Tagarchief: buren

Tranen

Dinsdag 24 februari,

Gisterenmorgen is de veer gebroken. De opgekropte frustratie van de laatste weken barstte open in een tranenbui. Eergisteren was al een rotdag met in totaal meer dan vijf uur dystonie en gisteren begon al niet veel beter: na een periode van dystonie in de ochtend en daaropvolgend een periode van verlammende tremor bastte de buil open en liet ik mijn tranen de vrije loop. In eerste instantie waren dit tranen van pure frustratie: frustratie omdat je niet kan doen wat je wilt doen. Ik prijs mij gelukkig dat ik weet wat te doen als ik “on” ben maar het is daarom extra frustrerend als je dat niet kunt doen. Daarboven komt nog het vervelende gevoel van de tremor waardoor je nergens langer dan tien minuten kunt blijven zitten omdat je nergens comfortabel zit. Op “normale” dagen vergeet je die “off”-periode nog vrij snel bij de volgende ”on”-periode. Maar gisteren was het “wachten op Godot” en bleef de schakelaar op uit staan. Dit was misschien wel het ongelukkigste moment in jaren.

Ook in de namiddag hebben er nog traantjes gevloeid, tot tweemaal toe, maar dan waren het tranen van ontroering. Niet toevallig was het tweemaal tijdens een bezoek van een buurvrouw of -man. Wanneer de buurvrouw, tevens ook nicht, het verhaal vertelt van de jeugd van het vriendinnetje van haar zoon, besef ik pas hoe dankbaar ik mijn ouders ben en blijf omdat we mochten opgroeien in een warm nest. Een warm nest met grote vensters open op de wereld.

Met mijn buurman hebben we het nog maar eens over “gaan werken”. En ook nu weer moesten we vaststellen dat ik enorm geluk gehad heb om in deze groep mensen terecht te komen. Dat wordt alleen maar bevestigd door de unanieme steunbetuiging die ik van de hele groep van 2Bergen, twee bibliotheken, 35 personeelsleden, van hoog tot laag, heb mogen ontvangen.

Het is ook een enorme geruststelling te weten dat je werkgever voor de volle honderd percent kiest voor het welzijn van zijn werknemer – natuurlijk binnen de grenzen van het wettelijk en reglementair kader. Ik ben er voor honderd percent zeker van dat mijn “bazen” geen misbruik gaan maken van de situatie om mij te dumpen. In tegendeel, ik weet zeker dat ze er alles zullen aan doen om ervoor te zorgen dat ik, zoveel ik kan en zoveel ik wil, kan terugkeren naar 2Bergen.

Dat werd al aangetoond toen ik niet meer voltijds kon gaan werken. De keuze die toen gemaakt is voor de voor mij gunstigste oplossing is alleen mogelijk omdat mijn diensthoofd dat ook wou. De uitspraak van Hilde: “Dit is voor ons (de KU Leuven) de beste keuze maar die wil ik niet” zal ik nooit vergeten. Dat was haar “Fuck the system”, daar heeft zij gekozen voor de mens. Daar ligt voor mij het verschil tussen een goede manager en een echte grote leider. Echte grote leiders blijven de mens zien in het personeel dat ze moeten aansturen, ook in moeilijke tijden.

Als ik deze morgen wakker werd en me terug goed voelde in mijn vel, dacht ik terug aan de tranen van gisteren en bedacht ik dat ook dit een deel van mijn verhaal is. Daarom is mijn laatste spinsel voor D-day toch niet het allerlaatste geworden en krijgen jullie dit kleine extraatje. Als eerbetuiging aan alle mensen die mij van in het begin tot nu hebben gesteund en die mij van nu tot op het einde zullen blijven steunen. En ik hoop natuurlijk ook dat dit nog vele jaren zullen zijn.

Voor al mijn vrienden en vriendinnen

Parkinson heeft mij veel ongemak gegeven maar toch is er zelfs aan deze medaille een zeer mooie en goede kant. Ik besefte tot voor een half jaar niet hoeveel vrienden en vriendinnen ik heb.

Omdat ik weet dat deze spinsels vooral deze vrienden bereikt – daarom is dit voor mij zo belangrijk en noem ik dit een geweldig succes – richt ik mij in dit spinsel tot hen.

Beste vrienden en vriendinnen: broers, zussen, schoonbroers en schoonzussen, neven en nichten, buren, vrienden-collega’s van 2Bergen, van andere KU Leuven-bibliotheken en collega’s in Leiden, vrienden-collega’s gidsen, vrienden-lotgenoten, en alle andere vrienden die hier nog niet vermeld zijn.

