Tagarchief: angst

Herinner je gisteren, droom van morgen, leef vandaag

Deze titel heb ik via Google gevonden en is blijkbaar ook de naam van een  Facebookpagina. Voor mij geeft hij perfect samen hoe ik in het leven probeer te staan en de ene dag lukt dat al wat beter als de andere.

Herinner je gisteren.

Of we dat nu graag willen of niet, wij kunnen het verleden niet meer veranderen. Wij kunnen het ook niet negeren, want zowel onze eigen persoon als de wereld waarin wij leven zijn gevormd in het verleden.

Hoe wordt onze persoonlijkheid gevormd? Dit zal wel voor altijd een mysterie blijven, zeker. De mogelijke antwoorden liggen ergens in een spectrum van mogelijkheden dat afgebakend wordt door de twee uitersten: het wordt volledig door de genen bepaald of het wordt volledig door de “omgeving” bepaald. Precies omdat er zo weinig van bekend is, wordt er zo veel onzin over verteld. Iedereen heeft zijn eigen mening die vaak gebaseerd is op een vaag aanvoelen en moeilijk de toets van de wetenschappelijke betrouwbaarheid kan doorstaan.

In feite maakt het niet zo veel uit waar de oorsprong van onze persoonlijkheid ligt, belangrijker is hoe we met die persoonlijkheid omgaan en hoe we die persoonlijkheid verder ontwikkelen. Ik ga er van uit dat je persoonlijkheid geen afgewerkt product is maar veeleer een werk dat constant “under construction” is en bij deze constructie kunnen we niet anders dan voortbouwen op wat er al staat.

Niet alleen wij worden bepaald door het verleden, dat geldt gewoonweg voor alles wat we rondom ons waarnemen. Het verleden is aanwezig in alles wat er is. Het heden is voor mij een momentopname van een oneindige situatie met oneindig veel veranderende elementen en elk element verandert op basis van zijn verleden.

Dat betekent nu ook weer niet dat ik het verleden zie als een fatalistisch gegeven waar we toch niets kunnen aan doen. Aan het verleden zelf kunnen we inderdaad niets doen maar we kunnen het verleden wel gebruiken om het heden en de toekomst te veranderen. Voorzichtige beheerders zullen het goede van het verleden trachten te bewaren en het slechte proberen te vermijden. Dit zijn de dienaars die Christus “laf en lamlendig” noemt. Ondernemende beheerders proberen het goede uit het verleden te verbeteren en proberen het slechte te verwijderen. Hen noemt Christus “goede en trouwe slaven”. Zonder akkoord te gaan met de reactie van Christus, durf ik toch te hopen beschouwd te kunnen worden als een “goede en trouwe slaaf”.

Terloops: Het bijbelfragment waar ik hier naar verwijs zou ook economen en sociale wetenschappers bekend moeten zijn. Het ligt aan de basis van het begrip “Mattheuseffect”, meer bepaald de volgende zin: “Want aan ieder die heeft, zal gegeven worden en wel overvloedig. Maar aan degene die niet heeft, zal zelfs nog ontnomen worden wat hij heeft.”

Droom van de toekomst

Zo vast het verleden is, zo onzeker de toekomst. Het verleden staat volledig vast, de toekomst moet nog volledig gemaakt worden. De afstand tussen twee uitersten kan moeilijk groter zijn dan de afstand tussen verleden en toekomst. Toch zijn ze beide even belangrijk om te kunnen leven in het heden.

Voor ik verder spreek over de toekomst en dromen wil ik even zeer duidelijk maken dat ik de toekomst niet verbind met eeuwig leven. Als ik over de toekomst spreek, bedoel ik expliciet een toekomst in dit bestaan. Ik spreek me niet uit over het bestaan van een bestaan na dit bestaan maar ik heb geen eeuwig leven nodig om dit leven zin te geven. Voor mij zijn eindigheid en zinloosheid geen synoniemen. Ik zoek naar de zin van het leven in dit eindig bestaan.

Dit betreft mijn toekomstvisie op persoonlijk vlak. Als ik dit egocentrisch standpunt verlaat, geloof ik wel degelijk in een leven na mijn dood. Nee, ik ga niet terugkrabbelen en terugkeren naar middeleeuwse mens- en wereldbeelden. Om het duidelijk te stellen: ik geloof in een leven na mijn dood. Ik zal het niet meemaken maar de aarde zal niet stoppen als mijn leven dat wel doet. In die zin is het wel zinvol – en zelfs goed – verder te kijken dan dit bestaan. Ik vind wel dat men soms meer bezig is met de wereld van onze kleinkinderen dan met de wereld van onze buren.

Ook al is het vooruitzicht eindig, toch blijf ik geloven in een toekomst want ik geloof wel degelijk dat we aan onze toekomst kunnen werken, maar dan wel een toekomst binnen de grenzen van dit bestaan. Ik hoop dan ook dat ik de kracht blijf behouden om vooruit te kijken. Ik vind het belangrijk om doelen te blijven stellen: geen doelen in de hemel maar doelen in dit eindige leven.

Leef vandaag

Precies omdat het leven eindig is, moeten we er vandaag aan beginnen. We moeten vandaag beginnen met de voorbereiding van morgen zodat we morgen geen spijt krijgen dat we het vandaag niet gedaan hebben. We kunnen morgen maar stappen vooruit zetten als we dat ook vandaag al gedaan hebben.

