Categorie archief: sociale spinsels

Twee jaar zonder Lucas

een blogitem van “Lucas For Life” doet me eraan herinneren dat Lucas al twee jaar van ons weggegaan is. Ook al heb ik het jongetje niet gekend, toch komen telkens weer tranen in m’n ogen als ik aan zijn overlijden terugdenk. Dan bekruipen me twee gedachten.

Enerzijds zet het mij aan om mijn strijd tegen de administratieve mistoestanden in de gezondheidssector verder te zetten. Zolang dat controleartsen geen tijd hebben om het belang van levensnoodzakelijke geneesmiddelen te onderzoeken maar wel tijd hebben om chronisch zieke patiënten elk jaar voor een nodeloos onderzoek op te roepen, zal ik deze strijd voortzetten.

Anderzijds vallen mijn ongemakken in het niet in vergelijking met het lijden van deze familie en doet de – Amerikaanse – actualiteit er ons aan denken dat we het kind niet met het badwater mogen weggooien. Wij leven nog altijd in een paradijs op het vlak van gezondheidszorg. Dat is een reden temeer om te blijven vechten tegen administratieve mistoestanden want het paradijs is nog niet perfect.

Conclusie van deze korte bedenking: dankzij Lucas zal ik blijven strijden tegen administratieve monsters maar ik besef goed dat wij gelukkig mogen zijn dat we niet in Amerika maar in Europa leven.

200 jaar Parkinson in Leuven

Ik laat hier een klein ballonnetje op waarvan ik hoop dat het tijdens zijn vlucht uitgroeit tot een heuse luchtballon. Daarom hoop ik dat jullie mijn voorstel volledig willen lezen en op zijn mérites willen beoordelen. Ik heb het geluk dat in mijn lezerspubliek enkele mensen zitten die mijn ideeën kunnen helpen realiseren. Lut, Greet en Jo, ik hoop dat jullie mijn idee goed willen bekijken en ik wacht vooral op jullie reacties. Natuurlijk zijn ook andere suggesties welkom. Maar ik wacht vooral op het fiat van Leuven+.

Zoals jullie ondertussen zouden moeten weten, zal het volgend jaar precies tweehonderd jaar geleden zijn dat James Parkinson voor het eerst de ziekte beschreef die later zijn naam zou krijgen. De Vlaamse Parkinsonliga wil deze verjaardag aangrijpen om deze ziekte in de kijker te plaatsen. Dat wil ze doen door in de wetenschappelijke centra wetenschappelijke activiteiten te organiseren en daaraan activiteiten voor een ruimer publiek te koppelen.

Het is in die publieksactiviteit dat ik een mogelijkheid zie voor Leuven+ om ook mee te spelen. Zouden wij – ik ben ook nog een van jullie – hier niets kunnen organiseren, bijvoorbeeld een aangepaste Ken-Uw-Stad-wandeling, … De precieze uitwerking moet natuurlijk nog besproken worden. Dit is natuurlijk maar een eerste proefballonnetje.

Dames, heren van het bestuur van Leuven+, willen jullie over dit idee eens nadenken en mij laten weten wat jullie ervan vinden. Ik weet niet of velen van jullie dit zullen lezen maar Jo zal de boodschap zeker doorgeven.

Ook andere reacties zijn altijd welkom, zeker van VPL (Lut) en UZ Leuven (Greet). Maar iedereen die dit een goed idee vindt en constructief wil meedenken, mag altijd iets laten weten.

Open brief aan de directie van het WZC

Beste,

Ik weet niet of je dit echt leest, zoals je zegt, ik merk het wel aan je reactie.

Enkele tips

  1. Spreek echt met de mensen.

Als je zegt met iedereen te spreken, hoe verklaar je dan dat veel gasten je niet eens kennen, dat ze niet eens weten wie je bent?