Met deze tekst van een van jullie wil ik jullie nogmaals van harte bedanken voor alles wat jullie voor mij betekenden.

Mijn vriend of mijn vriendin,
Wat ben je enig en onvervangbaar
Geen zorg van miij is je te min
Je staat ongemerkt altijd klaar.

Mijn vriend of mijn vriendin,
je luistert of je praat
ik kan het goed met je vinden,
Precies of miijn handicap niet bestaat.

Mijn vriend of mijn vriendin,
Wat telt van jou elk spontaan gebaar!
Een echte vriend, een echte vriendin
Mijn waardering steeds waard.

Lut Moereels,

Aan deze woorden van dank wil ik mijn beste wensen voor 2016 toevoegen. Voor mij wordt het ongetwijfeld een belangrijk jaar ik hoop dat het voor jullie allen dat jullie even veel vriendschap en liefde krijgen als jullie aan mij gegeven hebt. Want liefde en informatie hebben één belangrijke eigenschap gemeen: het vermenigvuldigt zich door het te delen.

Groeten.

Lichtpunten in herfsttijd

Beste vrienden,

Ik wil even enkele positieve nieuwtjes de wereld insturen vooraleer jullie denken dat het allemaal kommer en kwel is hier in Pamel. Met mijn gezondheidssituatie is het gesteld als het weer: herfstig. Moeilijkere periodes zijn talrijker en langer als voordien en af en toe steekt er een “dystonische  storm” op.

Maar gelukkig worden deze dagen verlicht door enkele zeer heldere lichtpunten en wat mij het gelukkigst maakt, is vast te stellen dat jullie, mijn vrienden, zorgen voor deze welkome verlichting. Jullie zijn er inderdaad wanneer ik jullie het meeste nodig heb.

Vooreerst ben ik zeer gelukkig en zeer trots te mogen aankondigen dat mijn collega’s van 2Bergen op mijn voorstel zijn ingegaan en de kine-groep voor Parkinsonpatiënten Fit en Actief geselecteerd hebben als goed doel voor de succesvolle actie “Kennis per kilo”. Vrienden van 2Bergen, jullie bewijzen hier voor de zoveelste keer welke fantastische collega’s jullie zijn. Jullie blijven mij inderdaad elke dag steunen van op grote afstand en telkens wanneer we contact hebben, via telefoon, chat, mail, bezoekjes aan de twee bibs, … is dat een zeer hartelijk moment, een lichtflits die zeer lang blijft nazinderen, zoals de zon die ook licht blijft geven nadat ze achter de horizon is verdwenen.

In een tweede plaats ben ik blij dat een aanslepende kwestie uiteindelijk dan toch zal afgerond kunnen worden met de hulp van een collega gids van Leuven+ en dat mijn canvas in Pamel zal geraken. Met dank aan mijn persoonlijke gelegenheidskoerier, Filip. Ik zie dit ook als een bevestiging van de herstelde relatie met mijn vrienden van de Leuvens Gidsenbond. Ik had een tijd de indruk dat ik met het verlies van het contact met het echte gidswerk ook het contact met jullie aan het verliezen was, maar jullie reacties op mijn blogs bewijzen dat jullie mij niet vergeten zijn en ook daar ben ik zeer blij om.

Ik hoor ondertussen wel minder opbeurende geruchten over de toekomst van de Leuvense Gidsenbond. Vrienden collega’s gidsen van Leuven, wat er ook met de Gidsenbond gebeurt, ik blijf als gids van Leuven achter jullie staan. En al ben ik niet meer actief op het echte gidsenpodium: de straten en pleinen van Leuven, ik blijf mijn liefde voor deze stad verspreiden via digitale kanalen: Facebook en de “Leuvense Geschiedenissen”, het broertje van deze Wimsspinsels. Bij dezen wil ik jullie nog eens uitnodigen om zelf mee te werken aan de Leuvense Geschiedenissen. Dit kunnen jullie door mijn verhalen aan te vullen met bijkomende gegevens, actuele feiten, extra illustraties, … en door zelf jullie Leuvense geschiedenis te schrijven. Ik kijk er al naar uit de eerste gastbijdrage in mijn Leuvense Geschiedenissen te kunnen aankondigen. Alle verhalen van iedereen met een groot hart voor Leuven, en dus zeker ook van de gidsen van Leuven+, zijn welkom. Gidsen van Leuven+, wat er ook met de Gidsenbond en de LGB-krant gebeurt, jullie kunnen de “Leuvense Geschiedenissen” blijven gebruiken om informatie te delen met elkaar en met de buitenwereld.

