Tagarchief: zorgtraject

Patiënten zonder paperassen

Ik wil met dit spinsel twee dingen duidelijk maken. Ik wil in de eerst plaats een misverstand uit de wereld helpen dat blijkens de reacties ontstaan is na het spinsel met de vijftien waaromvragen. Nee, ik was niet ongelukkig op het moment dat ik dat spinsel schreef en nu ben ik nog minder ongelukkig. In feite heb k dat spinsel geschreven op aangeven van mensen die ik hoog acht. Wanneer dezen zeggen dat ik zeker met mijn spinsels moet voortdoen, vind ik dat ik niet alleen goed nieuws mag brengen en af en toe eens de vinger op de zere wond moet durven leggen.

Anderzijds was er vorige week op Radio één een dag aandacht voor “patiënten zonder paperassen” en ik denk dat ik daarover wel wat te zeggen heb. Daarom wil ik hier zeven van de vijftien waaromvragen herhalen maar nu wil ik er ook antwoorden bij geven.

  1. Waarom word ik financieel gestraft als ik om medische redenen ontslag neem? Waarom moet ik hiervoor ontslagen worden?

Als je in België de pech hebt om na een lange carrière ziek te worden, kan je niet zomaar stoppen. Ontslag nemen is geen optie want dat kost je een bom geld. Je moet dus ontslag vragen en daarmee je werkgever voor een moreel probleem stellen. Die kan je trouwens niet zomaar ontslaan en moet “medische overmacht” inroepen met bijhorende attesten en administratieve rompslomp. Waarom kan een chronische zieke niet eenvoudig ontslag nemen. Is hij al niet voldoende gestraft als hij moet stoppen met werken.

  1. Waarom moet een controlearts mij toestemming geven om vrijwilligerswerk te doen?

Officiële reden: om zeker te zijn dat je geen ongezond of gevaarlijk werk zou doen. Alsof een gezond persoon geen ongezond of gevaarlijk werk kan doen. Ik pleit voor het recht op vrijwilligerswerk zonder paperassen voor iedereen.

  1. Waarom zijn er überhaupt controleartsen nodig als ze toch alleen maar vaststellen wat een huisarts ook kan vaststellen?

Mijn voorstel: schaf af die rotzooi. En als de overheid haar medisch korps niet vertrouwt, kan ze toch ook een second opinion vragen bij een andere huisarts. Controleartsen zorgen niet alleen voor bijkomende lasten, ze gaan mijns inziens ook in tegen het principe van therapeutische vrijheid.

  1. Waarom heb ik drie (of vier) speciale formulieren nodig voor geneesmiddelen voor dezelfde ziekte?

Als je per patiënt registreert welke geneesmiddelen hij gebruikt, heb je toch alle informatie.

  1. Waarom krijg ik geen voorschriften voor voldoende geneesmiddelen tot de volgende consultatie?

Aangezien een chronische ziekte normaal niet verdwijnt, kan je er toch vanuit gaan dat ook de medicatie niet zal stoppen. Waarom dan ook niet werken met continue voorschriften.

  1. Waarom krijgt niet elke Parkinsonpatiënt minstens één onderzoek door de superviserende neuroloog?

Ik begrijp dat een universitair ziekenhuis ook een “educatieve” functie heeft maar één onderzoek is toch een absoluut minimum om een patiënt echt te leren kennen.

  1. Waarom vragen hulpverleners aan mij wat ze voor mij kunnen doen terwijl dat juist de vraag is die zij zouden moeten beantwoorden?

Een collega formuleert het zeer raak: “15 doet me denken aan de architect die op de vraag om advies over geschikte vloerbedekking antwoordt: “Welke had u graag gewild?”.”

De oplossing is nochtans eenvoudig: zorg voor een al dan niet digitaal zorgloket die iedere zorgbehoevende kan verwijzen naar de juiste diensten.

Niet ongelukkig, wel strijdvaardig.

