Tagarchief: administratie

Twee jaar zonder Lucas

een blogitem van “Lucas For Life” doet me eraan herinneren dat Lucas al twee jaar van ons weggegaan is. Ook al heb ik het jongetje niet gekend, toch komen telkens weer tranen in m’n ogen als ik aan zijn overlijden terugdenk. Dan bekruipen me twee gedachten.

Enerzijds zet het mij aan om mijn strijd tegen de administratieve mistoestanden in de gezondheidssector verder te zetten. Zolang dat controleartsen geen tijd hebben om het belang van levensnoodzakelijke geneesmiddelen te onderzoeken maar wel tijd hebben om chronisch zieke patiënten elk jaar voor een nodeloos onderzoek op te roepen, zal ik deze strijd voortzetten.

Anderzijds vallen mijn ongemakken in het niet in vergelijking met het lijden van deze familie en doet de – Amerikaanse – actualiteit er ons aan denken dat we het kind niet met het badwater mogen weggooien. Wij leven nog altijd in een paradijs op het vlak van gezondheidszorg. Dat is een reden temeer om te blijven vechten tegen administratieve mistoestanden want het paradijs is nog niet perfect.

Conclusie van deze korte bedenking: dankzij Lucas zal ik blijven strijden tegen administratieve monsters maar ik besef goed dat wij gelukkig mogen zijn dat we niet in Amerika maar in Europa leven.

Maximumfactuur?

Wie kan dit uitleggen?

Op een van de laatste consultaties bij de neuroloog kreeg ik amantadine voorgeschreven. Helaas moet dit in het buitenland besteld worden en wordt dit niet terugbetaald. Daarom valt dit buiten de maximumfactuur. Daar heb ik enkele vragen bij.

Wat is de betekenis van een maximumfactuur als sommige zaken er niet inzitten? Ik kan begrijpen dat “luxeproducten” er niet in thuishoren (cosmetica, dieetproducten …) maar als een geneesmiddel voorgeschreven wordt door een specialist voor de behandeling van een chronische ziekte, is dat toch geen luxeproduct. Ik heb als patiënt ook geen alternatief, ik kan niet kiezen tussen een terugbetaald en een niet-terugbetaald geneesmiddel?

Waarom moet ik als patiënt opdraaien voor de keuze om bepaalde producten terug te betalen en andere niet? Ik wil gewoon het beste medicijn en ik ga ervan uit dat mijn arts dit ook wil. Als mijn arts een – economisch – minder goede keuze maakt, moet de patiënt daar toch niet voor opdraaien.

Dit is een eerste kort spinsel waarbij ik probeer direct op een vraag, probleem, … uit het dagelijkse leven aankaart. Ik heb de bedoeling dit ook in de toekomst te doen. Je krijgt dus waarschijnlijk meer maar kortere spinsels. Ik noem dit flash-spinsels. Tussendoor blijf ik ook klassieke spinsels schrijven.

Patiënten zonder paperassen

Ik wil met dit spinsel twee dingen duidelijk maken. Ik wil in de eerst plaats een misverstand uit de wereld helpen dat blijkens de reacties ontstaan is na het spinsel met de vijftien waaromvragen. Nee, ik was niet ongelukkig op het moment dat ik dat spinsel schreef en nu ben ik nog minder ongelukkig. In feite heb k dat spinsel geschreven op aangeven van mensen die ik hoog acht. Wanneer dezen zeggen dat ik zeker met mijn spinsels moet voortdoen, vind ik dat ik niet alleen goed nieuws mag brengen en af en toe eens de vinger op de zere wond moet durven leggen.

Anderzijds was er vorige week op Radio één een dag aandacht voor “patiënten zonder paperassen” en ik denk dat ik daarover wel wat te zeggen heb. Daarom wil ik hier zeven van de vijftien waaromvragen herhalen maar nu wil ik er ook antwoorden bij geven.

