Een echt verhaal

Dit is geen fictie. Geen enkele gelijkenis met reële personen is toevallig. De namen van de personen heb ik om privacy redenen vervangen door een code maar het zijn echte mensen van vlees en bloed en ze hebben één gemeenschappelijk kenmerk dat jullie, lezers, mogen raden.

Ons verhaal speelt zich af op twee locaties: het wereldcafé en het Dijlehof. Laten we in het wereldcafé beginnen. Daar treffen we in de eerste plaats X1 aan. Ik heb X1 leren kennen via mijn broer. Zij kenden elkaar via vergaderingen van een centrum voor geestelijke gezondheidzorg. Mijn broer was daar als vertegenwoordiger van een organisatie van en voor psychisch kwetsbare patiënten X1 was daar als bestuurder van het centrum. Ondertussen is X1 voorzitter geworden van de coöperatieve vereniging die het wereldcafé openhoudt.

In het wereldcafé komen we ook X2 en X3 tegen die daar werken als tappers. X2 heb ik 20 à 30 jaar geleden leren kennen als verantwoordelijke van het 11-11-11-comité van Heverlee op een bijeenkomst van comités van de provincie Vlaams-Brabant. Ik was toen nog verantwoordelijke voor de 11-11-11-actie in Pamel-Roosdaal. Daar ben ik allang mee gestopt maar X2 trekt nog steeds het comité in Heverlee en is daar onder meer verantwoordelijk voor het jaarlijkse ontbijt ten voordele van de actie. Deze job combineert hij nog met een vrijwillige taak in een wereldwinkel en met een job als tapper in het wereldcafé.

Ook X3 is tapper in het wereldcafé. Hij begon zijn professionele carrière als dakwerker in de zaak van zijn vader. Op latere leeftijd begon hij een opleiding als opvoeder. Toen crashte hij psychisch maar nu is hij er bovenop mede dankzij zijn werk als tapper in het wereldcafé.

Ook in het wereldcafé komen we X4 en X5 tegen. X4 is een gepensioneerde chauffeur van en naar de luchthaven. Nu vult hij zijn dagen op met vrijwilligerswerk voor een wereldwinkel en met het ophalen en terugbrengen van de bezoekers voor het centrum voor dagverzorging in het Dijlehof. Na deze ritten komt hij graag een Gageleer drinken in het wereldcafé om dan met de fiets naar huis te rijden.

X5 organiseert als vrijwilliger af en toe een activiteit voor de bezoekers van het centrum voor dagverzorging. In Dijlehof werkt X5 ook mee aan het uitwerken van riksjatochten voor bewoners en daarvoor gaat hij regelmatig op verkenning met X6, een van de vrijwillige riksjapiloten. Na de dood van haar moeder is X6 actief gebleven als vrijwilligster en komt ze regelmatig van Schoten naar Leuven om hier te helpen bij de maaltijden en om met de riksja te rijden.

Op vraag van X1 verzorgt X5 ondertussen ook de lay-out van de nieuwsbrief en het e-zine van het wereldcafé en nu werkt hij ook mee aan een activiteit voor alle medewerkers van het café.

Een van die medewerkers is X7, de kok van het wereldcafé. Dit is een professionele kok die om gezondheidsredenen niet meer kan of mag doen waar hij goed in is en nu werkt als vrijwillige kok voor het wereldcafé. Dat hij ervaring heeft met een wereldkeuken, is mooi meegenomen.

In de keuken werkt ook een aantal vrijwillige helpers die groenten snijden, sauzen bereiden, … Een van hen is X8, een bewoner van een assistentiewoning in Dijlehof, die elke maandag komt meehelpen in de keuken.

Toevallig treffen we vandaag ook X9 aan in het wereldcafé. Zij is daar met haar vader die tot voor enkele maanden in een assistentiewoning woonde maar nu om gezondheidsredenen is verhuisd naar het woonzorgcentrum. Naast het bezoeken van haar vader helpt X9 ook regelmatig mee als begeleidster bij uitstappen van het woonzorgcentrum. Dat doet ook X10 die deze job als vrijwilliger combineert met die van tapper in de cafetaria van het Dijlehof.

Zo kennen we alle personages van dit verhaal. Wat hen bindt is niet moeilijk te raden: hun vrijwillige inzet voor het wereldcafé en/of voor het Dijlehof. Zonder de inzet van zulke vrijwilligers zouden vele initiatieven onmogelijk zijn en zou onze samenleving veel killer en onvriendelijker zijn. Al wat zij vragen is een beetje respect voor hun inzet en dat ze zonder veel paperassen gewoon hun werk kunnen verderzetten. Zij zijn – in evangelische woorden – het zout der aarde, en zoals een gekende lokake priester het zei: “frieten zonder zout smaken niet.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s