Als je eerst schrijft het jammer te vinden me niet hebben te kunnen spreken, en ik dan op de opendeurdag meer dan een uur alleen zit terwijl jullie daar rondlopen, dan kan ik alleen maar vaststellen dat jullie een unieke kans gemist hebben.

  1. Respecteer de mensen echt.

Je bent altijd welkom op een volgende quiz of een andere activiteit maar respect is meer dan je aanwezigheid op een quizje.

Ik zal je met een concreet voorbeeld tonen wat het voor mij niet is. Ik pols bij een medewerker van het museum Histaruz naar de mogelijkheden van een bezoek voor de bewoners en gasten van Dijlehof. Toevallig verneem ik dat er bepaalde afspraken zijn gemaakt. Zelf iets voorstellen en dan niet eens betrokken worden bij de voorbereiding: dat noem ik gebrek aan respect.

  1. Doe wat je belooft.

Als je een programma opmaakt, hou je dan daaraan, zeker als je weet dat sommige gasten hun planning afstemmen op basis van jouw programma.

Beloof niet wat je niet kunt uitvoeren. Een quiz organiseren in een ruimte waarin je gasten ontvangt tijdens een opendeurdag is quasi onmogelijk. Plan ook geen activiteiten op momenten dat je weet dat je ze niet kunt waar maken (bv. vergaderingen).

  1. Kom van jullie eilandjes.

Ik zie het woonzorgcentrum als drie eilandjes die amper iets van elkaar afweten: het rusthuis, de assistentiewoningen en het dagcentrum. Gasten van het dagcentrum weten nauwelijks wat er op de andere eilandjes gebeurt. Ze weten ze vaak niet eens liggen. Ook het omgekeerde is het geval. Dat merk ik alvast bij de eerste pogingen om deze grenzen te doorbreken.

Maar ook het personeel praat blijkbaar niet met elkaar. Dat maak ik toch op uit het volgende: als ik in het dagcentrum wijs op een medische fout in het rusthuis, is de reactie van een begeleidster: “Daar hebben wij niets mee te maken.”

  1. Enkele suggesties om grenzen te doorbreken.
    1. Organiseer een opendeurdag voor de bewoners van het rusthuis en de assistentiewoningen en voor de gasten van het dagcentrum.
    2. Zorg voor veel meer grensoverschrijdende animatie. Waarom zou je niet alle activiteiten aan alle bewoners en gasten van alle afdelingen. Bied er eventueel twee tegelijk aan en laat hen kiezen.
      Dat vraagt natuurlijk wel meer overleg tussen de animatieteams en misschien wringt daar wel het schoentje.

Maximumfactuur?

Wie kan dit uitleggen?

Op een van de laatste consultaties bij de neuroloog kreeg ik amantadine voorgeschreven. Helaas moet dit in het buitenland besteld worden en wordt dit niet terugbetaald. Daarom valt dit buiten de maximumfactuur. Daar heb ik enkele vragen bij.

Wat is de betekenis van een maximumfactuur als sommige zaken er niet inzitten? Ik kan begrijpen dat “luxeproducten” er niet in thuishoren (cosmetica, dieetproducten …) maar als een geneesmiddel voorgeschreven wordt door een specialist voor de behandeling van een chronische ziekte, is dat toch geen luxeproduct. Ik heb als patiënt ook geen alternatief, ik kan niet kiezen tussen een terugbetaald en een niet-terugbetaald geneesmiddel?

Waarom moet ik als patiënt opdraaien voor de keuze om bepaalde producten terug te betalen en andere niet? Ik wil gewoon het beste medicijn en ik ga ervan uit dat mijn arts dit ook wil. Als mijn arts een – economisch – minder goede keuze maakt, moet de patiënt daar toch niet voor opdraaien.

Dit is een eerste kort spinsel waarbij ik probeer direct op een vraag, probleem, … uit het dagelijkse leven aankaart. Ik heb de bedoeling dit ook in de toekomst te doen. Je krijgt dus waarschijnlijk meer maar kortere spinsels. Ik noem dit flash-spinsels. Tussendoor blijf ik ook klassieke spinsels schrijven.

