Stand van zaken

Het is eindelijk zover. Mijn eerste normale spinsel sinds bijna twee jaar. Het is een regenachtige zaterdag en het is hier voldoende stil om de spraaktechnologie zijn werk te laten doen. Ideale omstandigheden dus om nog eens wat ideeën op papier te zetten. Zoals beloofd wil ik eerst kort proberen te schetsen wat er de laatste jaren met mij gebeurd is en waar we staan met de verschillende “werven”. Ik meen me te herinneren dat ik in het verleden sprak over vier belangrijke werven: de bibliotheek, de Vlaamse Parkinsonliga, het vrijwilligerswerk en Leuven-plus. Op dat vlak is er een en ander veranderd.

Maar laten we beginnen bij het begin en het in de eerste plaats hebben over de persoonlijke situatie en de niet weg te cijferen invloed van P. Zonder P zou alles er anders uitzien en P speelt een rol in alles wat volgt. In mijn levensreis met P zou ik durven spreken van een verblijf op een hoogvlakte, dit wil zeggen dat mijn situatie stabiel is op een hoog tot zeer hoog niveau, dit met dank aan John das: zijn laatste bijstelling van mijn stimulator zou ik bijna magisch durven noemen. De weg naar deze hoogvlakte was wel oubollig. Meer hierover kan je lezen in de volgende spinsels.

Op persoonlijk vlak is de belangrijkste gebeurtenis in mijn leven van de laatste twee jaren natuurlijk mijn definitieve afscheid van mijn appartement en de verhuis naar een assistentiewoning in Dijlehof. Wat dat betekent voor een parkinsonpatiënt zal ik ook uitleggen in de volgende spinsels.

Ik wil nu dieper ingaan op mijn activiteiten op de vier werven. Dat waren er vier en dat zijn er nog vier naar het zijn niet meer de vier zelfde. Gebleven zijn het vrijwilligerswerk en Leuven-plus, verdwenen en vervangen zijn de bibliotheek en de Vlaamse Parkinsonliga. Laten we met die laatste beginnen. Je herinnert je waarschijnlijk nog mijn idee om een rol te kunnen spelen in de redactie van het tijdschrift van deze organisatie. Helaas is na één poging om een redactie te starten gebleken dat er geen interesse was in een onafhankelijke en zelfstandige redactie. Ik was – en ben nog steeds – niet geïnteresseerd in een rol van gelegenheidsschrijver als er te weinig kopij is, en heb daar dan maar mijn conclusies uit getrokken. Sindsdien is het contact met de Vlaamse Parkinsonliga verbroken.

Ook het contact met TweeBergen is sinds mijn definitieve ontslag helaas verwaterd. Dat is er met de verhuis naar Dijlehof zeker niet op verbeterd. Ik kom nu alleen nog op Gasthuisberg wanneer ik tweemaal per jaar op controle moet bij de specialisten, in Arenberg geraak ik helemaal niet meer. Ik hoop dat mijn collega’s het mij willen vergeven. Deze spinsels zijn ook bedoeld om dit contact opnieuw te herstellen. Helaas wel uit het oog maar bijlange niet uit het hart.

Een werf die wel goed draait is het vrijwilligerswerk, ik bedoel in de eerste plaats het vrijwilligerswerk in Dijlehof. Met twee activiteiten per maand, waarvan een per maand met Leuven te maken heeft, het ik op dit vlak voldoende bezigheid en blijft dit een goede combinatie van betrokkenheid bij Leuven en engagement naar Dijlehof toe. Ondertussen wordt ik ten volle erkend als vrijwilliger zowel in het dagcentrum (uitstappen e.d.) als in het Dijlehof als geheel (activiteiten voor de vrijwilligers).

