Categorie archief: flash-spinsel

Twee jaar zonder Lucas

een blogitem van “Lucas For Life” doet me eraan herinneren dat Lucas al twee jaar van ons weggegaan is. Ook al heb ik het jongetje niet gekend, toch komen telkens weer tranen in m’n ogen als ik aan zijn overlijden terugdenk. Dan bekruipen me twee gedachten.

Enerzijds zet het mij aan om mijn strijd tegen de administratieve mistoestanden in de gezondheidssector verder te zetten. Zolang dat controleartsen geen tijd hebben om het belang van levensnoodzakelijke geneesmiddelen te onderzoeken maar wel tijd hebben om chronisch zieke patiënten elk jaar voor een nodeloos onderzoek op te roepen, zal ik deze strijd voortzetten.

Anderzijds vallen mijn ongemakken in het niet in vergelijking met het lijden van deze familie en doet de – Amerikaanse – actualiteit er ons aan denken dat we het kind niet met het badwater mogen weggooien. Wij leven nog altijd in een paradijs op het vlak van gezondheidszorg. Dat is een reden temeer om te blijven vechten tegen administratieve mistoestanden want het paradijs is nog niet perfect.

Conclusie van deze korte bedenking: dankzij Lucas zal ik blijven strijden tegen administratieve monsters maar ik besef goed dat wij gelukkig mogen zijn dat we niet in Amerika maar in Europa leven.

Op verkenning door Wijgmaal

Wie nog niet weet wie mijn echte vrienden zijn, krijgt hier alvast een mooi voorbeeld.

Het begin van dit verhaal situeert zich enkele maanden geleden. Op een van mijn laatste verkenningen van Leuven loop ik aan de Kop van Kessel-Lo een collega-gids, Herman Verbrugge – nee, niet Markske van de Kampioenen – tegen het lijf. Wanneer ik hem vertel wat ik aan het doen ben, stelt hij me spontaan voor om samen “zijn” Wijgmaal te gaan verkennen. Dat was een buitenkans die ik niet mocht laten liggen want een betere gids voor het dorp van Remy kan je waarschijnlijk niet vinden.

Vandaag is het er dan van gekomen en nu weet ik het wel zeker: een betere gids van Wijgmaal kan je inderdaad niet vinden. Wij hebben twee uur in Wijgmaal rondgelopen en ik geloof dat we niemand zijn tegengekomen die Herman niet kende. En die man was dus twee uur mijn privégids in zijn dorp. Hij kent niet alleen de mensen, hij kent er ook de grote en de kleine geschiedenis van. Bovendien geloof ik niet dat er in Wijgmaal een socioculturele vereniging waarbij Herman niet betrokken (geweest) is. Met deze opvolger van Remy, met deze Helleputte van Wijgmaal heb ik dus twee uur mogen optrekken en dat was een zeer groot genoegen.

Dit zijn de vrienden die ik alleen in Leuven vind en daarom wil ik uit Leuven niet meer weg. Dit is ook het beste argument tegen een commerciële gidsenorganisatie. Ik kan me niet voorstellen dat ik in een organisatie als Leuven Leisure zo’n kans zou gekregen hebben. Die krijg je alleen in een vriendenkring en niet in een organisatie waarin je alleen maar een werknemer bent. Daarom ook doe ik hier nogmaals een warme oproep aan alle gidsen van Leuven+, laten we vooral vrienden blijven. Vriendschap en verbondenheid zijn de twee eigenschappen die ons uniek maken: vriendschap met elkaar en verbondenheid met Leuvense mensen en verenigingen. Dat moeten we koesteren.

Herman, ik kan je onmogelijk belonen om wat jij me deze voormiddag gegeven hebt. Het enige wat ik kan doen, is de informatie die jij me gegeven hebt, delen met alle vrienden van Leuven+. Vrienden van Leuven+, jullie zullen van deze verkenning zeker sporen terugvinden in toekomstige Leuvense Geschiedenissen en in de digitale bibliotheek op onze website. Als je ze daar leest, denk dan ook eens aan de ongelooflijke vriendschap waardoor dit mogelijk werd.

Ik word vrijwilliger

Ik heb gisteren zeer goed nieuws ontvangen. Na twee net-niet-ervaringen is de derde poging de goede gebleken. Bij de twee eerdere pogingen was er wel interesse maar wou men niet “investeren” in een vrijwilliger. Ik was wel de juiste persoon, maar niet op het juiste moment op de juiste plaats.

De plaats kan verrassend overkomen maar is in feite vrij logisch. Ik word vrijwilliger in De Hertog van Brabant, het dagcentrum van het Dijlehof. Daar zal ik meewerken aan de animatie voor de bezoekers van het dagcentrum. In feite verandert er niet zo veel. Ik ging al een keer in de week naar de Hertog van Brabant, als bezoeker, en organiseerde daar al enkele activiteiten (quiz, causerie, …) en ondersteunde al andere (winkelen, rolstoelen duwen, …) en ik zal dit blijven doen. Maar tot nu toe deed ik dat als – betalend – bezoeker en betaalde dus voor mijn eigen activiteiten en dat vond ik eigenlijk oneerlijk. Dit heb ik geschreven aan de directie van Dijlehof met het voorstel om als vrijwilliger te mogen doen wat ik nu doe en tot mijn grote blijdschap zijn ze me daarin gevolgd.