Patiënten zonder paperassen

Ik wil met dit spinsel twee dingen duidelijk maken. Ik wil in de eerst plaats een misverstand uit de wereld helpen dat blijkens de reacties ontstaan is na het spinsel met de vijftien waaromvragen. Nee, ik was niet ongelukkig op het moment dat ik dat spinsel schreef en nu ben ik nog minder ongelukkig. In feite heb k dat spinsel geschreven op aangeven van mensen die ik hoog acht. Wanneer dezen zeggen dat ik zeker met mijn spinsels moet voortdoen, vind ik dat ik niet alleen goed nieuws mag brengen en af en toe eens de vinger op de zere wond moet durven leggen.

Anderzijds was er vorige week op Radio één een dag aandacht voor “patiënten zonder paperassen” en ik denk dat ik daarover wel wat te zeggen heb. Daarom wil ik hier zeven van de vijftien waaromvragen herhalen maar nu wil ik er ook antwoorden bij geven.

  1. Waarom word ik financieel gestraft als ik om medische redenen ontslag neem? Waarom moet ik hiervoor ontslagen worden?

Als je in België de pech hebt om na een lange carrière ziek te worden, kan je niet zomaar stoppen. Ontslag nemen is geen optie want dat kost je een bom geld. Je moet dus ontslag vragen en daarmee je werkgever voor een moreel probleem stellen. Die kan je trouwens niet zomaar ontslaan en moet “medische overmacht” inroepen met bijhorende attesten en administratieve rompslomp. Waarom kan een chronische zieke niet eenvoudig ontslag nemen. Is hij al niet voldoende gestraft als hij moet stoppen met werken.

  1. Waarom moet een controlearts mij toestemming geven om vrijwilligerswerk te doen?

Officiële reden: om zeker te zijn dat je geen ongezond of gevaarlijk werk zou doen. Alsof een gezond persoon geen ongezond of gevaarlijk werk kan doen. Ik pleit voor het reht op vrijwilligerswerk zonder paperassen voor iedereen.

  1. Waarom zijn er überhaupt controleartsen nodig als ze toch alleen maar vaststellen wat een huisarts ook kan vaststellen?

Mijn voorstel: schaf af die rotzooi. En als de overheid haar medisch korps niet vertrouwt, kan ze toch ook een second opinion vragen bij een andere huisarts. Controleartsen zorgen niet alleen voor bijkomende lasten, ze gaan mijns inziens ook in tegen het principe van therapeutische vrijheid.

  1. Waarom heb ik drie (of vier) speciale formulieren nodig voor geneesmiddelen voor dezelfde ziekte?

Als je per patiënt registreert welke geneesmiddelen hij gebruikt, heb je toch alle informatie.

  1. Waarom krijg ik geen voorschriften voor voldoende geneesmiddelen tot de volgende consultatie?

Aangezien een chronische ziekte normaal niet verdwijnt, kan je er toch vanuit gaan dat ook de medicatie niet zal stoppen. Waarom dan ook niet werken met continue voorschriften.

  1. Waarom krijgt niet elke Parkinsonpatiënt minstens één onderzoek door de superviserende neuroloog?

Ik begrijp dat een universitair ziekenhuis ook een “educatieve” functie heeft maar één onderzoek is toch een absoluut minimum om een patiënt echt te leren kennen.

  1. Waarom vragen hulpverleners aan mij wat ze voor mij kunnen doen terwijl dat juist de vraag is die zij zouden moeten beantwoorden?

Een collega formuleert het zeer raak: “15 doet me denken aan de architect die op de vraag om advies over geschikte vloerbedekking antwoordt: “Welke had u graag gewild?”.”

De oplossing is nochtans eenvoudig: zorg voor een al dan niet digitaal zorgloket die iedere zorgbehoevende kan verwijzen naar de juiste diensten.

Niet ongelukkig, wel strijdvaardig.

