VAPH: Wat we zelf doen, …

In de Vlaamse politieke kringen hoor je wel eens het adagium: “wat we zelf doen doen we beter”. Ik wil de waarde van deze uitspraak wel eens testen aan de hand van de situatie in het VAPH, het Vlaams Agentschap voor Personen met een Handicap.

Mijn eerste contact met het VAPH dateert van ongeveer anderhalf jaar geleden, nog voor mijn operatie. Toen heb ik via een sociaal assistente van de CM een eerste keer contact gehad met het VAPH. Mijn vraag voor ondersteuning was toen niet toegankelijk omdat mijn situatie nog niet stabiel genoeg was, omwille van mijn operatie die op stapel stond. Dit betekent in feite dat ik geen steun kon krijgen op het moment dat ik deze steun het meeste nodig had.

Een goed half jaar later, na de operatie, nam ik terug contact op met de CM voor eventuele hulpmiddelen in mijn appartement waar ik toen terug in woonde. Toen is er een ergotherapeut komen kijken wat ik het meeste nodig had. We kwamen samen tot een lijstje met vier actiepunten: in volgorde van belangrijkheid: bed, toilet, zetel, bad.

Nog enkele maanden later nam ik contact op met de CM om na te kijken of ik ondersteuning kon men alleen krijgen bij het aankopen van deze hulpmiddelen. Toen kreeg ik een eerste koude douche. De hulpmiddelen voor het toilet en bad waren niet duur genoeg om hun te krijgen, en om in aanmerking te komen voor een relaxzetel, is de ziekte van Parkinson blijkbaar nog niet erg genoeg en zou ik moeten lijden aan de ziekte van Huntington. Een toen werd het weer stil.

Enkele maanden later nam de CM contact op met mij om toch de aanvraag in te dienen en mijn situatie te onderzoeken. Een sociaal assistente kwam mijn situatie ter plaatse onderzoeken. Voordat we een aanvraag konden indienen, moest er nog eens een ergotherapeut langskomen. Dezelfde ergotherapeut als anderhalf jaar geleden kwam dan nog eens vaststellen dat er in feite niets veranderd was. Zij had echter bijkomend slecht nieuws: voor een ziekenhuisbed kom ik niet in aanmerking omdat ik nog niet rolstoelafhankelijk ben. Ik zou wel in aanmerking komen voor een verhoging van het bed, een aangepaste lattenbodem die voorstelbaar is, en een “papegaai” om mij op te trekken – wat in feite neerkomt op een driekwart ziekenhuisbed – en met dat budget een echt ziekenhuisbed kopen.

Conclusie: voor het ene ben ik er nog niet erg genoeg aan toe, en het andere is te goedkoop. Ik zou dus nog steeds met lege handen. Bovendien zal ik nog enkele maanden moeten wachten vooraleer ik een definitieve beslissing ken.

Maar dit is nog niet alles. Als ik erkend zou zijn bij het VAPH, zou ik ook recht hebben op een gratis busabonnement bij De Lijn. Maar dat abonnement krijg ik niet zo lang de procedure lopende is. Dat betekent dat ik waarschijnlijk nog drie maanden moet wachten vooraleer ik krijg waar ik recht op heb. Dat kost mij ongeveer 120 euro. Het busabonnement is voor mij geen overbodige luxe aangezien ik tweemaal per week naar de kinesist moet en me daarnaast nog regelmatig verplaats met de openbaar vervoer (Dijlehof, Gasthuisberg, Campusbibliotheek Arenberg, markt in Heverlee,…).

Eindconclusie: het VAPH geeft niet wat het belooft: ondersteuning voor mensen met een beperking en het geeft de mensen niet waar ze recht op hebben. Of… Wat we zelf doen,…

Een Reactie op “VAPH: Wat we zelf doen, …

  1. België boven! Je merkt het pas als je iets nodig hebt! Groetjes,
    Veronique – CBA

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s