  1. Waarom word ik financieel gestraft als ik om medische redenen ontslag neem? Waarom moet ik hiervoor ontslagen worden?

Als je in België de pech hebt om na een lange carrière ziek te worden, kan je niet zomaar stoppen. Ontslag nemen is geen optie want dat kost je een bom geld. Je moet dus ontslag vragen en daarmee je werkgever voor een moreel probleem stellen. Die kan je trouwens niet zomaar ontslaan en moet “medische overmacht” inroepen met bijhorende attesten en administratieve rompslomp. Waarom kan een chronische zieke niet eenvoudig ontslag nemen. Is hij al niet voldoende gestraft als hij moet stoppen met werken.

  1. Waarom moet een controlearts mij toestemming geven om vrijwilligerswerk te doen?

Officiële reden: om zeker te zijn dat je geen ongezond of gevaarlijk werk zou doen. Alsof een gezond persoon geen ongezond of gevaarlijk werk kan doen. Ik pleit voor het recht op vrijwilligerswerk zonder paperassen voor iedereen.

  1. Waarom zijn er überhaupt controleartsen nodig als ze toch alleen maar vaststellen wat een huisarts ook kan vaststellen?

Mijn voorstel: schaf af die rotzooi. En als de overheid haar medisch korps niet vertrouwt, kan ze toch ook een second opinion vragen bij een andere huisarts. Controleartsen zorgen niet alleen voor bijkomende lasten, ze gaan mijns inziens ook in tegen het principe van therapeutische vrijheid.

  1. Waarom heb ik drie (of vier) speciale formulieren nodig voor geneesmiddelen voor dezelfde ziekte?

Als je per patiënt registreert welke geneesmiddelen hij gebruikt, heb je toch alle informatie.

  1. Waarom krijg ik geen voorschriften voor voldoende geneesmiddelen tot de volgende consultatie?

Aangezien een chronische ziekte normaal niet verdwijnt, kan je er toch vanuit gaan dat ook de medicatie niet zal stoppen. Waarom dan ook niet werken met continue voorschriften.

  1. Waarom krijgt niet elke Parkinsonpatiënt minstens één onderzoek door de superviserende neuroloog?

Ik begrijp dat een universitair ziekenhuis ook een “educatieve” functie heeft maar één onderzoek is toch een absoluut minimum om een patiënt echt te leren kennen.

  1. Waarom vragen hulpverleners aan mij wat ze voor mij kunnen doen terwijl dat juist de vraag is die zij zouden moeten beantwoorden?

Een collega formuleert het zeer raak: “15 doet me denken aan de architect die op de vraag om advies over geschikte vloerbedekking antwoordt: “Welke had u graag gewild?”.”

De oplossing is nochtans eenvoudig: zorg voor een al dan niet digitaal zorgloket die iedere zorgbehoevende kan verwijzen naar de juiste diensten.

Niet ongelukkig, wel strijdvaardig.

Patiënten zonder paperassen

Ik wil met dit spinsel twee dingen duidelijk maken. Ik wil in de eerst plaats een misverstand uit de wereld helpen dat blijkens de reacties ontstaan is na het spinsel met de vijftien waaromvragen. Nee, ik was niet ongelukkig op het moment dat ik dat spinsel schreef en nu ben ik nog minder ongelukkig. In feite heb k dat spinsel geschreven op aangeven van mensen die ik hoog acht. Wanneer dezen zeggen dat ik zeker met mijn spinsels moet voortdoen, vind ik dat ik niet alleen goed nieuws mag brengen en af en toe eens de vinger op de zere wond moet durven leggen.

Anderzijds was er vorige week op Radio één een dag aandacht voor “patiënten zonder paperassen” en ik denk dat ik daarover wel wat te zeggen heb. Daarom wil ik hier zeven van de vijftien waaromvragen herhalen maar nu wil ik er ook antwoorden bij geven.