Patiënten zonder paperassen

Ik wil met dit spinsel twee dingen duidelijk maken. Ik wil in de eerst plaats een misverstand uit de wereld helpen dat blijkens de reacties ontstaan is na het spinsel met de vijftien waaromvragen. Nee, ik was niet ongelukkig op het moment dat ik dat spinsel schreef en nu ben ik nog minder ongelukkig. In feite heb k dat spinsel geschreven op aangeven van mensen die ik hoog acht. Wanneer dezen zeggen dat ik zeker met mijn spinsels moet voortdoen, vind ik dat ik niet alleen goed nieuws mag brengen en af en toe eens de vinger op de zere wond moet durven leggen.

Anderzijds was er vorige week op Radio één een dag aandacht voor “patiënten zonder paperassen” en ik denk dat ik daarover wel wat te zeggen heb. Daarom wil ik hier zeven van de vijftien waaromvragen herhalen maar nu wil ik er ook antwoorden bij geven.

  1. Waarom word ik financieel gestraft als ik om medische redenen ontslag neem? Waarom moet ik hiervoor ontslagen worden?

Als je in België de pech hebt om na een lange carrière ziek te worden, kan je niet zomaar stoppen. Ontslag nemen is geen optie want dat kost je een bom geld. Je moet dus ontslag vragen en daarmee je werkgever voor een moreel probleem stellen. Die kan je trouwens niet zomaar ontslaan en moet “medische overmacht” inroepen met bijhorende attesten en administratieve rompslomp. Waarom kan een chronische zieke niet eenvoudig ontslag nemen. Is hij al niet voldoende gestraft als hij moet stoppen met werken.

  1. Waarom moet een controlearts mij toestemming geven om vrijwilligerswerk te doen?

Officiële reden: om zeker te zijn dat je geen ongezond of gevaarlijk werk zou doen. Alsof een gezond persoon geen ongezond of gevaarlijk werk kan doen. Ik pleit voor het recht op vrijwilligerswerk zonder paperassen voor iedereen.

  1. Waarom zijn er überhaupt controleartsen nodig als ze toch alleen maar vaststellen wat een huisarts ook kan vaststellen?

Mijn voorstel: schaf af die rotzooi. En als de overheid haar medisch korps niet vertrouwt, kan ze toch ook een second opinion vragen bij een andere huisarts. Controleartsen zorgen niet alleen voor bijkomende lasten, ze gaan mijns inziens ook in tegen het principe van therapeutische vrijheid.

  1. Waarom heb ik drie (of vier) speciale formulieren nodig voor geneesmiddelen voor dezelfde ziekte?

Als je per patiënt registreert welke geneesmiddelen hij gebruikt, heb je toch alle informatie.

  1. Waarom krijg ik geen voorschriften voor voldoende geneesmiddelen tot de volgende consultatie?

Aangezien een chronische ziekte normaal niet verdwijnt, kan je er toch vanuit gaan dat ook de medicatie niet zal stoppen. Waarom dan ook niet werken met continue voorschriften.

  1. Waarom krijgt niet elke Parkinsonpatiënt minstens één onderzoek door de superviserende neuroloog?

Ik begrijp dat een universitair ziekenhuis ook een “educatieve” functie heeft maar één onderzoek is toch een absoluut minimum om een patiënt echt te leren kennen.

  1. Waarom vragen hulpverleners aan mij wat ze voor mij kunnen doen terwijl dat juist de vraag is die zij zouden moeten beantwoorden?

Een collega formuleert het zeer raak: “15 doet me denken aan de architect die op de vraag om advies over geschikte vloerbedekking antwoordt: “Welke had u graag gewild?”.”

De oplossing is nochtans eenvoudig: zorg voor een al dan niet digitaal zorgloket die iedere zorgbehoevende kan verwijzen naar de juiste diensten.

