Tagarchief: gidsen

Nieuwjaarswensen

In dit laatste spinsel van het jaar wil ik even terugkijken maar vooral vooruitkijken. Dit wordt mijn persoonlijke nieuwjaarsbrief met  mijn persoonlijke wensen voor 2017 en dat zijn er heel wat geworden: van zeer persoonlijke voornemens tot wensdromen voor de maatschappij, en alles wat daartussen ligt.

Als ik terugblik op het afgelopen jaar, wens ik voor mezelf vooral voortgaan op het elan van de tweede helft. Dan ben ik thuisgekomen in Leuven en heb daar ontdekt waar ik mijn echte  vrienden moet zoeken. En of ik ze gevonden heb! Ik hoop dat dat duidelijk geworden is in deze kolommen want dat is een van de belangrijkste doelstellingen van deze blog.

Ik hoop dat ik in 2017 ook kan afrekenen met de eerste helft van het vorig jaar. De betrokkenen weten wat hiervoor nodig is, en meer woorden ga ik daar niet aan vuil maken.

Maar laat ik vooral naar de toekomst kijken en beginnen met wensen uit te delen. De eerste gaan naar een ploeg die ik officieel verlaten heb: de collega’s van TweeBergen. Ik weiger van ex-collega’s te spreken want voor mij zullen het altijd collega’s blijven. Als ze de al geroemde collegiale sfeer kunnen bewaren, worden de leercentra niet alleen verzamelplaatsen van kennis (in opbouw) maar ook bakens van gezelligheid.

Ik hoop ook dat Hilde er nog maar eens in slaagt de vertrekkers, de ene nog verrassender dan de andere, te vervangen door collega’s die bekwaam en collegiaal zijn. Haar parcours op dit vlak is  ronduit verbluffend maar nu staat ze wel voor een zeer moeilijke klus: hét gezicht van de Arenbergbib vervangen. Maar met de hulp van de collega’s moet ook dit wel lukken.

Hier volgt mijn eerste voornemen: de collega’s van beide bibliotheken gaan me nog regelmatig terugzien. Ik ben er zeker van dat de ontvangst even hartelijk zal zijn als ze altijd geweest is. Zij kunnen me natuurlijk ook altijd blijven zorgen via deze blog. Dat geldt natuurlijk ook voor de vertrekkers.

De volgende groep die ik het allerbeste wil toewensen, zijn zij die me in mijn stad hebben opgevangen: mijn vrienden van Leuven+. Ik zal niemand kwetsen als ik zeg dat ons schip zich in zwaar water bevindt. Je kan volgens mij op twee manieren op crisissen als deze reageren. De gemakkelijkste oplossing is aan de kant blijven staan en schelden op de kapitein en zijn bemanning maar dat lost natuurlijk niets op. Ik hoop echter dat ik enkele vrienden vind die mee het roer willen in handen nemen en mee willen zoeken naar nieuwe wegen om eruit te geraken. Ik wil in ieder geval de sprong wagen.

Wat er ook van zij, ik blijf ook in 2017 voortwerken aan de werven die ik ben opgestart: de digitale bibliotheek op onze website, het dossier over de universiteit in de eenentwintigste eeuw, en alternatieve vormen om onze stad te tonen (causerieën, quizzen, surplacewandelingen, …). Voor de eerste werf heb ik de hulp van onze webmaster. Het ziet ernaar uit dat ik de tweede kan opstarten met een viertal collega’s – daar kunnen er nog wel enkele bij. De derde werf is een persoonlijk initiatief. Dit is mijn manier om toch te kunnen blijven gidsen. Het dagcentrum de Hertog van Brabant is hierbij mijn laboratorium.

Daarmee ben ik gekomen bij een nieuwe vriendenkring die ik het beste wil toewensen: de bezoekers van het dagcentrum de Hertog van Brabant en zijn personeel. Hen wens ik vooral veel plezier met mijn “Leuvense” activiteiten. Nore, Sophie, Kris en Moncy, jullie kunnen op mij als vrijwilliger rekenen niet alleen voor Leuvense animatie maar ook voor kleine taakjes zoals boodschapjes, een rolstoel duwen, een enkeling begeleiden bij een wandelingetje, …

Ik heb ook nog enkele wensen voor mijn lotgenoten, Parkinsonpatiënten. Voor hen wordt 2017 een beetje een feestjaar. In 1817 schreef dokter Parkinson zijn essay over de ziekte die veel later zijn naam kreeg. Dit is het ideale moment om “onze” ziekte bekend te maken, hopelijk met goede informatie en niet met desinformatie. Ik blijf me in ieder geval inzetten voor juiste informatie binnen de Vlaamse Parkinson Liga en voor informatievaardigere patiënten.

Ten slotte wens ik alle lezers van mijn spinsels en Leuvense geschiedenissen, trouwe volgers en occasionele bezoekers, waar ook in de wereld, het allerbeste voor 2017. Om welke reden je dit ook leest, ik hoop dat je de informatie krijgt die je zoekt. Telkens als ik de statistieken bekijk, ben ik verrast te zien waar mijn blogs terechtkomen. Die tweeduizend vijfhonderd lezers komen blijkbaar uit alle werelddelen of het zijn min of meer tijdelijke passanten. Ik blijf alvast mijn best doen jullie nieuwsgierigheid te blijven voeden.