Patiënten zonder paperassen

Ik wil met dit spinsel twee dingen duidelijk maken. Ik wil in de eerst plaats een misverstand uit de wereld helpen dat blijkens de reacties ontstaan is na het spinsel met de vijftien waaromvragen. Nee, ik was niet ongelukkig op het moment dat ik dat spinsel schreef en nu ben ik nog minder ongelukkig. In feite heb k dat spinsel geschreven op aangeven van mensen die ik hoog acht. Wanneer dezen zeggen dat ik zeker met mijn spinsels moet voortdoen, vind ik dat ik niet alleen goed nieuws mag brengen en af en toe eens de vinger op de zere wond moet durven leggen.

Anderzijds was er vorige week op Radio één een dag aandacht voor “patiënten zonder paperassen” en ik denk dat ik daarover wel wat te zeggen heb. Daarom wil ik hier zeven van de vijftien waaromvragen herhalen maar nu wil ik er ook antwoorden bij geven.

  1. Waarom word ik financieel gestraft als ik om medische redenen ontslag neem? Waarom moet ik hiervoor ontslagen worden?

Als je in België de pech hebt om na een lange carrière ziek te worden, kan je niet zomaar stoppen. Ontslag nemen is geen optie want dat kost je een bom geld. Je moet dus ontslag vragen en daarmee je werkgever voor een moreel probleem stellen. Die kan je trouwens niet zomaar ontslaan en moet “medische overmacht” inroepen met bijhorende attesten en administratieve rompslomp. Waarom kan een chronische zieke niet eenvoudig ontslag nemen. Is hij al niet voldoende gestraft als hij moet stoppen met werken.

  1. Waarom moet een controlearts mij toestemming geven om vrijwilligerswerk te doen?

Officiële reden: om zeker te zijn dat je geen ongezond of gevaarlijk werk zou doen. Alsof een gezond persoon geen ongezond of gevaarlijk werk kan doen. Ik pleit voor het reht op vrijwilligerswerk zonder paperassen voor iedereen.

  1. Waarom zijn er überhaupt controleartsen nodig als ze toch alleen maar vaststellen wat een huisarts ook kan vaststellen?

Mijn voorstel: schaf af die rotzooi. En als de overheid haar medisch korps niet vertrouwt, kan ze toch ook een second opinion vragen bij een andere huisarts. Controleartsen zorgen niet alleen voor bijkomende lasten, ze gaan mijns inziens ook in tegen het principe van therapeutische vrijheid.

  1. Waarom heb ik drie (of vier) speciale formulieren nodig voor geneesmiddelen voor dezelfde ziekte?

Als je per patiënt registreert welke geneesmiddelen hij gebruikt, heb je toch alle informatie.

  1. Waarom krijg ik geen voorschriften voor voldoende geneesmiddelen tot de volgende consultatie?

Aangezien een chronische ziekte normaal niet verdwijnt, kan je er toch vanuit gaan dat ook de medicatie niet zal stoppen. Waarom dan ook niet werken met continue voorschriften.

  1. Waarom krijgt niet elke Parkinsonpatiënt minstens één onderzoek door de superviserende neuroloog?

Ik begrijp dat een universitair ziekenhuis ook een “educatieve” functie heeft maar één onderzoek is toch een absoluut minimum om een patiënt echt te leren kennen.

  1. Waarom vragen hulpverleners aan mij wat ze voor mij kunnen doen terwijl dat juist de vraag is die zij zouden moeten beantwoorden?

Een collega formuleert het zeer raak: “15 doet me denken aan de architect die op de vraag om advies over geschikte vloerbedekking antwoordt: “Welke had u graag gewild?”.”

De oplossing is nochtans eenvoudig: zorg voor een al dan niet digitaal zorgloket die iedere zorgbehoevende kan verwijzen naar de juiste diensten.

Niet ongelukkig, wel strijdvaardig.