Niet ongelukkig, wel strijdvaardig.

Patiënten zonder paperassen

Ik wil met dit spinsel twee dingen duidelijk maken. Ik wil in de eerst plaats een misverstand uit de wereld helpen dat blijkens de reacties ontstaan is na het spinsel met de vijftien waaromvragen. Nee, ik was niet ongelukkig op het moment dat ik dat spinsel schreef en nu ben ik nog minder ongelukkig. In feite heb k dat spinsel geschreven op aangeven van mensen die ik hoog acht. Wanneer dezen zeggen dat ik zeker met mijn spinsels moet voortdoen, vind ik dat ik niet alleen goed nieuws mag brengen en af en toe eens de vinger op de zere wond moet durven leggen.

Anderzijds was er vorige week op Radio één een dag aandacht voor “patiënten zonder paperassen” en ik denk dat ik daarover wel wat te zeggen heb. Daarom wil ik hier zeven van de vijftien waaromvragen herhalen maar nu wil ik er ook antwoorden bij geven.

  1. Waarom word ik financieel gestraft als ik om medische redenen ontslag neem? Waarom moet ik hiervoor ontslagen worden?

Als je in België de pech hebt om na een lange carrière ziek te worden, kan je niet zomaar stoppen. Ontslag nemen is geen optie want dat kost je een bom geld. Je moet dus ontslag vragen en daarmee je werkgever voor een moreel probleem stellen. Die kan je trouwens niet zomaar ontslaan en moet “medische overmacht” inroepen met bijhorende attesten en administratieve rompslomp. Waarom kan een chronische zieke niet eenvoudig ontslag nemen. Is hij al niet voldoende gestraft als hij moet stoppen met werken.

  1. Waarom moet een controlearts mij toestemming geven om vrijwilligerswerk te doen?

Officiële reden: om zeker te zijn dat je geen ongezond of gevaarlijk werk zou doen. Alsof een gezond persoon geen ongezond of gevaarlijk werk kan doen. Ik pleit voor het reht op vrijwilligerswerk zonder paperassen voor iedereen.

  1. Waarom zijn er überhaupt controleartsen nodig als ze toch alleen maar vaststellen wat een huisarts ook kan vaststellen?

Mijn voorstel: schaf af die rotzooi. En als de overheid haar medisch korps niet vertrouwt, kan ze toch ook een second opinion vragen bij een andere huisarts. Controleartsen zorgen niet alleen voor bijkomende lasten, ze gaan mijns inziens ook in tegen het principe van therapeutische vrijheid.

  1. Waarom heb ik drie (of vier) speciale formulieren nodig voor geneesmiddelen voor dezelfde ziekte?

Als je per patiënt registreert welke geneesmiddelen hij gebruikt, heb je toch alle informatie.

  1. Waarom krijg ik geen voorschriften voor voldoende geneesmiddelen tot de volgende consultatie?

Aangezien een chronische ziekte normaal niet verdwijnt, kan je er toch vanuit gaan dat ook de medicatie niet zal stoppen. Waarom dan ook niet werken met continue voorschriften.

  1. Waarom krijgt niet elke Parkinsonpatiënt minstens één onderzoek door de superviserende neuroloog?

Ik begrijp dat een universitair ziekenhuis ook een “educatieve” functie heeft maar één onderzoek is toch een absoluut minimum om een patiënt echt te leren kennen.

  1. Waarom vragen hulpverleners aan mij wat ze voor mij kunnen doen terwijl dat juist de vraag is die zij zouden moeten beantwoorden?

Een collega formuleert het zeer raak: “15 doet me denken aan de architect die op de vraag om advies over geschikte vloerbedekking antwoordt: “Welke had u graag gewild?”.”

De oplossing is nochtans eenvoudig: zorg voor een al dan niet digitaal zorgloket die iedere zorgbehoevende kan verwijzen naar de juiste diensten.

