorbeeld van een dergelijke kritische bedenking. Je krijgt dus direct twee spinsels voor de prijs van een.

Jullie weten ondertussen uit ervaring wat een belofte van een Parkinsonpatiënt waard is, en dat durft wel eens tegen te vallen, toch beloof ik tenminste eens per 14 dagen een gewoon spinsel te schrijven. Als dat zou lukken, kunnen jullie mijn toestand blijven volgen en kan ik blijven vertellen over het verloop van mijn ziekte.

Wij (her)beginnen met veel moed en merken wel  hoe lang we het volhouden.

Een Reactie op “Eindelijk

  1. Chapeau, Wim, hoe je er altijd opnieuw voor gaat, en voor elke beperking toch weer een oplossing kunt vinden! Je hebt zeker een voorbeeldfunctie voor anderen. Ik was blij weer wat van je te horen!
    Groetjes,
    Veronique (CBA)

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s