Op verkenning door Wijgmaal

Wie nog niet weet wie mijn echte vrienden zijn, krijgt hier alvast een mooi voorbeeld.

Het begin van dit verhaal situeert zich enkele maanden geleden. Op een van mijn laatste verkenningen van Leuven loop ik aan de Kop van Kessel-Lo een collega-gids, Herman Verbrugge – nee, niet Markske van de Kampioenen – tegen het lijf. Wanneer ik hem vertel wat ik aan het doen ben, stelt hij me spontaan voor om samen “zijn” Wijgmaal te gaan verkennen. Dat was een buitenkans die ik niet mocht laten liggen want een betere gids voor het dorp van Remy kan je waarschijnlijk niet vinden.

Vandaag is het er dan van gekomen en nu weet ik het wel zeker: een betere gids van Wijgmaal kan je inderdaad niet vinden. Wij hebben twee uur in Wijgmaal rondgelopen en ik geloof dat we niemand zijn tegengekomen die Herman niet kende. En die man was dus twee uur mijn privégids in zijn dorp. Hij kent niet alleen de mensen, hij kent er ook de grote en de kleine geschiedenis van. Bovendien geloof ik niet dat er in Wijgmaal een socioculturele vereniging waarbij Herman niet betrokken (geweest) is. Met deze opvolger van Remy, met deze Helleputte van Wijgmaal heb ik dus twee uur mogen optrekken en dat was een zeer groot genoegen.

Dit zijn de vrienden die ik alleen in Leuven vind en daarom wil ik uit Leuven niet meer weg. Dit is ook het beste argument tegen een commerciële gidsenorganisatie. Ik kan me niet voorstellen dat ik in een organisatie als Leuven Leisure zo’n kans zou gekregen hebben. Die krijg je alleen in een vriendenkring en niet in een organisatie waarin je alleen maar een werknemer bent. Daarom ook doe ik hier nogmaals een warme oproep aan alle gidsen van Leuven+, laten we vooral vrienden blijven. Vriendschap en verbondenheid zijn de twee eigenschappen die ons uniek maken: vriendschap met elkaar en verbondenheid met Leuvense mensen en verenigingen. Dat moeten we koesteren.

Herman, ik kan je onmogelijk belonen om wat jij me deze voormiddag gegeven hebt. Het enige wat ik kan doen, is de informatie die jij me gegeven hebt, delen met alle vrienden van Leuven+. Vrienden van Leuven+, jullie zullen van deze verkenning zeker sporen terugvinden in toekomstige Leuvense Geschiedenissen en in de digitale bibliotheek op onze website. Als je ze daar leest, denk dan ook eens aan de ongelooflijke vriendschap waardoor dit mogelijk werd.

Ik word vrijwilliger

Ik heb gisteren zeer goed nieuws ontvangen. Na twee net-niet-ervaringen is de derde poging de goede gebleken. Bij de twee eerdere pogingen was er wel interesse maar wou men niet “investeren” in een vrijwilliger. Ik was wel de juiste persoon, maar niet op het juiste moment op de juiste plaats.

De plaats kan verrassend overkomen maar is in feite vrij logisch. Ik word vrijwilliger in De Hertog van Brabant, het dagcentrum van het Dijlehof. Daar zal ik meewerken aan de animatie voor de bezoekers van het dagcentrum. In feite verandert er niet zo veel. Ik ging al een keer in de week naar de Hertog van Brabant, als bezoeker, en organiseerde daar al enkele activiteiten (quiz, causerie, …) en ondersteunde al andere (winkelen, rolstoelen duwen, …) en ik zal dit blijven doen. Maar tot nu toe deed ik dat als – betalend – bezoeker en betaalde dus voor mijn eigen activiteiten en dat vond ik eigenlijk oneerlijk. Dit heb ik geschreven aan de directie van Dijlehof met het voorstel om als vrijwilliger te mogen doen wat ik nu doe en tot mijn grote blijdschap zijn ze me daarin gevolgd.

Ik ben daar zeer blij om niet in de eerste plaats omwille van het financiële aspect. Ik wil geen eurocent ontvangen voor mijn activiteiten maar nu moet ik er niet meer voor betalen. Ik zie het vooral als een appreciatie voor de inzet en het engagement die ik altijd getoond heb. Ik kan hen verzekeren dat dit engagement zeker niet zal verminderen. De steun van de directie zet me er toe aan er nog steviger in te vliegen.

Als ik uitga van een activiteit per maand, de andere weken zal ik meewerken aan andere activiteiten, heb ik nog voldoende activiteiten in petto voor minstens één jaar: genoeg vragen voor twee quizzen, vijf causerieën, vijf aangepaste uitstappen, drie museumbezoeken, …

Niet alleen ikzelf en de Hertog van Brabant maar ook mijn vrienden gidsen zullen ervan genieten. Ik beschouw mijn activiteiten voor het dagcentrum als laboratorium voor activiteiten die Leuven+ achteraf kan aanbieden aan andere groepen.