Niet ongelukkig, wel strijdvaardig.

Patiënten zonder paperassen

Ik wil met dit spinsel twee dingen duidelijk maken. Ik wil in de eerst plaats een misverstand uit de wereld helpen dat blijkens de reacties ontstaan is na het spinsel met de vijftien waaromvragen. Nee, ik was niet ongelukkig op het moment dat ik dat spinsel schreef en nu ben ik nog minder ongelukkig. In feite heb k dat spinsel geschreven op aangeven van mensen die ik hoog acht. Wanneer dezen zeggen dat ik zeker met mijn spinsels moet voortdoen, vind ik dat ik niet alleen goed nieuws mag brengen en af en toe eens de vinger op de zere wond moet durven leggen.

Anderzijds was er vorige week op Radio één een dag aandacht voor “patiënten zonder paperassen” en ik denk dat ik daarover wel wat te zeggen heb. Daarom wil ik hier zeven van de vijftien waaromvragen herhalen maar nu wil ik er ook antwoorden bij geven.

  1. Waarom word ik financieel gestraft als ik om medische redenen ontslag neem? Waarom moet ik hiervoor ontslagen worden?

Als je in België de pech hebt om na een lange carrière ziek te worden, kan je niet zomaar stoppen. Ontslag nemen is geen optie want dat kost je een bom geld. Je moet dus ontslag vragen en daarmee je werkgever voor een moreel probleem stellen. Die kan je trouwens niet zomaar ontslaan en moet “medische overmacht” inroepen met bijhorende attesten en administratieve rompslomp. Waarom kan een chronische zieke niet eenvoudig ontslag nemen. Is hij al niet voldoende gestraft als hij moet stoppen met werken.

  1. Waarom moet een controlearts mij toestemming geven om vrijwilligerswerk te doen?

Officiële reden: om zeker te zijn dat je geen ongezond of gevaarlijk werk zou doen. Alsof een gezond persoon geen ongezond of gevaarlijk werk kan doen. Ik pleit voor het reht op vrijwilligerswerk zonder paperassen voor iedereen.

  1. Waarom zijn er überhaupt controleartsen nodig als ze toch alleen maar vaststellen wat een huisarts ook kan vaststellen?

Mijn voorstel: schaf af die rotzooi. En als de overheid haar medisch korps niet vertrouwt, kan ze toch ook een second opinion vragen bij een andere huisarts. Controleartsen zorgen niet alleen voor bijkomende lasten, ze gaan mijns inziens ook in tegen het principe van therapeutische vrijheid.

  1. Waarom heb ik drie (of vier) speciale formulieren nodig voor geneesmiddelen voor dezelfde ziekte?

Als je per patiënt registreert welke geneesmiddelen hij gebruikt, heb je toch alle informatie.

  1. Waarom krijg ik geen voorschriften voor voldoende geneesmiddelen tot de volgende consultatie?

Aangezien een chronische ziekte normaal niet verdwijnt, kan je er toch vanuit gaan dat ook de medicatie niet zal stoppen. Waarom dan ook niet werken met continue voorschriften.

  1. Waarom krijgt niet elke Parkinsonpatiënt minstens één onderzoek door de superviserende neuroloog?

Ik begrijp dat een universitair ziekenhuis ook een “educatieve” functie heeft maar één onderzoek is toch een absoluut minimum om een patiënt echt te leren kennen.

  1. Waarom vragen hulpverleners aan mij wat ze voor mij kunnen doen terwijl dat juist de vraag is die zij zouden moeten beantwoorden?

Een collega formuleert het zeer raak: “15 doet me denken aan de architect die op de vraag om advies over geschikte vloerbedekking antwoordt: “Welke had u graag gewild?”.”

De oplossing is nochtans eenvoudig: zorg voor een al dan niet digitaal zorgloket die iedere zorgbehoevende kan verwijzen naar de juiste diensten.