  1. Waarom word ik financieel gestraft als ik om medische redenen ontslag neem? Waarom moet ik hiervoor ontslagen worden?

Als je in België de pech hebt om na een lange carrière ziek te worden, kan je niet zomaar stoppen. Ontslag nemen is geen optie want dat kost je een bom geld. Je moet dus ontslag vragen en daarmee je werkgever voor een moreel probleem stellen. Die kan je trouwens niet zomaar ontslaan en moet “medische overmacht” inroepen met bijhorende attesten en administratieve rompslomp. Waarom kan een chronische zieke niet eenvoudig ontslag nemen. Is hij al niet voldoende gestraft als hij moet stoppen met werken.

  1. Waarom moet een controlearts mij toestemming geven om vrijwilligerswerk te doen?

Officiële reden: om zeker te zijn dat je geen ongezond of gevaarlijk werk zou doen. Alsof een gezond persoon geen ongezond of gevaarlijk werk kan doen. Ik pleit voor het reht op vrijwilligerswerk zonder paperassen voor iedereen.

  1. Waarom zijn er überhaupt controleartsen nodig als ze toch alleen maar vaststellen wat een huisarts ook kan vaststellen?

Mijn voorstel: schaf af die rotzooi. En als de overheid haar medisch korps niet vertrouwt, kan ze toch ook een second opinion vragen bij een andere huisarts. Controleartsen zorgen niet alleen voor bijkomende lasten, ze gaan mijns inziens ook in tegen het principe van therapeutische vrijheid.

  1. Waarom heb ik drie (of vier) speciale formulieren nodig voor geneesmiddelen voor dezelfde ziekte?

Als je per patiënt registreert welke geneesmiddelen hij gebruikt, heb je toch alle informatie.

  1. Waarom krijg ik geen voorschriften voor voldoende geneesmiddelen tot de volgende consultatie?

Aangezien een chronische ziekte normaal niet verdwijnt, kan je er toch vanuit gaan dat ook de medicatie niet zal stoppen. Waarom dan ook niet werken met continue voorschriften.

  1. Waarom krijgt niet elke Parkinsonpatiënt minstens één onderzoek door de superviserende neuroloog?

Ik begrijp dat een universitair ziekenhuis ook een “educatieve” functie heeft maar één onderzoek is toch een absoluut minimum om een patiënt echt te leren kennen.

  1. Waarom vragen hulpverleners aan mij wat ze voor mij kunnen doen terwijl dat juist de vraag is die zij zouden moeten beantwoorden?

Een collega formuleert het zeer raak: “15 doet me denken aan de architect die op de vraag om advies over geschikte vloerbedekking antwoordt: “Welke had u graag gewild?”.”

De oplossing is nochtans eenvoudig: zorg voor een al dan niet digitaal zorgloket die iedere zorgbehoevende kan verwijzen naar de juiste diensten.

Niet ongelukkig, wel strijdvaardig.

Patiënten zonder paperassen

Ik wil met dit spinsel twee dingen duidelijk maken. Ik wil in de eerst plaats een misverstand uit de wereld helpen dat blijkens de reacties ontstaan is na het spinsel met de vijftien waaromvragen. Nee, ik was niet ongelukkig op het moment dat ik dat spinsel schreef en nu ben ik nog minder ongelukkig. In feite heb k dat spinsel geschreven op aangeven van mensen die ik hoog acht. Wanneer dezen zeggen dat ik zeker met mijn spinsels moet voortdoen, vind ik dat ik niet alleen goed nieuws mag brengen en af en toe eens de vinger op de zere wond moet durven leggen.

Anderzijds was er vorige week op Radio één een dag aandacht voor “patiënten zonder paperassen” en ik denk dat ik daarover wel wat te zeggen heb. Daarom wil ik hier zeven van de vijftien waaromvragen herhalen maar nu wil ik er ook antwoorden bij geven.

  1. Waarom word ik financieel gestraft als ik om medische redenen ontslag neem? Waarom moet ik hiervoor ontslagen worden?

Als je in België de pech hebt om na een lange carrière ziek te worden, kan je niet zomaar stoppen. Ontslag nemen is geen optie want dat kost je een bom geld. Je moet dus ontslag vragen en daarmee je werkgever voor een moreel probleem stellen. Die kan je trouwens niet zomaar ontslaan en moet “medische overmacht” inroepen met bijhorende attesten en administratieve rompslomp. Waarom kan een chronische zieke niet eenvoudig ontslag nemen. Is hij al niet voldoende gestraft als hij moet stoppen met werken.