En dan hebben we natuurlijk ook de start van mijn nieuwe “carrière” als wetenschappelijk journalist. De eerste ontmoeting met Lut, hoofdredactrice van VPL-magazine, was zeer vruchtbaar. Ik voel me ook zeer gesterkt door jullie motiverende reacties op een eerder spinsel. Jullie hebben blijkbaar hoge verwachtingen en ik zal dan ook mijn best doen om jullie hierin niet te ontgoochelen.

Uit het eerste overleg is al een duidelijk beeld gekomen van mijn mogelijke inbreng tot het tijdschrift. Enerzijds zal ik de kans krijgen om lotgenoten te wijzen op het belang van informatie in onze situatie en anderzijds zal ik mijn ervaring als informatiespecialist gebruiken om bronnen te checken, achtergrondinformatie te zoeken, nieuwsberichten te evalueren, publicaties ter beschikking te stellen, … waarbij ik ook reken op de prima dienstverlening van mijn collega’s van 2Bergen. Ik stel ook mijn ervaring met redactiewerk ter beschikking voor het nalezen van bijdragen en eventuele hulp bij het gebruik van internetcommunicatie.

Ik verwacht wel wat van dit nieuw project. Dit zal wel een deel van mijn actieve tijd, die sowieso al aan het slinken was, in beslag nemen. Daarom vermoed ik dat de tijd die ik kan besteden aan mijn blogactiviteiten een beetje zal gereduceerd worden. Ik hoop te kunnen komen tot een frequentie van één post per week voor de twee blogs samen.

Ten slotte wil ik dit spinsel gebruiken om mijn buren in Pamel nog eens expliciet te bedanken voor de steun die ze geboden hebben in de donkerste momenten van de voorbije weken. Zij waren er als ik ze echt nodig had. Het spreekwoord zegt: “Beter een goede buur dan een verre vriend” maar nog veel beter ben je met een goede vriend als buur. Zowel links als rechts van mij kan ik rekenen op zeer goede buren-vrienden. Lieve en Lieven, jullie zijn de beste buren die ik kan dromen.

Tot een volgend spinsel.

Wim.

Duizend maal welkom

Van een goede gastheer wordt verwacht dat hij bij elk bezoek zijn gasten welkom heet. Daarom zeg ik nu als gastheer van deze blog duizend maal welkom. Inderdaad, mijn spinsels zijn ondertussen al meer dan duizend maal bezocht en het aantal volgers kruipt stilletjes aan naar de honderd. Ik ben daar zeer blij mee. Niet zozeer de getallen verheugen mij maar vooral de vaststelling dat ik de mensen bereik die ik wilde bereiken en de positieve reacties van deze mensen maken mij ongelooflijk gelukkig.

In den beginne wou ik met deze blog vooral de collega’s van 2Bergen (Bibliotheken Gasthuisberg en Arenberg) bereiken. Deze blog was in de eerste plaats bedoeld als verderzetting van de mails waarmee ik de warme attenties beantwoordde die ik vanuit 2Bergen mocht ontvangen. Ik wou hen op de hoogte houden van mijn situatie en hen bedanken voor de hartelijkheid waarmee ze mij benaderden. Zij bleven mij altijd de indruk geven dat ik er nog bij hoor en dat doet zeer veel deugd. Ik ben ook enorm blij met de positieve reacties die ik uit die hoek opvang.

Ondertussen hebben ook collega’s van andere bibliotheken en leercentra, zelfs uit het buitenland, de weg naar de blog gevonden. Ik weet niet wie de 80 volgers zijn, en zeker niet wie de duizend bezoekers zijn, maar af en toe vang ik via Facebook of via een mailtje een reactie op en heb ik zo weet van enkele volgers. Ik ben zeer blij dat mijn spinsels ook Agora bereiken. Met dit leercentrum heb ik nu eenmaal een speciale historische band. Enerzijds heb ik vijftien à twintig jaar in dat gebouw gewerkt en anderzijds heb ik goede contacten met een deel van het kader omwille van een gemeenschappelijk verleden op de “schoolbanken” en op de werkplek. Een speciale groet aan onze Nederlandse collega’s die ik leren kennen heb bij een professionele uitwisseling acht jaar geleden en waarmee ik nu dankzij de “bemiddeling” van congresgangers terug contact heb gekregen.