De werf waarop ik nog het meest actief ben, is die van Leuven-plus. In de eerste plaats heb ik op dit vlak een zeer oude droom kunnen realiseren: Leuven-plus heeft eindelijk een gedocumenteerde wandeling over de hedendaagse universiteit. Ook enkele andere punten die ik naar voren had geschoven bij mijn verkiezing als bestuurslid, zijn ondertussen gerealiseerd of staan in de steigers: sinds enkele maanden heb ik de redactie van de nieuwsbrief overgenomen, wat voor mij neerkomt op een opvolger van de LGB-krant. Ook de digitale bibliotheek blijft werken, ook al functioneert zij op dit ogenblik niet volledig omwille van problemen met de website, maar dat zijn tijdelijke problemen waaraan gewerkt wordt. Helaas is de gidsenbond als organisatie een logge tanker die moeilijk manoeuvreren is. Gelukkig hebben we met onze voorzitter een wilskrachtige en bekwame kapitein aan boord.

Gelukkig zijn de verdwenen werven vervangen door nieuwe. Een eerste nieuwe werf situeert zich ook in Dijlehof. Daar ben ik sinds een goed jaar actief in het ontwikkelen van riksjaritten. Dat begint bij een uitgetekende rit op kaart, vervolgens wordt die rit gecontroleerd en gecorrigeerd tijdens proefritten om uiteindelijk te worden uitgewerkt in een geïllustreerd documentje. Voor mij is dit evenals mijn activiteiten in het dagcentrum een ideale combinatie van mijn interesse in Leuven en mijn engagement in Dijlehof. Bovendien heb ik hier enkele zeer interessante mensen leren kennen: Eddy, Luc, Lea, Lieve, … of de riksjapiloten.

Ook de laatste werf waarop ik nu actief blijf is er gekomen dankzij de kennismaking met een zeer interessant persoon: de voorzitter van de wereldcafécoöperatie, Marc Berghman. Ik heb die leren kennen dankzij mijn broer. Zo werd ik aan regelmatige klant van het wereldcafé en van het een kwam het ander. Marc vroeg mij enkele dagen geleden of ik de lay-out van hun nieuwsbrieven en hun e-zine wou verzorgen. Ik heb ja gezegd en zo ben ik een van het zestigtal vrijwilligers binnen deze coöperatie geworden. Voor mij is dit een leuke combinatie van mijn interesse voor informatie en informatica en een sociaal engagement in deze tijden van rechtse regeringen en toenemende onverdraagzaamheid.

Ik hoop met dit overzicht te hebben aangetoond dat ik het behoorlijk goed stel wat je onder andere kunt afleiden uit de vier werven waarop ik nog steeds actief ben. In feite zou ik daar een vijfde werf kunnen aan toevoegen: deze spinsels. Ik weet alleen niet zeker of ik dit volhoudt maar met P is niets zeker.

 

 

3 gedachtes over “Stand van zaken

  1. Goede zondagmorgen Wim,

    Heb jouw nieuwe spinsel gelezen en ben blij dat je uitwegen hebt gevonden om jouw ideeen te kunnen verwezenlijken.

    Heb de rikshawagentjes al zien rijden door Leuven maar wist niet dat jij achter dit initiatief zat.

    Kleine bedenking die ik me toen maakte betreft de veiligheid van de passagiers: wat bij onverhoedse bewegingen, zijn er veiligheidsgordels voorzien?

    Fijne dag nog,

    anne

    ________________________________

    Like

    1. Dag Anne.

      Jij bent ook een vroege vogel blijkbaar.

      Voor alle duidelijkheid, ik ben wel betrokken bij het riksja-project maar ik zit er zelf niet achter. Dit is een project van Dijlehof zelf. Ik zorg alleen voor leuke trajecten.

      En ja, de passagiers zitten vast met een veiligheidsgordel.

      Like

  2. Dag Wim,

    heel fijn om nog eens een spinsel te kunnen lezen en te horen dat het je, mag ik dat zo zeggen?, goed gaat. Ik herken opnieuw de nimmer aflatende Wim die voor alle obstakels wel een oplossing zoekt.

    Vriendelijke groeten,
    Hilde

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s