  1. Waarom moet een controlearts mij toestemming geven om vrijwilligerswerk te doen?

Officiële reden: om zeker te zijn dat je geen ongezond of gevaarlijk werk zou doen. Alsof een gezond persoon geen ongezond of gevaarlijk werk kan doen. Ik pleit voor het reht op vrijwilligerswerk zonder paperassen voor iedereen.

  1. Waarom zijn er überhaupt controleartsen nodig als ze toch alleen maar vaststellen wat een huisarts ook kan vaststellen?

Mijn voorstel: schaf af die rotzooi. En als de overheid haar medisch korps niet vertrouwt, kan ze toch ook een second opinion vragen bij een andere huisarts. Controleartsen zorgen niet alleen voor bijkomende lasten, ze gaan mijns inziens ook in tegen het principe van therapeutische vrijheid.

  1. Waarom heb ik drie (of vier) speciale formulieren nodig voor geneesmiddelen voor dezelfde ziekte?

Als je per patiënt registreert welke geneesmiddelen hij gebruikt, heb je toch alle informatie.

  1. Waarom krijg ik geen voorschriften voor voldoende geneesmiddelen tot de volgende consultatie?

Aangezien een chronische ziekte normaal niet verdwijnt, kan je er toch vanuit gaan dat ook de medicatie niet zal stoppen. Waarom dan ook niet werken met continue voorschriften.

  1. Waarom krijgt niet elke Parkinsonpatiënt minstens één onderzoek door de superviserende neuroloog?

Ik begrijp dat een universitair ziekenhuis ook een “educatieve” functie heeft maar één onderzoek is toch een absoluut minimum om een patiënt echt te leren kennen.

  1. Waarom vragen hulpverleners aan mij wat ze voor mij kunnen doen terwijl dat juist de vraag is die zij zouden moeten beantwoorden?

Een collega formuleert het zeer raak: “15 doet me denken aan de architect die op de vraag om advies over geschikte vloerbedekking antwoordt: “Welke had u graag gewild?”.”

De oplossing is nochtans eenvoudig: zorg voor een al dan niet digitaal zorgloket die iedere zorgbehoevende kan verwijzen naar de juiste diensten.

Niet ongelukkig, wel strijdvaardig.

Patiënten zonder paperassen

Ik wil met dit spinsel twee dingen duidelijk maken. Ik wil in de eerst plaats een misverstand uit de wereld helpen dat blijkens de reacties ontstaan is na het spinsel met de vijftien waaromvragen. Nee, ik was niet ongelukkig op het moment dat ik dat spinsel schreef en nu ben ik nog minder ongelukkig. In feite heb k dat spinsel geschreven op aangeven van mensen die ik hoog acht. Wanneer dezen zeggen dat ik zeker met mijn spinsels moet voortdoen, vind ik dat ik niet alleen goed nieuws mag brengen en af en toe eens de vinger op de zere wond moet durven leggen.

Anderzijds was er vorige week op Radio één een dag aandacht voor “patiënten zonder paperassen” en ik denk dat ik daarover wel wat te zeggen heb. Daarom wil ik hier zeven van de vijftien waaromvragen herhalen maar nu wil ik er ook antwoorden bij geven.

  1. Waarom word ik financieel gestraft als ik om medische redenen ontslag neem? Waarom moet ik hiervoor ontslagen worden?

Als je in België de pech hebt om na een lange carrière ziek te worden, kan je niet zomaar stoppen. Ontslag nemen is geen optie want dat kost je een bom geld. Je moet dus ontslag vragen en daarmee je werkgever voor een moreel probleem stellen. Die kan je trouwens niet zomaar ontslaan en moet “medische overmacht” inroepen met bijhorende attesten en administratieve rompslomp. Waarom kan een chronische zieke niet eenvoudig ontslag nemen. Is hij al niet voldoende gestraft als hij moet stoppen met werken.