Niet ongelukkig, wel strijdvaardig.

Patiënten zonder paperassen

Ik wil met dit spinsel twee dingen duidelijk maken. Ik wil in de eerst plaats een misverstand uit de wereld helpen dat blijkens de reacties ontstaan is na het spinsel met de vijftien waaromvragen. Nee, ik was niet ongelukkig op het moment dat ik dat spinsel schreef en nu ben ik nog minder ongelukkig. In feite heb k dat spinsel geschreven op aangeven van mensen die ik hoog acht. Wanneer dezen zeggen dat ik zeker met mijn spinsels moet voortdoen, vind ik dat ik niet alleen goed nieuws mag brengen en af en toe eens de vinger op de zere wond moet durven leggen.

Anderzijds was er vorige week op Radio één een dag aandacht voor “patiënten zonder paperassen” en ik denk dat ik daarover wel wat te zeggen heb. Daarom wil ik hier zeven van de vijftien waaromvragen herhalen maar nu wil ik er ook antwoorden bij geven.

  1. Waarom word ik financieel gestraft als ik om medische redenen ontslag neem? Waarom moet ik hiervoor ontslagen worden?

Als je in België de pech hebt om na een lange carrière ziek te worden, kan je niet zomaar stoppen. Ontslag nemen is geen optie want dat kost je een bom geld. Je moet dus ontslag vragen en daarmee je werkgever voor een moreel probleem stellen. Die kan je trouwens niet zomaar ontslaan en moet “medische overmacht” inroepen met bijhorende attesten en administratieve rompslomp. Waarom kan een chronische zieke niet eenvoudig ontslag nemen. Is hij al niet voldoende gestraft als hij moet stoppen met werken.

  1. Waarom moet een controlearts mij toestemming geven om vrijwilligerswerk te doen?

Officiële reden: om zeker te zijn dat je geen ongezond of gevaarlijk werk zou doen. Alsof een gezond persoon geen ongezond of gevaarlijk werk kan doen. Ik pleit voor het reht op vrijwilligerswerk zonder paperassen voor iedereen.

  1. Waarom zijn er überhaupt controleartsen nodig als ze toch alleen maar vaststellen wat een huisarts ook kan vaststellen?

Mijn voorstel: schaf af die rotzooi. En als de overheid haar medisch korps niet vertrouwt, kan ze toch ook een second opinion vragen bij een andere huisarts. Controleartsen zorgen niet alleen voor bijkomende lasten, ze gaan mijns inziens ook in tegen het principe van therapeutische vrijheid.

  1. Waarom heb ik drie (of vier) speciale formulieren nodig voor geneesmiddelen voor dezelfde ziekte?

Als je per patiënt registreert welke geneesmiddelen hij gebruikt, heb je toch alle informatie.

  1. Waarom krijg ik geen voorschriften voor voldoende geneesmiddelen tot de volgende consultatie?

Aangezien een chronische ziekte normaal niet verdwijnt, kan je er toch vanuit gaan dat ook de medicatie niet zal stoppen. Waarom dan ook niet werken met continue voorschriften.

  1. Waarom krijgt niet elke Parkinsonpatiënt minstens één onderzoek door de superviserende neuroloog?

Ik begrijp dat een universitair ziekenhuis ook een “educatieve” functie heeft maar één onderzoek is toch een absoluut minimum om een patiënt echt te leren kennen.

  1. Waarom vragen hulpverleners aan mij wat ze voor mij kunnen doen terwijl dat juist de vraag is die zij zouden moeten beantwoorden?

Een collega formuleert het zeer raak: “15 doet me denken aan de architect die op de vraag om advies over geschikte vloerbedekking antwoordt: “Welke had u graag gewild?”.”

De oplossing is nochtans eenvoudig: zorg voor een al dan niet digitaal zorgloket die iedere zorgbehoevende kan verwijzen naar de juiste diensten.