Ondertussen heb ik ondervonden dat ook je blogs via Facebook extra in de picture worden geplaatst. Ik ben blij dat gidsen van Leuven+ (de nieuwe naam voor de Koninklijke Leuvense Gidsenbond) op die manier mijn blog gevonden hebben. Het doet zeer veel deugd te ondervinden dat ik ook in die groep vrienden heb die mij niet vergeten zijn. Voor mij zijn dit de Sociale Media op hun best: kanalen om mensen met elkaar in contact te brengen. Daarom ook welkom aan alle gidsen die dit lezen.

Maar ook alle andere lezers van deze spinsels zijn van harte welkom: familie en buren, bezoekers die hier via een andere blog terechtgekomen zijn, mensen die de spinsels via mond-aan-mond-reclame leren kennen hebben… Ik wil jullie allemaal een idee geven van wat ik denk, wat mij bezighoudt, wat Parkinson met mij doet… Ik probeer een volledig beeld te geven van wie ik ben, met mijn vreugdes en mijn verdriet, mijn zekerheden en mijn twijfels….

Aangezien mijn activiteit zich in verschillende werelden afspelen, het bibliotheekwereldje en het gidsenwereldje, Leuven, nog altijd mijn officiële woonplaats en Pamel, mijn privé-rustoord… zullen al deze werelden ook aan bod komen. Zo leren bibliothecarissen misschien ook iets van Leuven en gidsen iets van het bibliotheekwereldje en als het je niet interesseert, laat je het gewoon liggen. Ik heb thuis geleerd- of heb ik het gezien op tv – dat je niet moet opeten wat je niet zelf hebt opgeschept. Ik hoop wel dat er af en toe een spinseltje is dat je wel leuk, interessant, ontroerend… vindt.

Volgende keer kijk ik even in de nabije toekomst. Wat zijn mijn plannen voor de periode tot na de operatie en de herstelperiode. Wat daarna komt, zal afhangen van wat op 26 februari gebeurt. Ik kijk er met veel hoop, een klein beetje angst maar ook met veel vertrouwen naar uit.

Ik hoop dat jullie evenveel genoegen beleven aan het lezen van deze spinsels als ik aan het schrijven. Dat zal waarschijnlijk niet altijd lukken Denk dan maar: na regen komt zonneschijn.

Herinner je gisteren, droom van morgen, leef vandaag

Deze titel heb ik via Google gevonden en is blijkbaar ook de naam van een  Facebookpagina. Voor mij geeft hij perfect samen hoe ik in het leven probeer te staan en de ene dag lukt dat al wat beter als de andere.

Herinner je gisteren.

Of we dat nu graag willen of niet, wij kunnen het verleden niet meer veranderen. Wij kunnen het ook niet negeren, want zowel onze eigen persoon als de wereld waarin wij leven zijn gevormd in het verleden.

Hoe wordt onze persoonlijkheid gevormd? Dit zal wel voor altijd een mysterie blijven, zeker. De mogelijke antwoorden liggen ergens in een spectrum van mogelijkheden dat afgebakend wordt door de twee uitersten: het wordt volledig door de genen bepaald of het wordt volledig door de “omgeving” bepaald. Precies omdat er zo weinig van bekend is, wordt er zo veel onzin over verteld. Iedereen heeft zijn eigen mening die vaak gebaseerd is op een vaag aanvoelen en moeilijk de toets van de wetenschappelijke betrouwbaarheid kan doorstaan.

In feite maakt het niet zo veel uit waar de oorsprong van onze persoonlijkheid ligt, belangrijker is hoe we met die persoonlijkheid omgaan en hoe we die persoonlijkheid verder ontwikkelen. Ik ga er van uit dat je persoonlijkheid geen afgewerkt product is maar veeleer een werk dat constant “under construction” is en bij deze constructie kunnen we niet anders dan voortbouwen op wat er al staat.

Niet alleen wij worden bepaald door het verleden, dat geldt gewoonweg voor alles wat we rondom ons waarnemen. Het verleden is aanwezig in alles wat er is. Het heden is voor mij een momentopname van een oneindige situatie met oneindig veel veranderende elementen en elk element verandert op basis van zijn verleden.