Patiënten zonder paperassen

Ik wil met dit spinsel twee dingen duidelijk maken. Ik wil in de eerst plaats een misverstand uit de wereld helpen dat blijkens de reacties ontstaan is na het spinsel met de vijftien waaromvragen. Nee, ik was niet ongelukkig op het moment dat ik dat spinsel schreef en nu ben ik nog minder ongelukkig. In feite heb k dat spinsel geschreven op aangeven van mensen die ik hoog acht. Wanneer dezen zeggen dat ik zeker met mijn spinsels moet voortdoen, vind ik dat ik niet alleen goed nieuws mag brengen en af en toe eens de vinger op de zere wond moet durven leggen.

Anderzijds was er vorige week op Radio één een dag aandacht voor “patiënten zonder paperassen” en ik denk dat ik daarover wel wat te zeggen heb. Daarom wil ik hier zeven van de vijftien waaromvragen herhalen maar nu wil ik er ook antwoorden bij geven.

  1. Waarom word ik financieel gestraft als ik om medische redenen ontslag neem? Waarom moet ik hiervoor ontslagen worden?

Als je in België de pech hebt om na een lange carrière ziek te worden, kan je niet zomaar stoppen. Ontslag nemen is geen optie want dat kost je een bom geld. Je moet dus ontslag vragen en daarmee je werkgever voor een moreel probleem stellen. Die kan je trouwens niet zomaar ontslaan en moet “medische overmacht” inroepen met bijhorende attesten en administratieve rompslomp. Waarom kan een chronische zieke niet eenvoudig ontslag nemen. Is hij al niet voldoende gestraft als hij moet stoppen met werken.

  1. Waarom moet een controlearts mij toestemming geven om vrijwilligerswerk te doen?

Officiële reden: om zeker te zijn dat je geen ongezond of gevaarlijk werk zou doen. Alsof een gezond persoon geen ongezond of gevaarlijk werk kan doen. Ik pleit voor het reht op vrijwilligerswerk zonder paperassen voor iedereen.

  1. Waarom zijn er überhaupt controleartsen nodig als ze toch alleen maar vaststellen wat een huisarts ook kan vaststellen?

Mijn voorstel: schaf af die rotzooi. En als de overheid haar medisch korps niet vertrouwt, kan ze toch ook een second opinion vragen bij een andere huisarts. Controleartsen zorgen niet alleen voor bijkomende lasten, ze gaan mijns inziens ook in tegen het principe van therapeutische vrijheid.

  1. Waarom heb ik drie (of vier) speciale formulieren nodig voor geneesmiddelen voor dezelfde ziekte?

Als je per patiënt registreert welke geneesmiddelen hij gebruikt, heb je toch alle informatie.

  1. Waarom krijg ik geen voorschriften voor voldoende geneesmiddelen tot de volgende consultatie?

Aangezien een chronische ziekte normaal niet verdwijnt, kan je er toch vanuit gaan dat ook de medicatie niet zal stoppen. Waarom dan ook niet werken met continue voorschriften.

  1. Waarom krijgt niet elke Parkinsonpatiënt minstens één onderzoek door de superviserende neuroloog?

Ik begrijp dat een universitair ziekenhuis ook een “educatieve” functie heeft maar één onderzoek is toch een absoluut minimum om een patiënt echt te leren kennen.

  1. Waarom vragen hulpverleners aan mij wat ze voor mij kunnen doen terwijl dat juist de vraag is die zij zouden moeten beantwoorden?

Een collega formuleert het zeer raak: “15 doet me denken aan de architect die op de vraag om advies over geschikte vloerbedekking antwoordt: “Welke had u graag gewild?”.”

De oplossing is nochtans eenvoudig: zorg voor een al dan niet digitaal zorgloket die iedere zorgbehoevende kan verwijzen naar de juiste diensten.

Niet ongelukkig, wel strijdvaardig.

