Tagarchief: controleartsen

Vijftien maal “Waarom?”

  1. Waarom word ik financieel gestraft als ik om medische redenen ontslag neem? Waarom moet ik hiervoor ontslagen worden?
  2. Waarom moet een controlearts mij toestemming geven om vrijwilligerswerk te doen?
  3. Waarom zijn er überhaupt controleartsen nodig als ze toch alleen maar vaststellen wat een huisarts ook kan vaststellen?
  4. Waarom heb ik drie (of vier) speciale formulieren nodig voor geneesmiddelen voor dezelfde ziekte?
  5. Waarom krijg ik geen voorschriften voor voldoende geneesmiddelen tot de volgende consultatie?
  6. Waarom moet ik halverwege van kinesist veranderen en kan ik niet gewoon kine blijven volgen in het woonzorgcentrum?
  7. Waarom staat er in de bijsluiter van Prolopa niet duidelijk vermeld dat je het beter niet inneemt samen met een maaltijd?
  8. Waarom weten niet alle verpleegkundigen dat je Prolopa beter niet neemt samen met een maaltijd?
  9. Waarom wordt er in een woonzorgcentrum nog steeds Prolopa gegeven bij de maaltijd?
  10. Waarom merk ik bitter weinig van het overleg tussen neurologen en neurochirurgen op de dienst neurologie?
  11. Waarom moet ik eerst lijden na een mislukte bijsturing van de stimulator voor de stimulator wordt bijgestuurd door een specialist?
  12. Waarom worden er twee therapeutische aanpassingen die elkaar beïnvloeden gelijktijdig opgestart?
  13. Waarom krijgt niet elke Parkinsonpatiënt minstens één onderzoek door de superviserende neuroloog?
  14. Waarom kan iemand anoniem klacht indienen tegen nachtlawaai maar moet de “dader” wel zijn identiteit bekend maken?
  15. Waarom vragen hulpverleners aan mij wat ze voor mij kunnen doen terwijl dat juist de vraag is die zij zouden moeten beantwoorden?

Kafka in België

Opgedragen aan Koning Lucas en zijn onwaarschijnlijk grootmoedige mama en papa.

Laten we dan ook beginnen met een voorbeeld genomen uit het wondermooie verhaal van Lucas for Life. Het verhaal is wondermooi, de werkelijkheid die ik nu vertel, is daarentegen hemeltergend. Deze mensen hebben in totaal meer dan een jaar moeten wachten op twee adviezen van controleartsen: bijna een half jaar op een eerste goedkeuring om erkend te worden als “kind met een handicap”. De chemobehandeling was bijna achter de rug. En meer dan tweehonderd dagen voor de goedkeuring van de terugbetaling van een geavanceerde therapie in Duitsland.

Daar hebben de dames en heren controleartsen geen tijd voor. Ze hebben wel tijd om elk jaar de mensen op controle te sturen om te bewijzen dat een geamputeerde arm er op één jaar niet is aangegroeid of dat een chronische of erfelijke ziekte op één jaar niet miraculeus genezen is. Mevrouw de minister, zulke controleartsen kunnen we missen als de pest!

Niemand kan weten of Lucas door een snellere behandeling een dag langer zou geleefd hebben of – wat belangrijker is – een dag langer gelukkig zou geweest zijn. Ze hebben hem de kans niet gegeven en dat is een regelrechte schande in een land dat zich een welzijnsstaat durft noemen. Uit eerbied voor Koning Lucas en al zijn lotgenootjes zal ik deze schande blijven bestrijden zolang ik leef.

Als je dit weet, begrijp je ook mijn scepsis als ik onze minister van Volksgezondheid een nieuw systeem hoor aankondigen om mensen die werkonbekwaam zijn te activeren. Daarvoor zal ze een dienst oprichten met … controleartsen!