Dat betekent nu ook weer niet dat ik het verleden zie als een fatalistisch gegeven waar we toch niets kunnen aan doen. Aan het verleden zelf kunnen we inderdaad niets doen maar we kunnen het verleden wel gebruiken om het heden en de toekomst te veranderen. Voorzichtige beheerders zullen het goede van het verleden trachten te bewaren en het slechte proberen te vermijden. Dit zijn de dienaars die Christus “laf en lamlendig” noemt. Ondernemende beheerders proberen het goede uit het verleden te verbeteren en proberen het slechte te verwijderen. Hen noemt Christus “goede en trouwe slaven”. Zonder akkoord te gaan met de reactie van Christus, durf ik toch te hopen beschouwd te kunnen worden als een “goede en trouwe slaaf”.

Terloops: Het bijbelfragment waar ik hier naar verwijs zou ook economen en sociale wetenschappers bekend moeten zijn. Het ligt aan de basis van het begrip “Mattheuseffect”, meer bepaald de volgende zin: “Want aan ieder die heeft, zal gegeven worden en wel overvloedig. Maar aan degene die niet heeft, zal zelfs nog ontnomen worden wat hij heeft.”

Droom van de toekomst

Zo vast het verleden is, zo onzeker de toekomst. Het verleden staat volledig vast, de toekomst moet nog volledig gemaakt worden. De afstand tussen twee uitersten kan moeilijk groter zijn dan de afstand tussen verleden en toekomst. Toch zijn ze beide even belangrijk om te kunnen leven in het heden.

Voor ik verder spreek over de toekomst en dromen wil ik even zeer duidelijk maken dat ik de toekomst niet verbind met eeuwig leven. Als ik over de toekomst spreek, bedoel ik expliciet een toekomst in dit bestaan. Ik spreek me niet uit over het bestaan van een bestaan na dit bestaan maar ik heb geen eeuwig leven nodig om dit leven zin te geven. Voor mij zijn eindigheid en zinloosheid geen synoniemen. Ik zoek naar de zin van het leven in dit eindig bestaan.

Dit betreft mijn toekomstvisie op persoonlijk vlak. Als ik dit egocentrisch standpunt verlaat, geloof ik wel degelijk in een leven na mijn dood. Nee, ik ga niet terugkrabbelen en terugkeren naar middeleeuwse mens- en wereldbeelden. Om het duidelijk te stellen: ik geloof in een leven na mijn dood. Ik zal het niet meemaken maar de aarde zal niet stoppen als mijn leven dat wel doet. In die zin is het wel zinvol – en zelfs goed – verder te kijken dan dit bestaan. Ik vind wel dat men soms meer bezig is met de wereld van onze kleinkinderen dan met de wereld van onze buren.

Ook al is het vooruitzicht eindig, toch blijf ik geloven in een toekomst want ik geloof wel degelijk dat we aan onze toekomst kunnen werken, maar dan wel een toekomst binnen de grenzen van dit bestaan. Ik hoop dan ook dat ik de kracht blijf behouden om vooruit te kijken. Ik vind het belangrijk om doelen te blijven stellen: geen doelen in de hemel maar doelen in dit eindige leven.

Leef vandaag

Precies omdat het leven eindig is, moeten we er vandaag aan beginnen. We moeten vandaag beginnen met de voorbereiding van morgen zodat we morgen geen spijt krijgen dat we het vandaag niet gedaan hebben. We kunnen morgen maar stappen vooruit zetten als we dat ook vandaag al gedaan hebben.

[…]wees wijs, zeef de wijn en tot een kort tijdsbestek
moet je je lange termijn inkorten. Terwijl wij praten ontsnapt de jaloerse
tijd: pluk de dag en reken zo min mogelijk op morgen

Horatius

Maak je dus niet bezorgd over de dag van morgen, want de dag van morgen zal zich wel bezorgd maken over zichzelf. Iedere dag heeft genoeg aan zijn eigen kwaad.

Matteüs 6, 34

There’s no place in this world where I’ll belong when I’m gone
And I won’t know the right from the wrong when I’m gone
And you won’t find me singin’ on this song when I’m gone
So I guess I’ll have to do it while I’m here

Phil Ochs

Als (Parkinson)patiënt

Is het nu mogelijk om deze levenshouding ook aan te nemen wanneer Parkinson om het hoekje komt kijken? Ik probeer dat in ieder geval en de ene dag lukt dat wat beter als de andere. Want onze vriend P. is meestal vergezeld van enkele zeer te duchten spoken.