Niet ongelukkig, wel strijdvaardig.

Patiënten zonder paperassen

Ik wil met dit spinsel twee dingen duidelijk maken. Ik wil in de eerst plaats een misverstand uit de wereld helpen dat blijkens de reacties ontstaan is na het spinsel met de vijftien waaromvragen. Nee, ik was niet ongelukkig op het moment dat ik dat spinsel schreef en nu ben ik nog minder ongelukkig. In feite heb k dat spinsel geschreven op aangeven van mensen die ik hoog acht. Wanneer dezen zeggen dat ik zeker met mijn spinsels moet voortdoen, vind ik dat ik niet alleen goed nieuws mag brengen en af en toe eens de vinger op de zere wond moet durven leggen.

Anderzijds was er vorige week op Radio één een dag aandacht voor “patiënten zonder paperassen” en ik denk dat ik daarover wel wat te zeggen heb. Daarom wil ik hier zeven van de vijftien waaromvragen herhalen maar nu wil ik er ook antwoorden bij geven.

  1. Waarom word ik financieel gestraft als ik om medische redenen ontslag neem? Waarom moet ik hiervoor ontslagen worden?

Als je in België de pech hebt om na een lange carrière ziek te worden, kan je niet zomaar stoppen. Ontslag nemen is geen optie want dat kost je een bom geld. Je moet dus ontslag vragen en daarmee je werkgever voor een moreel probleem stellen. Die kan je trouwens niet zomaar ontslaan en moet “medische overmacht” inroepen met bijhorende attesten en administratieve rompslomp. Waarom kan een chronische zieke niet eenvoudig ontslag nemen. Is hij al niet voldoende gestraft als hij moet stoppen met werken.

  1. Waarom moet een controlearts mij toestemming geven om vrijwilligerswerk te doen?

Officiële reden: om zeker te zijn dat je geen ongezond of gevaarlijk werk zou doen. Alsof een gezond persoon geen ongezond of gevaarlijk werk kan doen. Ik pleit voor het reht op vrijwilligerswerk zonder paperassen voor iedereen.

  1. Waarom zijn er überhaupt controleartsen nodig als ze toch alleen maar vaststellen wat een huisarts ook kan vaststellen?

Mijn voorstel: schaf af die rotzooi. En als de overheid haar medisch korps niet vertrouwt, kan ze toch ook een second opinion vragen bij een andere huisarts. Controleartsen zorgen niet alleen voor bijkomende lasten, ze gaan mijns inziens ook in tegen het principe van therapeutische vrijheid.

  1. Waarom heb ik drie (of vier) speciale formulieren nodig voor geneesmiddelen voor dezelfde ziekte?

Als je per patiënt registreert welke geneesmiddelen hij gebruikt, heb je toch alle informatie.

  1. Waarom krijg ik geen voorschriften voor voldoende geneesmiddelen tot de volgende consultatie?

Aangezien een chronische ziekte normaal niet verdwijnt, kan je er toch vanuit gaan dat ook de medicatie niet zal stoppen. Waarom dan ook niet werken met continue voorschriften.

  1. Waarom krijgt niet elke Parkinsonpatiënt minstens één onderzoek door de superviserende neuroloog?

Ik begrijp dat een universitair ziekenhuis ook een “educatieve” functie heeft maar één onderzoek is toch een absoluut minimum om een patiënt echt te leren kennen.

  1. Waarom vragen hulpverleners aan mij wat ze voor mij kunnen doen terwijl dat juist de vraag is die zij zouden moeten beantwoorden?

Een collega formuleert het zeer raak: “15 doet me denken aan de architect die op de vraag om advies over geschikte vloerbedekking antwoordt: “Welke had u graag gewild?”.”

De oplossing is nochtans eenvoudig: zorg voor een al dan niet digitaal zorgloket die iedere zorgbehoevende kan verwijzen naar de juiste diensten.

Niet ongelukkig, wel strijdvaardig.