  1. Waarom moet een controlearts mij toestemming geven om vrijwilligerswerk te doen?

Officiële reden: om zeker te zijn dat je geen ongezond of gevaarlijk werk zou doen. Alsof een gezond persoon geen ongezond of gevaarlijk werk kan doen. Ik pleit voor het reht op vrijwilligerswerk zonder paperassen voor iedereen.

  1. Waarom zijn er überhaupt controleartsen nodig als ze toch alleen maar vaststellen wat een huisarts ook kan vaststellen?

Mijn voorstel: schaf af die rotzooi. En als de overheid haar medisch korps niet vertrouwt, kan ze toch ook een second opinion vragen bij een andere huisarts. Controleartsen zorgen niet alleen voor bijkomende lasten, ze gaan mijns inziens ook in tegen het principe van therapeutische vrijheid.

  1. Waarom heb ik drie (of vier) speciale formulieren nodig voor geneesmiddelen voor dezelfde ziekte?

Als je per patiënt registreert welke geneesmiddelen hij gebruikt, heb je toch alle informatie.

  1. Waarom krijg ik geen voorschriften voor voldoende geneesmiddelen tot de volgende consultatie?

Aangezien een chronische ziekte normaal niet verdwijnt, kan je er toch vanuit gaan dat ook de medicatie niet zal stoppen. Waarom dan ook niet werken met continue voorschriften.

  1. Waarom krijgt niet elke Parkinsonpatiënt minstens één onderzoek door de superviserende neuroloog?

Ik begrijp dat een universitair ziekenhuis ook een “educatieve” functie heeft maar één onderzoek is toch een absoluut minimum om een patiënt echt te leren kennen.

  1. Waarom vragen hulpverleners aan mij wat ze voor mij kunnen doen terwijl dat juist de vraag is die zij zouden moeten beantwoorden?

Een collega formuleert het zeer raak: “15 doet me denken aan de architect die op de vraag om advies over geschikte vloerbedekking antwoordt: “Welke had u graag gewild?”.”

De oplossing is nochtans eenvoudig: zorg voor een al dan niet digitaal zorgloket die iedere zorgbehoevende kan verwijzen naar de juiste diensten.

Niet ongelukkig, wel strijdvaardig.

Patiënten zonder paperassen

Ik wil met dit spinsel twee dingen duidelijk maken. Ik wil in de eerst plaats een misverstand uit de wereld helpen dat blijkens de reacties ontstaan is na het spinsel met de vijftien waaromvragen. Nee, ik was niet ongelukkig op het moment dat ik dat spinsel schreef en nu ben ik nog minder ongelukkig. In feite heb k dat spinsel geschreven op aangeven van mensen die ik hoog acht. Wanneer dezen zeggen dat ik zeker met mijn spinsels moet voortdoen, vind ik dat ik niet alleen goed nieuws mag brengen en af en toe eens de vinger op de zere wond moet durven leggen.

Anderzijds was er vorige week op Radio één een dag aandacht voor “patiënten zonder paperassen” en ik denk dat ik daarover wel wat te zeggen heb. Daarom wil ik hier zeven van de vijftien waaromvragen herhalen maar nu wil ik er ook antwoorden bij geven.

  1. Waarom word ik financieel gestraft als ik om medische redenen ontslag neem? Waarom moet ik hiervoor ontslagen worden?

Als je in België de pech hebt om na een lange carrière ziek te worden, kan je niet zomaar stoppen. Ontslag nemen is geen optie want dat kost je een bom geld. Je moet dus ontslag vragen en daarmee je werkgever voor een moreel probleem stellen. Die kan je trouwens niet zomaar ontslaan en moet “medische overmacht” inroepen met bijhorende attesten en administratieve rompslomp. Waarom kan een chronische zieke niet eenvoudig ontslag nemen. Is hij al niet voldoende gestraft als hij moet stoppen met werken.