Misschien wel het ergste spook is de onzekerheid. Het zicht op de toekomst is sowieso al beperkt door de eindigheid van het bestaan. Parkinson zorgt ervoor dat je geen afspraken kunt maken voor volgende week. Wat is dan de waarde van plannen op langere termijn? En toch durf ik lotgenoten de raad te geven: “Blijf dromen”. Ik heb ook enkele strategieën ontwikkeld om deze onzekerheid te counteren.

  • Blijf je concentreren op de richting, ook al heb je geen zicht op de eindbestemming.
  • Zet kleine stapjes indien mogelijk, vandaag nog als het kan. Als je elke dag één stapje kunt zetten, heb je na een week toch al zeven stappen in de juiste richting gezet.
  • Geniet van het leven. De reis is belangrijker dan het einddoel.

Je moet er natuurlijk ook rekening houden met de grillen van je lichaam: je fysieke draagkracht en je mobiliteit zijn beperkt. Doordat je veel minder buitenkomt, dreigt het gevaar geïsoleerd te geraken. Gelukkig zorgt ict en telecommunicatie ervoor dat de beperkte fysieke mobiliteit voor het grootste stuk wordt opgevangen door een haast onbeperkte informatiemobiliteit.

Parkinsonpatiënten moeten ook noodgedwongen leren leven met afwisselende periodes van activiteit en van quasi niets kunnen doen: de beruchte on- en off-periodes. Wat ik vooral als zeer frustrerend ervaar zijn enerzijds de onvoorspelbaarheid van de lengte van de off-periodes en het feit dat je wel wil maar bijna niets kunt doen. Daarom probeer ik de on-periodes zo optimaal mogelijk te benutten en probeer ik de off-periodes zo aangenaam mogelijk te maken door bij voorbeeld muziek op te zetten. Als ik toch tot niets anders in staat ben dan na te denken probeer ik dat op een constructieve manier te doen en tobben te vermijden.

Ook op psychisch vlak dreigen er gevaren. Ongeveer 40% van alle Parkinsonpatiënten krijgt wel eens te maken met serieuze angststoornissen. Gezien de ernst van de situatie is een rationele angst wel begrijpelijk en als je weet dat het biochemisch onevenwicht in de zenuwen zelf ook nog eens angstreacties veroorzaakt, versta je dat er niet veel extra meer nodig is om tot een echte stoornis te komen. Voorlopig heb ik mijn angsten wel onder controle. Alleen na een zware aanval van verkramping heb ik even last gehad van angstaanvallen maar die zijn voorlopig weggebleven. Ik hou dit wel in de gaten. Ik probeer ook wat extra voorzichtig te zijn bij het lopen in het donker. Ik zal al eens gemakkelijk een lamp extra aansteken en ik loop liever enkele tientallen meters verder als ik daarmee een onstabiele ondergrond kan vermijden.

Door te blijven dromen en door te blijven kijken naar de toekomst houd ik ook het spook van het fatalisme af. Ik blijf geloven in een toekomst en ik blijf verder stappen zetten in de richting van die toekomst. Ook al zal ik het einddoel nooit halen de reisweg was de moeite waard om niet te blijven stilstaan.

Dat ik nog altijd zo positief ingesteld ben, is ook jullie verdienste. Met jullie bedoel ik alle familieleden, buren en collega’s van de bibliotheken die mij van in het begin tot het einde constant blijven steunen zijn. Wees maar van één zaak zeker: ik zal jullie nooit vergeten. Mijn familie heeft mij recht gehouden in de moeilijkste omstandigheden, mijn buren zorgen door hun regelmatige bezoekjes voor een extra veiligheidsgevoel en de collega’s van de bibliotheken heb ik gedurende de hele reis naast mij gevoeld in goede en in slechte tijden, zowel wanneer ik bij hen in Arenberg of op Gasthuisberg ben als wanneer ik op kilometers afstand ben. Tot jullie allen zou ik nog het volgende willen vragen. Blijf doen wat jullie tot nu toe zo schitterend gedaan hebben: blijf mij beschouwen als jullie collega die er nog altijd bij hoort. Jullie bieden mij toekomstperspectief. Dankzij jullie kijk ik er nog altijd naar uit om terug te komen werken. Laten we samen zoeken naar oplossingen die uitgaan van de capaciteiten die ik nog heb en die rekening houden met de beperkingen die Parkinson mij oplegt. Laten we ook vandaag  beginnen te werken aan de oplossingen van morgen.