Mijn vrienden van de Vlaamse Parkinsonliga en andere Parkinsonvrienden moeten niet vrezen dat ik hen ga vergeten. Ik blijf me ook inzetten om mensen te informeren over de ziekte van Parkinson. Ik blijf trouwens ook kandidaat om op dat vlak vrijwilligerswerk te doen.

Kortom, ik zal me zeker niet vervelen.

Samen weten we meer dan ieder apart

Deze oproep verschijnt later in de Nieuwsbrief van Leuven+

Oproep (herhaling)

Beste vrienden,

Ik wil nog eens terugkomen op de oproepen die ik eerder plaatste. Daar is tot nu toe bitter weinig gereageerd. Ik wil hier toch de enkeling die gereageerd heeft toch van harte danken. Verder wil ik nog een poging doen om jullie toch wakker te schudden. Leuven+ of de Koninklijke Leuvens Gidsenbond kan alleen maar blijven bestaan als we allemaal samenwerken en samen leren. Samen weten we meer dan ieder apart.

Daarom verbaast het me dat niemand reageert als ik een voorstel doe om rond een specifiek thema samen te werken. Je kan bezwaarlijk zeggen dat het onderwerp niet relevant is. Is er in Leuven iets relevanter dan de universiteit? En wie durft er te zeggen dat hij over de universiteit alles weet. Die daag ik uit zijn score op de universiteitsquiz bekend te maken. Ik hoor alvast nog veel te veel onzin over de universiteit vertellen. Daarom herhaal ik mijn oproep: wie mee informatie wil zoeken over de huidige universiteit, mag mij iets laten weten (wimvist@gmail.com).

Ook op de andere oproepen is bijna niet gereageerd maar daarvoor kon ik gelukkig rekenen op de inzet van onze onvolprezen webmaster Wim (de gelijkenis is puur toevallig) Obbels. Samen bereiden we een vernieuwing en uitbreiding van de website voor die zowel een digitale bibliotheek als een nieuwe vorm van wandelingen voorbereiden zal inhouden. Wie nieuwsgierig is, kan al eens op de website gaan kijken. Er is al een eerste aanzet gegeven. Wie verder wil meewerken, mag zich natuurlijk ook melden. Wij kunnen alle hulp gebruiken.

Eindelijk nog eens gratis

Gisteren heeft het Leuvense publiek eindelijk nog eens kunnen genieten van een gratis Ken-Uw-Stad-wandeling en het publiek heeft dit duidelijk geapprecieerd: meer dan honderdtwintig personen voor twee gidsen! Gelukkig konden zij die niet op voorhand hadden ingeschreven rekenen op Jo die zonder problemen meer dan tachtig mensen kon boeien van begin tot einde. Het applaus aan het einde was dan ook oververdiend.

Dat zou ik niet durven zeggen van het kleine applausje dat klonk toen Jo zei dat deze gratis wandeling er kwam dankzij de stad. Ik kan moeilijk mee applaudisseren uit dank voor één gratis wandeling ter vervanging van veertien gratis wandelingen die ze het Leuvense publiek hebben afgepakt. Het zal wel typisch voor een politieker zijn dat schepen Vansina dit zo durft voor te stellen in een laat antwoord op mijn open brief van mei 2016. Dirk, vind je nu echt dat één gratis gidsbeurt (de andere gidsbeurt was sowieso voorzien in het kader van het Utopiafestival) kan dienen om tachtig rondleidingen te compenseren die je het Leuvense publiek hebt afgepakt. Ik herhaal hier nogmaals: je hebt niet zo zeer Leuven+ (de Koninklijke Leuvense Gidsenbond) bedrogen, je hebt in de eerste plaats het Leuvense publiek in de steek gelaten. Ik hoop dat dit publiek dit niet vergeet in het stemhokje bij de volgende gemeenteraadsverkiezingen Ik zal het alvast niet vergeten zijn.

Maar laat dat de pret niet bederven. De wandeling zelf was schitterend. Ondanks de ondankbare omstandigheden wist Jo bijna honderd toeschouwers twee uur lang te boeien met een boeiend verhaal, gebracht met de nodige humor (Vives woonde recht tegenover de Inno). Ik denk dat niet een persoon heeft afgehaakt. Gelukkig beschikt Jo over een ideale gidsenstem die alleen naar het einde toe tekenen van vermoeidheid toonde. Ik hoop voor hem dat hij die avond echt kon zwijgen tijdens de visite bij zijn moeder.

En een kort persoonlijk contact met Jo heeft me extra gelukkig gemaakt. Hij heeft me duidelijk laten verstaan dat mijn oproep voor een Parkinsonactiviteit is aangekomen. Hij zou het zeker doorgeven aan het bestuur. Natuurlijk moet er nog nagedacht worden over de invulling maar hij is het idee in elk geval al goed gezind. Dan volgt de rest wel.