Patiënten zonder paperassen

Ik wil met dit spinsel twee dingen duidelijk maken. Ik wil in de eerst plaats een misverstand uit de wereld helpen dat blijkens de reacties ontstaan is na het spinsel met de vijftien waaromvragen. Nee, ik was niet ongelukkig op het moment dat ik dat spinsel schreef en nu ben ik nog minder ongelukkig. In feite heb k dat spinsel geschreven op aangeven van mensen die ik hoog acht. Wanneer dezen zeggen dat ik zeker met mijn spinsels moet voortdoen, vind ik dat ik niet alleen goed nieuws mag brengen en af en toe eens de vinger op de zere wond moet durven leggen.

Anderzijds was er vorige week op Radio één een dag aandacht voor “patiënten zonder paperassen” en ik denk dat ik daarover wel wat te zeggen heb. Daarom wil ik hier zeven van de vijftien waaromvragen herhalen maar nu wil ik er ook antwoorden bij geven.

  1. Waarom word ik financieel gestraft als ik om medische redenen ontslag neem? Waarom moet ik hiervoor ontslagen worden?

Als je in België de pech hebt om na een lange carrière ziek te worden, kan je niet zomaar stoppen. Ontslag nemen is geen optie want dat kost je een bom geld. Je moet dus ontslag vragen en daarmee je werkgever voor een moreel probleem stellen. Die kan je trouwens niet zomaar ontslaan en moet “medische overmacht” inroepen met bijhorende attesten en administratieve rompslomp. Waarom kan een chronische zieke niet eenvoudig ontslag nemen. Is hij al niet voldoende gestraft als hij moet stoppen met werken.

  1. Waarom moet een controlearts mij toestemming geven om vrijwilligerswerk te doen?

Officiële reden: om zeker te zijn dat je geen ongezond of gevaarlijk werk zou doen. Alsof een gezond persoon geen ongezond of gevaarlijk werk kan doen. Ik pleit voor het reht op vrijwilligerswerk zonder paperassen voor iedereen.

  1. Waarom zijn er überhaupt controleartsen nodig als ze toch alleen maar vaststellen wat een huisarts ook kan vaststellen?

Mijn voorstel: schaf af die rotzooi. En als de overheid haar medisch korps niet vertrouwt, kan ze toch ook een second opinion vragen bij een andere huisarts. Controleartsen zorgen niet alleen voor bijkomende lasten, ze gaan mijns inziens ook in tegen het principe van therapeutische vrijheid.

  1. Waarom heb ik drie (of vier) speciale formulieren nodig voor geneesmiddelen voor dezelfde ziekte?

Als je per patiënt registreert welke geneesmiddelen hij gebruikt, heb je toch alle informatie.

  1. Waarom krijg ik geen voorschriften voor voldoende geneesmiddelen tot de volgende consultatie?

Aangezien een chronische ziekte normaal niet verdwijnt, kan je er toch vanuit gaan dat ook de medicatie niet zal stoppen. Waarom dan ook niet werken met continue voorschriften.

  1. Waarom krijgt niet elke Parkinsonpatiënt minstens één onderzoek door de superviserende neuroloog?

Ik begrijp dat een universitair ziekenhuis ook een “educatieve” functie heeft maar één onderzoek is toch een absoluut minimum om een patiënt echt te leren kennen.

  1. Waarom vragen hulpverleners aan mij wat ze voor mij kunnen doen terwijl dat juist de vraag is die zij zouden moeten beantwoorden?

Een collega formuleert het zeer raak: “15 doet me denken aan de architect die op de vraag om advies over geschikte vloerbedekking antwoordt: “Welke had u graag gewild?”.”

De oplossing is nochtans eenvoudig: zorg voor een al dan niet digitaal zorgloket die iedere zorgbehoevende kan verwijzen naar de juiste diensten.

Niet ongelukkig, wel strijdvaardig.