Mevrouw de minister, mijnheer de ex-minister van administratieve vereenvoudiging, beste Maggie, beste Quickie, dit systeem bestaat al! Het heet progressieve tewerkstelling maar bijna niemand kent het omdat, zoals zo vaak in dit apenlandje niet verteld wordt wat mogelijk is. Waarom een nieuw systeem – met controleartsen die controleren wat huisartsen, bedrijfsartsen, … ook en veel beter kunnen controleren – oprichten en niet het bestaande systeem vereenvoudigen en vooral veel bekender maken? En Quickie, je zou het systeem al veel vereenvoudigen door ook hier die vermaledijde controleartsen af te schaffen en de controle over te laten aan de artsen die het korst bij de mensen staan: de huisartsen. Of vertrouwen jullie je eigen huisartsenkorps niet? Maggie zal het je graag horen zeggen.

En dan is het nu tijd voor zuivere Kafka. Gelezen in een folder uitgedeeld door de mutualiteit: “rechten zijn haalbaar en niet draagbaar.” Dit is ten eerste taal die de bevolking niet begrijpt, maar dat is misschien de bedoeling want anders zouden ze weten dat dit fundamenteel onrechtvaardig is. Eerst even uitleggen in verstaanbare taal wat er staat: Je moet zelf vragen waar je recht op hebt, als je het niet vraagt, krijg je het niet.

Dit is toch fundamenteel onrechtvaardig! Rechten moet je toch niet vragen. Rechten moet je gewoon krijgen. Je moet niet vragen om onderwijs te volgen, je moet toch niet gaan vragen of je je mening mag zeggen. Rechten die je niet krijgt en moet vragen zijn geen rechten maar gunsten. Misschien zit daar het kalf wel gebonden: als de mensen hun rechten niet meer moeten vragen, kunnen politici ze niet meer geven en dan valt een deel van hun dienstbetoon weg. Want België is het enige land dat ik ken waar politici stemmen kunnen winnen door aan hun burgers te geven waar ze gewoon recht op hebben en deze volksverlakkerij heeft ook nog een mooie naam: openbaar dienstbetoon.

Ik heb ook een folder tegengekomen waarin duidelijk staat geschreven dat hij is opgesteld in “juridische” taal omdat anders de nuancering verloren gaat. Met andere woorden, onze wetten zijn te ingewikkeld om ze aan de burgers uit te leggen. Dat betekent ook dat een van de belangrijkste rechtsprincipes gewoon niet te realiseren is: “iedereen wordt geacht de wet te  kennen” of in het latijn “Nemo censetur ignorar legem” want de wetgever geeft zelf toe dat zijn wetten niet te begrijpen zijn. Dit is toch nogmaals pure Kafka. Wij worden verondersteld wetten te kennen die niet te begrijpen zijn.

Ik denk dat met bovenstaande voorbeelden de ziekte voldoende gediagnostiseerd is. De remedie is voor mij zeer duidelijk: informatie. Er zijn in ons landje al veel te veel ministers en toch zou ik willen pleiten voor een bijkomend ministerie: een ministerie van informatie. Bij elke maatregel die wordt uitgevaardigd, zou er moeten nagedacht worden welke informatie nodig is en welke informatie moet gegeven worden. In België is zeer veel mogelijk. Wij hebben een fantastisch netwerk van sociale voorzieningen, steun aan zwakkeren, … maar de mensen weten het niet. Niet omdat ze te dom zijn, maar omdat ze niet geïnformeerd worden.

Nog één voorbeeld om dit te illustreren. Alle mutualiteiten bieden gratis een dienst Maatschappelijk werk aan. Ik kan uit ervaring spreken: die doen schitterend werk. Als je door ziekte in een moeilijke situatie terechtkomt, raad ik je aan onmiddellijk met deze dienst contact op te nemen. In feite zouden deze diensten moeten overspoeld worden door werk. Ik herhaal nog eens klaar en duidelijk: deze dienstverlening is GRATIS. Ik weet dat de mutualiteiten stilletjes aan ook proactief proberen te werken en op basis van signalen, bijvoorbeeld informatie van huisartsen, wachtlijsten van rust- en verzorgingstehuizen, … proberen mensen op te sporen voor wie hun diensten nuttig zouden kunnen zijn. Maar dat is mijns inziens nog veel te weinig. Waarom zou dit gewoon niet kunnen meegedeeld worden bij betaling van het jaarlijkse lidgeld.