  1. Waarom moet een controlearts mij toestemming geven om vrijwilligerswerk te doen?

Officiële reden: om zeker te zijn dat je geen ongezond of gevaarlijk werk zou doen. Alsof een gezond persoon geen ongezond of gevaarlijk werk kan doen. Ik pleit voor het reht op vrijwilligerswerk zonder paperassen voor iedereen.

  1. Waarom zijn er überhaupt controleartsen nodig als ze toch alleen maar vaststellen wat een huisarts ook kan vaststellen?

Mijn voorstel: schaf af die rotzooi. En als de overheid haar medisch korps niet vertrouwt, kan ze toch ook een second opinion vragen bij een andere huisarts. Controleartsen zorgen niet alleen voor bijkomende lasten, ze gaan mijns inziens ook in tegen het principe van therapeutische vrijheid.

  1. Waarom heb ik drie (of vier) speciale formulieren nodig voor geneesmiddelen voor dezelfde ziekte?

Als je per patiënt registreert welke geneesmiddelen hij gebruikt, heb je toch alle informatie.

  1. Waarom krijg ik geen voorschriften voor voldoende geneesmiddelen tot de volgende consultatie?

Aangezien een chronische ziekte normaal niet verdwijnt, kan je er toch vanuit gaan dat ook de medicatie niet zal stoppen. Waarom dan ook niet werken met continue voorschriften.

  1. Waarom krijgt niet elke Parkinsonpatiënt minstens één onderzoek door de superviserende neuroloog?

Ik begrijp dat een universitair ziekenhuis ook een “educatieve” functie heeft maar één onderzoek is toch een absoluut minimum om een patiënt echt te leren kennen.

  1. Waarom vragen hulpverleners aan mij wat ze voor mij kunnen doen terwijl dat juist de vraag is die zij zouden moeten beantwoorden?

Een collega formuleert het zeer raak: “15 doet me denken aan de architect die op de vraag om advies over geschikte vloerbedekking antwoordt: “Welke had u graag gewild?”.”

De oplossing is nochtans eenvoudig: zorg voor een al dan niet digitaal zorgloket die iedere zorgbehoevende kan verwijzen naar de juiste diensten.

Niet ongelukkig, wel strijdvaardig.

Vijftien maal “Waarom?”

  1. Waarom word ik financieel gestraft als ik om medische redenen ontslag neem? Waarom moet ik hiervoor ontslagen worden?
  2. Waarom moet een controlearts mij toestemming geven om vrijwilligerswerk te doen?
  3. Waarom zijn er überhaupt controleartsen nodig als ze toch alleen maar vaststellen wat een huisarts ook kan vaststellen?
  4. Waarom heb ik drie (of vier) speciale formulieren nodig voor geneesmiddelen voor dezelfde ziekte?
  5. Waarom krijg ik geen voorschriften voor voldoende geneesmiddelen tot de volgende consultatie?
  6. Waarom moet ik halverwege van kinesist veranderen en kan ik niet gewoon kine blijven volgen in het woonzorgcentrum?
  7. Waarom staat er in de bijsluiter van Prolopa niet duidelijk vermeld dat je het beter niet inneemt samen met een maaltijd?
  8. Waarom weten niet alle verpleegkundigen dat je Prolopa beter niet neemt samen met een maaltijd?
  9. Waarom wordt er in een woonzorgcentrum nog steeds Prolopa gegeven bij de maaltijd?
  10. Waarom merk ik bitter weinig van het overleg tussen neurologen en neurochirurgen op de dienst neurologie?
  11. Waarom moet ik eerst lijden na een mislukte bijsturing van de stimulator voor de stimulator wordt bijgestuurd door een specialist?
  12. Waarom worden er twee therapeutische aanpassingen die elkaar beïnvloeden gelijktijdig opgestart?
  13. Waarom krijgt niet elke Parkinsonpatiënt minstens één onderzoek door de superviserende neuroloog?
  14. Waarom kan iemand anoniem klacht indienen tegen nachtlawaai maar moet de “dader” wel zijn identiteit bekend maken?
  15. Waarom vragen hulpverleners aan mij wat ze voor mij kunnen doen terwijl dat juist de vraag is die zij zouden moeten beantwoorden?