Buitenkans

Beste vrienden,

Waar een bescheiden blog toe leiden kan. Dankzij deze blog heb ik de uitnodiging gekregen om mee na te denken over de toekomstige zorgorganisatie voor Parkinsonpatiënten, dit in het kader van Parkinson Zorgwijzer Vlaanderen.

Ik ben vast van plan deze buitenkans niet te laten liggen en ga met veel enthousiasme deze nieuwe uitdaging aan. Ik heb ten minste drie zeer goede redenen om hierop een positief antwoord te geven.

  1. Ik ben Greet zeer dankbaar voor het vertrouwen dat ze blijkbaar in me heeft. Ik wil dan ook mijn uiterste best doen dat vertrouwen niet te beschadigen. Mijn medisch-wetenschappelijke achtergrond is beperkt. Ik heb wel het “geluk” mijn ervaringen met de ziekte van Parkinson te kunnen toetsen aan wetenschappelijke informatie. Ik heb de misschien uitzonderlijke combinatie van informatie, ervaringen als patiënt, informatievaardigheden en een attitude van kritisch denken. Blijkbaar heeft mijn cocktail genoeg inhoud om te kunnen spreken van kennis. Die kennis wil ik graag doorgeven als informatie in de strijd tegen deze ingrijpende ziekte.
  2. Ik heb ook via dit kanaal al uitvoerig proberen uit te leggen hoe belangrijk informatie is voor de patiënt. In de moderne gezondheidszorg krijgt de patiënt steeds meer verantwoordelijkheid in het zorgtraject. Je zou kunnen spreken van een patiëntenemancipatie binnen de gezondheidszorg. Patiënten kunnen deze verantwoordelijkheid alleen maar opnemen als ze voldoende geïnformeerd zijn. Daarom zijn gezondheidsvaardigheden (informatievaardigheden toegepast op de gezondheid) even belangrijk voor potentiële patiënten in een moderne verzorgingsmaatschappij als politieke en sociale vaardigheden voor actieve burgers in een moderne democratie. Als ik nu de kans krijg informatievaardigheden ter sprake te brengen in de discussie rond zorgmanagement en zorgbeleid, dan mag ik die kans niet laten liggen.
  3. Als er één ziekte is waarbij informatie een belangrijke rol speelt, is het de ziekte van Parkinson. Hier is informatie gewoon een onderdeel van de ziekte. Ik heb er al uitgebreid op gewezen dat de ziekte van Parkinson veel meer is dan een bewegingsstoornis. Een groot aantal “nevenverschijnselen” worden geklasseerd onder de noemer van cognitieve stoornissen. In feite zijn dit allemaal problemen die te maken hebben met het verwerken van informatie in de hersenen. We zouden dus ook kunnen spreken van informatiestoornissen. Ik ben van mening dat informatieverwerking zo essentieel is voor het mens zijn dat we hier niet meer kunnen spreken van een nevenverschijnsel. Het verwondert me dan ook dat in de diagnose en de opvolging van de ziekte nauwelijks aandacht is voor deze symptomen. Je wordt wel telkens opnieuw getest op het functioneren van het neuromusculair stelsel maar de werking van het denkend brein wordt nauwelijks gecontroleerd. Ik heb de eerste neuropsychologische testen ondergaan wanneer DBS in het vooruitzicht gesteld werd. Ik hoop dan ook dat ik via deze weg dit aspect van de ziekte onder de aandacht van de Parkinsonzorgspecialisten kan brengen.

Greet, ik wil dus zeer graag op je uitnodiging ingaan. We zullen wel nog moeten bekijken hoe we dit concreet kunnen organiseren, rekening houdend met de beperkingen eigen aan Parkinson, waarbij de onvoorspelbaarheid misschien de moeilijkst te nemen hindernis is.

Ik zal al gelukkig zijn als dit initiatief een fractie krijgt van de aandacht die nu besteed wordt aan de “Parkinsonmoorden”. Via deze blog hou ik jullie natuurlijk op de hoogte.