Ik ben daar zeer blij om niet in de eerste plaats omwille van het financiële aspect. Ik wil geen eurocent ontvangen voor mijn activiteiten maar nu moet ik er niet meer voor betalen. Ik zie het vooral als een appreciatie voor de inzet en het engagement die ik altijd getoond heb. Ik kan hen verzekeren dat dit engagement zeker niet zal verminderen. De steun van de directie zet me er toe aan er nog steviger in te vliegen.

Als ik uitga van een activiteit per maand, de andere weken zal ik meewerken aan andere activiteiten, heb ik nog voldoende activiteiten in petto voor minstens één jaar: genoeg vragen voor twee quizzen, vijf causerieën, vijf aangepaste uitstappen, drie museumbezoeken, …

Niet alleen ikzelf en de Hertog van Brabant maar ook mijn vrienden gidsen zullen ervan genieten. Ik beschouw mijn activiteiten voor het dagcentrum als laboratorium voor activiteiten die Leuven+ achteraf kan aanbieden aan andere groepen.

Mijn vrienden van de Vlaamse Parkinsonliga en andere Parkinsonvrienden moeten niet vrezen dat ik hen ga vergeten. Ik blijf me ook inzetten om mensen te informeren over de ziekte van Parkinson. Ik blijf trouwens ook kandidaat om op dat vlak vrijwilligerswerk te doen.

Kortom, ik zal me zeker niet vervelen.

Samen weten we meer dan ieder apart

Deze oproep verschijnt later in de Nieuwsbrief van Leuven+

Oproep (herhaling)

Beste vrienden,

Ik wil nog eens terugkomen op de oproepen die ik eerder plaatste. Daar is tot nu toe bitter weinig gereageerd. Ik wil hier toch de enkeling die gereageerd heeft toch van harte danken. Verder wil ik nog een poging doen om jullie toch wakker te schudden. Leuven+ of de Koninklijke Leuvens Gidsenbond kan alleen maar blijven bestaan als we allemaal samenwerken en samen leren. Samen weten we meer dan ieder apart.

Daarom verbaast het me dat niemand reageert als ik een voorstel doe om rond een specifiek thema samen te werken. Je kan bezwaarlijk zeggen dat het onderwerp niet relevant is. Is er in Leuven iets relevanter dan de universiteit? En wie durft er te zeggen dat hij over de universiteit alles weet. Die daag ik uit zijn score op de universiteitsquiz bekend te maken. Ik hoor alvast nog veel te veel onzin over de universiteit vertellen. Daarom herhaal ik mijn oproep: wie mee informatie wil zoeken over de huidige universiteit, mag mij iets laten weten (wimvist@gmail.com).

Ook op de andere oproepen is bijna niet gereageerd maar daarvoor kon ik gelukkig rekenen op de inzet van onze onvolprezen webmaster Wim (de gelijkenis is puur toevallig) Obbels. Samen bereiden we een vernieuwing en uitbreiding van de website voor die zowel een digitale bibliotheek als een nieuwe vorm van wandelingen voorbereiden zal inhouden. Wie nieuwsgierig is, kan al eens op de website gaan kijken. Er is al een eerste aanzet gegeven. Wie verder wil meewerken, mag zich natuurlijk ook melden. Wij kunnen alle hulp gebruiken.

Utopia

Het is vandaag pas Allerheiligen maar ik heb gisteren al een culturele hoogdag gehad. Ik ben gisteren in de Davidsfonds Academie voor het eerst echt kennisgemaakt met de tentoonstellingen “Op zoek naar Utopia” en “Utopia & More”. Wie van kunst en cultuur houdt moet dit gezien hebben!!

In de voormiddag kregen we eerst twee Lezingen. Eerst liet professor Erik De Bom ons kennismaken met het boek waar alles om draait. Mij deed hij vooral zin krijgen om het boekje eens te lezen. Missie dus geslaagd. Het verhaal van professor Jan Van der Stock had ik al gehoord en gezien maar is voor wie dat nog niet deed de ideale teaser voor de tentoonstelling in M.

Dat was nog maar de inleiding, het moment suprème kwam in de namiddag: het bezoek aan de tentoonstellingen zelf. Wij hadden daarbij nog geluk dat we konden rekenen op een van onze absolute topgidsen, Ann Smets, die ons van het ene hoogtepunt naar het andere loodste. Wij begonnen met de tentoonstelling “Utopia & More”, een kleine maar zeer interessante tentoonstelling in de universiteitsbibliotheek waarin het boek, Utopia, en zijn schrijver, Thomas More, centraal staan. Maar het hoogtepunt was toch de tentoonstelling in het museum zelf. De woorden in De Standaard zijn niets overdreven: “een uitgekristalliseerd parcours, dat leidt van topwerk naar topwerk.” Zoveel dat ik zeker nog eens terugkom om alles te kunnen bekijken.

Een kleine bloemlezing.

Prachtige portretten van onze uitgeweken Leuvenaar Quinten Metsijs

erasmus

Erasmus

humanist

Onbekende humanist

gekende en minder gekende schilders met even mooie werken.

dorothea

Jan Gossaert

schuttersfeest

boschiaans

Prachtige wandtapijten

koningin Mathilde bezoekt Museum in Leuven (tekst Andreas). bij het wandtapijt

De dame was ondertussen vertrokken.

wandtapijt-astrolabium

tuin-der-lusten

Sublieme kaarten,

wereldkaart

Miniaturen,

bening

Instrumenten,

armillarium

En zoveel meer.

besloten-hofje