[…]wees wijs, zeef de wijn en tot een kort tijdsbestek
moet je je lange termijn inkorten. Terwijl wij praten ontsnapt de jaloerse
tijd: pluk de dag en reken zo min mogelijk op morgen

Horatius

Maak je dus niet bezorgd over de dag van morgen, want de dag van morgen zal zich wel bezorgd maken over zichzelf. Iedere dag heeft genoeg aan zijn eigen kwaad.

Matteüs 6, 34

There’s no place in this world where I’ll belong when I’m gone
And I won’t know the right from the wrong when I’m gone
And you won’t find me singin’ on this song when I’m gone
So I guess I’ll have to do it while I’m here

Phil Ochs

Als (Parkinson)patiënt

Is het nu mogelijk om deze levenshouding ook aan te nemen wanneer Parkinson om het hoekje komt kijken? Ik probeer dat in ieder geval en de ene dag lukt dat wat beter als de andere. Want onze vriend P. is meestal vergezeld van enkele zeer te duchten spoken.

Misschien wel het ergste spook is de onzekerheid. Het zicht op de toekomst is sowieso al beperkt door de eindigheid van het bestaan. Parkinson zorgt ervoor dat je geen afspraken kunt maken voor volgende week. Wat is dan de waarde van plannen op langere termijn? En toch durf ik lotgenoten de raad te geven: “Blijf dromen”. Ik heb ook enkele strategieën ontwikkeld om deze onzekerheid te counteren.

  • Blijf je concentreren op de richting, ook al heb je geen zicht op de eindbestemming.
  • Zet kleine stapjes indien mogelijk, vandaag nog als het kan. Als je elke dag één stapje kunt zetten, heb je na een week toch al zeven stappen in de juiste richting gezet.
  • Geniet van het leven. De reis is belangrijker dan het einddoel.

Je moet er natuurlijk ook rekening houden met de grillen van je lichaam: je fysieke draagkracht en je mobiliteit zijn beperkt. Doordat je veel minder buitenkomt, dreigt het gevaar geïsoleerd te geraken. Gelukkig zorgt ict en telecommunicatie ervoor dat de beperkte fysieke mobiliteit voor het grootste stuk wordt opgevangen door een haast onbeperkte informatiemobiliteit.

Parkinsonpatiënten moeten ook noodgedwongen leren leven met afwisselende periodes van activiteit en van quasi niets kunnen doen: de beruchte on- en off-periodes. Wat ik vooral als zeer frustrerend ervaar zijn enerzijds de onvoorspelbaarheid van de lengte van de off-periodes en het feit dat je wel wil maar bijna niets kunt doen. Daarom probeer ik de on-periodes zo optimaal mogelijk te benutten en probeer ik de off-periodes zo aangenaam mogelijk te maken door bij voorbeeld muziek op te zetten. Als ik toch tot niets anders in staat ben dan na te denken probeer ik dat op een constructieve manier te doen en tobben te vermijden.

Ook op psychisch vlak dreigen er gevaren. Ongeveer 40% van alle Parkinsonpatiënten krijgt wel eens te maken met serieuze angststoornissen. Gezien de ernst van de situatie is een rationele angst wel begrijpelijk en als je weet dat het biochemisch onevenwicht in de zenuwen zelf ook nog eens angstreacties veroorzaakt, versta je dat er niet veel extra meer nodig is om tot een echte stoornis te komen. Voorlopig heb ik mijn angsten wel onder controle. Alleen na een zware aanval van verkramping heb ik even last gehad van angstaanvallen maar die zijn voorlopig weggebleven. Ik hou dit wel in de gaten. Ik probeer ook wat extra voorzichtig te zijn bij het lopen in het donker. Ik zal al eens gemakkelijk een lamp extra aansteken en ik loop liever enkele tientallen meters verder als ik daarmee een onstabiele ondergrond kan vermijden.

Door te blijven dromen en door te blijven kijken naar de toekomst houd ik ook het spook van het fatalisme af. Ik blijf geloven in een toekomst en ik blijf verder stappen zetten in de richting van die toekomst. Ook al zal ik het einddoel nooit halen de reisweg was de moeite waard om niet te blijven stilstaan.

Dat ik nog altijd zo positief ingesteld ben, is ook jullie verdienste. Met jullie bedoel ik alle familieleden, buren en collega’s van de bibliotheken die mij van in het begin tot het einde constant blijven steunen zijn. Wees maar van één zaak zeker: ik zal jullie nooit vergeten. Mijn familie heeft mij recht gehouden in de moeilijkste omstandigheden, mijn buren zorgen door hun regelmatige bezoekjes voor een extra veiligheidsgevoel en de collega’s van de bibliotheken heb ik gedurende de hele reis naast mij gevoeld in goede en in slechte tijden, zowel wanneer ik bij hen in Arenberg of op Gasthuisberg ben als wanneer ik op kilometers afstand ben. Tot jullie allen zou ik nog het volgende willen vragen. Blijf doen wat jullie tot nu toe zo schitterend gedaan hebben: blijf mij beschouwen als jullie collega die er nog altijd bij hoort. Jullie bieden mij toekomstperspectief. Dankzij jullie kijk ik er nog altijd naar uit om terug te komen werken. Laten we samen zoeken naar oplossingen die uitgaan van de capaciteiten die ik nog heb en die rekening houden met de beperkingen die Parkinson mij oplegt. Laten we ook vandaag  beginnen te werken aan de oplossingen van morgen.